V SA/Wa 934/09

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. M. G. wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] kwietnia 2009 r., wystąpił z wnioskiem (na urzędowym formularzu PPF z 8 lipca 2009 r.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż nie posiada żadnego źródła dochodów, nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych, mieszka u kolegi, dzięki pomocy którego utrzymuje się. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Sytuacja materialna skarżącego jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Przede wszystkim, cudzoziemiec nie posiada stałego źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z postępowaniem sądowym. Podstawowe potrzeby życiowe, tj. wyżywienie, zaspokaja dzięki pomocy kolegi, u którego również mieszka. W tym miejscu należy zauważyć, iż pomoc materialna jaką wnioskodawca otrzymuje od bliżej nie określonej osoby, nie ma charakteru zorganizowanego, trudno zatem określić jej wysokość oraz częstotliwość, co przemawia za przyjęciem, iż nie można jej potraktować jako stałe źródło dochodu skarżącego. Ponadto wzięto pod uwagę, że nie posiada on nieruchomości, przedmiotów wartościowych, ani oszczędności pieniężnych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.