V SA/Wa 934/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy; oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2009 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2008 r., mocą której umorzono postępowanie w sprawie z wniosku M. G. o nadanie statusu uchodźcy. Decyzję wydano w oparciu o następujący stan faktyczny: M. G. obywatel P., deklarujący narodowość p., [...] listopada 2006 r. po raz pierwszy złożył za pośrednictwem Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej wniosek o nadanie statusu uchodźcy. W uzasadnieniu wniosku M. G. podał, że jest "a.", a władze P. nie akceptują a. i z tego powodu był prześladowany. W 1993 r. jego ojciec został aresztowany i torturowany za prowadzenie agitacji na rzecz a. W 1998 r. ojciec cudzoziemca wyszedł na wolność. Z powodu pobić przez policję ojciec zmarł w 2005 r. Decyzją z [...] lutego 2007 r. nr [...] Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców odmówił wnioskodawcy nadania statusu uchodźcy oraz stwierdził, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany w RP. W uzasadnieniu decyzji Prezes Urzędu szczegółowo przeanalizował sprawę i dokonał oceny wyjaśnień złożonych przez stronę. Wyjaśnienia te zestawił z oceną aktualnej sytuacji społeczno-politycznej panującej w P. oraz ocenił działalność wnioskodawcy na tle tej sytuacji. Wskazał, że nie można przyjąć, by M. G. w swoim kraju pochodzenia spotkał się z jakąkolwiek formą dyskryminacji spowodowaną przynależnością do "a.", ponieważ w żaden sposób nie udowodnił on swojej religijnej przynależności. W świetle zebranego materiału dowodowego organ uznał bowiem cudzoziemca za osobę całkowicie niewiarygodną. Na ocenę tę wpłynął fakt, iż wnioskodawca deklarując przynależność do a. oświadczył nawet, że był już prawie kaznodzieją jak jego ojciec, lecz niestety nie był w stanie odpowiedzieć na podstawowe pytania dotyczące ww. wyznania. Poza tym składając wniosek zainteresowany oświadczył, ze jego ojciec nie żyje, natomiast w swoim kolejnym piśmie podał: Mój ojciec ma 50 lat, moja matka nie żyje. Mam trzy siostry, za których wykształcenie muszę zapłacić i muszę im zorganizować zamążpójście. Mój ojciec wziął pożyczkę po to, żebym wyjechał z kraju i zarobił jakieś pieniądze. Prezes Urzędu zwrócił również uwagę na fakt, iż cudzoziemiec zgłosił się z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy w sytuacji, kiedy został zatrzymany i umieszczony w areszcie w celu wydalenia. Okoliczność ta podważa wiarygodność całokształtu sprawy rozpatrywanej w świetle zasad Konwencji Genewskiej oraz dodatkowo potwierdza fakt potraktowania przez Stronę złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy w sposób instrumentalny, jako możliwość zalegalizowania pobytu na terytorium RP oraz uniknięcia wydalenia. Na powyższe wskazuje również, że w momencie przyjazdu cudzoziemca do Polski nie było jego intencją ubieganie się o status uchodźcy. W związku z powyższym Prezes Urzędu stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał, że istotnie był prześladowany z przyczyn określonych Konwencją Genewską. Poza tym organ oceniając sytuację cudzoziemca w przypadku jego powrotu do kraju pod kątem wystąpienia ryzyka prześladowania go w sposób określony przez art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terenie RP uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia ażeby w odniesieniu do cudzoziemca zagrożenie takie istotnie mogło mieć miejsce. M. G. nie odwołał się od tej decyzji. W związku z powyższym ww. decyzja stała się ostateczna. W dniu [...] kwietnia 2007 r. M. G. ponownie złożył wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy. Ponownie jako przyczynę ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy wskazał przynależność do a. Tak jak poprzednio wskazał, że jego ojciec z powodu tej przynależności został aresztowany w 1993 r.; różnica w zeznaniach polegała wyłącznie na tym, że tym razem oświadczył, że ojciec zmarł w areszcie w 1993r. Po rozpatrzeniu wniosku Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z [...] lipca 2007 roku ponownie odmówił cudzoziemcowi nadania statusu uchodźcy i stwierdził, że nie zachodzą przesłanki do udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany. Od decyzji tej wnioskodawca odwołał się do Rady do Spraw Uchodźców, która po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...] października 2007 r. uchyliła zaskarżoną decyzję i umorzyła postępowanie organu I instancji. Rada uznała, że sprawa cudzoziemca w podanym stanie faktycznym została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją i nie było podstaw do ponownego orzekania w tej samej sprawie. Następnie w dniu [...] stycznia 2008 r. M. G. po raz trzeci złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy. W uzasadnieniu wniosku podał, że: "Jestem a. i z tego powodu jestem w P. prześladowany. Musiałem uciekać ze swojego kraju, żeby ratować swoje życie. Wielu a. straciło życie za religię. P. prawo ostro karze za głoszenie religii a. Wyjechałem po tym jak osadzono mnie na trzy miesiące w więzieniu. Zmieniłem dane, żeby móc wyjechać. Bardzo proszę o pomoc i o zrozumienie mojej trudnej sytuacji. Niedawno dowiedziałem się, że w Polsce jest zrzeszenie ruchu a. Zamierzam się z nimi skontaktować i przedstawić potwierdzenie mojej przynależności do a. oraz dowody na moje prześladowania w P.". Po rozpatrzeniu kolejnego wniosku cudzoziemca, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, działając na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz. U. z 2003 r. Nr 128, poz.1176 ze zm.) w związku z art. 14 ustawy z 18 marca 2008 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 70, poz. 416), decyzją z [...] września 2008 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji Szef Urzędu wskazał podstawy wniosku oraz wniosku złożonego po raz pierwszy i podniósł, że jest to kolejny wniosek cudzoziemca o nadanie mu statusu uchodźcy, który oparty jest na tych samych podstawach, co powoduje, że jest on niedopuszczalny. Od decyzji tej wnioskodawca złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie prawa materialnego jak i procesowego polegającego na niewłaściwym przeprowadzeniu postępowania i braku rozpoznania sprawy. Decyzją z [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] Rada do Spraw Uchodźców utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Rada opisała przebieg sprawy toczącej się na skutek pierwotnego wniosku, wskazała na to jakie podstawy przytoczył cudzoziemiec w związku z wnioskiem z [...] stycznia 2008 r. oraz w oparciu o jakie przepisy podjęta została zaskarżona decyzja. Rada do Spraw Uchodźców wskazała, że w nowym wniosku cudzoziemiec, nie powołał żadnych nowych okoliczności, które byłyby istotne w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, powołując okoliczności, które były już przedmiotem rozważań organów w poprzednim postępowaniu. Wydając rozstrzygniecie Rada kierowała się literalnym brzmieniem art. 40 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi w ust. 2 pkt 2, że jeżeli wnioskodawca po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy złoży nowy wniosek oparty na tych samych podstawach należy wniosek ten uznać za niedopuszczalny. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że rozstrzygniecie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców było prawidłowe. Od decyzji tej M. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców zarzucając naruszenie prawa materialnego w postaci art. 40 ust. 1 i art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez uznanie wniosku za niedopuszczalny pomimo zasadniczej zmiany stanu prawnego oraz naruszenie art. 15 i art. 97 ust 1 pkt 1 ustawy poprzez nie rozważenie przesłanek udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium RP oraz odmowę udzielenia ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany. Ponadto cudzoziemiec zarzucił istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj., art. 7, art. 77, art. 107 § 3 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie słusznego interesu strony i nie zapewnienie dostępu do nowych form ochrony międzynarodowej, niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, a co za tym idzie niewłaściwe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji. W uzasadnieniu postawionych zarzutów skarżący podniósł, że organy uchyliły się od merytorycznego zbadania jego sprawy chociaż od rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną w toku rozpoznawania sprawy wywołanej jego nowym wnioskiem, zmienił się od 29 maja 2008 r. stan prawny. Wprowadzono ochronę uzupełniającą jak również zmieniły się podstawy udzielenia zgody na pobyt tolerowany, co organy miały obowiązek uwzględnić i zbadać wniosek pod względem spełnienia przez niego wskazanych w tych przepisach przesłanek. W ocenie skarżącego nakaz taki wynika z treści art. 48 ust. 1 znowelizowanej ustawy o ochronie w kontekście treści art. 15 i 97 ustawy. Zastosowanie treści art. 40 ustawy o udzielaniu ochrony, nie może prowadzić do naruszenia treści innych przepisów zarówno krajowych jak i międzynarodowych w tym zwłaszcza Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Powołując się na decyzję Rady do Spraw Uchodźców wydaną [...] kwietnia 2009 r. w innej sprawie, w której organ zajął odmienne stanowisko wskazał, że jest to niezrozumiałe zwłaszcza, że rozstrzygnięcie to zapadło w zbliżonym stanie faktycznym. Ponadto cudzoziemiec zarzucił organowi brak zbadania sytuacji panującej w jego kraju pochodzenia na dzień wydania decyzji co powoduje, że naruszony został art. 80 k.p.a. jak również art. 7 i 77 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców odnosząc się do podniesionych w niej zarzutów oceniła je jako bezpodstawne i podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć należy, że możliwość uzyskania przez cudzoziemca statusu uchodźcy zachodzi wyłącznie wtedy, kiedy wykaże, że spełnia przynajmniej jedną z przesłanek prześladowania, które w sposób wyczerpujący zostały zawarte w treści art. 1A Konwencji sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. Przesłanki te zostały powtórzone w treści art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP (dalej zwaną ustawą o ochronie), przy czym w dalszej części tego artykułu określono pojęcie prześladowania oraz wskazano przykładowo jego formy. W art. 15 ustawy o ochronie ustawodawca stanowi, że cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Art. 48 ust. 1. ustawy o ochronie stanowi, że w przypadku gdy wnioskodawcy lub osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje, odmawia się nadania statusu uchodźcy, w decyzji orzeka się ponadto o udzieleniu: ochrony uzupełniającej z przyczyn, o których mowa w art. 15, jeżeli nie sprzeciwiają się temu okoliczności określone w art. 20, albo zgody na pobyt tolerowany z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a, jeżeli nie istnieją okoliczności określone w art. 97 ust. 1a. Treść wskazanych przepisów i warunki w jakich mają one zastosowanie obowiązywała od 29 maja 2008 r. w związku ze zmianą ustawy o ochronie, zatem obowiązywały one w toku postępowania administracyjnego wywołanego wnioskiem cudzoziemca złożonym 7 stycznia 2008 r. Ponadto treść art. 97 ust. 1 określa warunki w jakich na wypadek grożącemu cudzoziemcowi wydalenia udziela mu się zgody na pobyt tolerowany. Jednocześnie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie stanowi, że jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku, zaś wniosek jest niedopuszczalny gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. W tym stanie rzeczy kluczowym zagadnieniem w sprawie jest, czy sprawa zakończona decyzją ostateczną z [...] lutego 2007 r. i wszczęta na wniosek z [...] stycznia 2008 r., są sprawami tożsamymi. W ocenie Sądu pogląd o tożsamości tych spraw jest uzasadniony. Należy bowiem zwrócić uwagę na to, że zarówno sprawa pierwotna jak i sprawa niniejsza wszczęta przez cudzoziemca, dotyczą wniosku o nadanie statusu uchodźcy a więc zawierają ściśle określone żądanie mające odzwierciedlenie w konkretnie określonych przepisach prawa materialnego. Przepisy dotyczące przesłanek, w oparciu o które można ubiegać się o nadanie statusu uchodźcy, nie uległy w żaden sposób zmianie, zatem jedyną podstawą, która upoważniałaby organ do ponownego, merytorycznego rozpatrzenia nowej sprawy opartej na ponownym wniosku, musiałaby odnosić się do jego podstawy faktycznej. Cudzoziemiec powinien zatem w nowym wniosku podnieść nowe, inne lub dodatkowe okoliczności faktyczne, w tym ewentualnie takie, które zaistniały już po wydaniu ostatecznej decyzji, i które pozwoliłyby organowi przy wstępnym jego badaniu uznać, że zmieniają one sytuację cudzoziemca na tyle, że konieczne jest ponowne rozważenie jego żądania, bez względu na ostateczny wynik sprawy. Taka sytuacja w odniesieniu do wniosku cudzoziemca nie miała miejsca. Cudzoziemiec decyzję ostateczną otrzymał 8 lutego 2007 r., a już [...] kwietnia 2007 r. złożył kolejny wniosek, a następnie po wydaniu przez Radę do Spraw Uchodźców decyzji z [...] października 2007 r., nowy trzeci już z kolei wniosek z [...] stycznia 2008 r. będący przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, którego treść, zwłaszcza w zakresie przyczyn ubiegania się o status uchodźcy, jest praktycznie identyczna z pierwszym wnioskiem złożonym [...] listopada 2006 r., z tym spostrzeżeniem, że w nowym wniosku cudzoziemiec nawet nie podaje już okoliczności dotyczących prześladowania jego ojca w związku z przynależnością do "a.". W tym stanie rzeczy zmiana przepisów ustawy o ochronie jaka miała miejsce od 29 maja 2008 r., i wprowadzenie ochrony uzupełniającej, nie mogła sama w sobie prowadzić do merytorycznego rozpoznania sprawy pod kątem możliwości przyznania tej ochrony. Bowiem żeby tak się stało - to jak wskazano wyżej - okoliczności faktyczne sprawy, powinny przemawiać przynajmniej za możliwością rozważenia żądania nadania statusu uchodźcy, co w przypadku braku podstaw do tego, otworzyłoby drogę do rozważenia możliwości przyznania ochrony uzupełniającej a następnie pobytu tolerowanego. Niezależnie bowiem od zmiany przepisów tylko wniosek o nadanie statusu uchodźcy otwiera drogę do badania wszelkich innych form przyznania ochrony cudzoziemcowi. W ocenie Sądu dla ponownego zbadania sprawy cudzoziemca nawet przy zmianie przepisów, które dotyczą jedynie innych form ochrony, niż status uchodźcy, nie wystarczy złożenie jakiegokolwiek, w tym identycznie umotywowanego wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Odmienne stanowisko prowadziłoby bowiem do akceptowania sytuacji, w której trwałość decyzji ostatecznych wyrażona w treści art. 16 k.p.a., byłaby czysto iluzoryczna a do ponownego orzekania w takiej samej sprawie, wystarczyłoby złożenie jakiegokolwiek wniosku zawierającego żądanie raz już rozstrzygnięte, przy braku okoliczności, które by na to rzeczywiście pozwalały. Wniosek o nadanie statusu uchodźcy, jest jedynym wnioskiem inicjującym postępowanie w sprawie cudzoziemca, którego celem jest przyznanie mu ochrony i dowodzi tego jasno treść art. 23 ust. 1 ustawy jak i art. 15 ustawy o ochronie, z którego wynika, że w warunkach w nim określonych cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej. Zasadzie określonej w tym przepisie, nie przeczy zdaniem Sądu treść art. 23 ust. 2 ustawy, z którego wynika, że wniosek o nadanie statusu uchodźcy rozpatruje się równocześnie jako wniosek o udzielenie ochrony uzupełniającej. Z zestawienia treści art. 15 i 23 ust. 2 ustawy, należy wyprowadzić jedynie taki wniosek, że rozpatrywanie wniosku o nadanie statusu uchodźcy równocześnie jako wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej, nakłada na organ konieczność rozpoznania takiego wniosku z urzędu, ale tylko w sytuacji gdy istnieje podstawa rozpoznania wniosku o status. Nie zmienia to jednak zasady rozpoznania wniosku o status uchodźcy. Treść art. 15 ustawy jednoznacznie wskazuje bowiem na pierwszeństwo rozstrzygania wniosku o nadanie statusu, a dopiero gdy okoliczności sprawy wskazują, że możliwość udzielenia statusu nie wchodzi w grę, w tym samym postępowaniu wniosek ten należy rozpoznać obligatoryjnie, w ramach już poczynionych pod tym względem ustaleń, jako wniosek o udzielenie ochrony uzupełniającej. Potwierdzeniem tego stanowiska jest również treść art. 48 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy wskazujący jakie elementy i w jakiej kolejności powinny znaleźć się w decyzji dotyczącej statusu, ponieważ zasadą postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jest kompletność postępowania administracyjnego w stosunku do cudzoziemca celem obiektywnej oceny jego sytuacji i udzielenia mu ochrony jeśli spełnia jej przesłanki. Odnosząc to do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że skoro w sprawie brak było podstaw do badania kwestii nadania statusu cudzoziemcowi, brak było tym samym podstaw do badania, czy w grę wchodzi możliwość udzielenia mu innej ochrony - przede wszystkim uzupełniającej. Brak podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku o status zamyka drogę do rozpoznawania sprawy w odniesieniu do pozostałych jej aspektów. W tym miejscu podkreślić trzeba, że w ocenie Sądu trafnie Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę powołując się na treść art. 18 ustawy z 18 marca 2008 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP oraz niektórych innych ustaw podniosła, że skoro ustawodawca zdecydował, że z datą wejścia jej w życie tj. od 29 maja 2008 r. decyzje o udzieleniu pobytu tolerowanego, stają się z mocy prawa decyzjami o udzieleniu ochrony uzupełniającej, to wykluczył możliwość ubiegania się o taką ochronę w odniesieniu do osób, co do których wydano przed tą datą decyzję rozstrzygającą co do istoty sprawy. Pogląd ten jest trafny z tym zastrzeżeniem, że w odniesieniu do cudzoziemca, którego wniosku nie uwzględniono, jest to jednak możliwe co wskazywano wyżej, w przypadku rozpoznawania ponownego wniosku o nadanie statusu opartego na innej podstawie faktycznej. W takim stanie rzeczy jak w niniejszej sprawie takiej możliwości nie ma. Słusznie zatem organ I instancji uznając, że w sprawie zachodzi sytuacja określona treścią art. 40 ust. 2 pkt 2 zastosował ust. 1 tegoż artykułu i umorzył postępowanie, a organ II instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Wyklucza to możliwość uznania zasadności zarzutów skarżącego w zakresie naruszenia treści art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy oraz art. 15 i art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zaznaczenia przy tym wymaga okoliczność, że pierwszy wniosek cudzoziemca z 17 listopada 2006 r., był rozpoznany również pod względem konieczności przyznania mu pobytu tolerowanego na podstawie art. 97 ust.1 pkt 1 ustawy, a więc analizowana była kwestia zagrożenia jego życia, zdrowia, niebezpieczeństwo poddania go torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu, a więc także pod względem naruszeń, które należy badać również m.in. przy udzielaniu ochrony uzupełniającej. Cudzoziemcowi poprzednio odmówiono udzielenia takiej ochrony uznając, że nie ma takiej potrzeby. Okoliczność ta również nie jest pozbawiona swojej wagi jakkolwiek jak podkreślono wyżej decydujące znaczenie dla sprawy, ma możliwość ponownej oceny wniosku o udzielenie statusu. Oceniając zasadność pozostałych zarzutów wyrażonych w skardze należy stwierdzić, że nie są one trafne. Trudno podzielić zarzuty dotyczące naruszenia treści art. 7, 77 i 80 k.p.a. podniesione w skardze, biorąc pod rozwagę fakt, że organa oceniając wniosek cudzoziemca i uznając, że jest niedopuszczalny, były zobowiązane rozpoznać sprawę tylko w ramach badania tej kwestii, co uczyniły. Brak jest w takiej sytuacji podstaw, co trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, do badania z urzędu aktualnej sytuacji w kraju skarżącego, skoro z wniosku w żadnej nawet mierze nie wynika, że sytuacja ta ma jakiekolwiek odniesienie do cudzoziemca. Cudzoziemiec we wniosku nie odwołuje się do żadnego konkretnego wydarzenia w kraju, nie twierdzi też, że sytuacja ta uległa takiej zmianie, że mogłaby rzutować na jego sytuację osobistą. Podaje natomiast w skardze te same okoliczności dotyczące kraju pochodzenia, które wskazywał w pierwszym wniosku i które zostały już ocenione, co wskazano powyżej, przez organ w kontekście spełnienia przesłanek z art. 97 ust.1 pkt 1 ustawy. Tak więc należy przyjąć, że skoro to cudzoziemiec wszczyna postępowanie w sprawie i w sytuacji panującej w ojczystym kraju, upatruje rzeczywistego ryzyka zagrożeń dla siebie w przypadku powrotu do niego, powinien wskazać konkretne okoliczności, czego bezsprzecznie nie uczynił. W tym stanie rzeczy uznając, że w sprawie nie doszło do naruszeń prawa, które nakazywałyby uchylenie decyzji lub stwierdzenie jej nieważności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.