V SA/Wa 937/09

Referendarz sądowy Tomasz Zawiślak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego na pokrycie kosztów pobytu na terytorium RP; postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. A. D. wnosząc skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2009 r. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, iż wspólne gospodarstwo domowe prowadzi wraz z mężem oraz dwójką małoletnich dzieci. Oświadczyła, iż jej rodzina nie ma żadnych stałych przychodów i pomocy socjalnej. Stwierdziła również, że nie posiada oszczędności, nieruchomości i przedmiotów wartościowych. W związku z tym, że dane zawarte we wniosku okazały się niewystarczające do oceny sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych, zarządzeniem z 17 lipca 2009 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia przedmiotowego wniosku przez udzielenie odpowiedzi na postawione pytania i nadesłanie stosownych dokumentów, w terminie siedmiu dni pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o posiadane dokumenty. W dniu 28 lipca 2009 r. (data nadania) skarżąca nadesłał dodatkowe oświadczenie, w którym podała, iż aktualnie jej rodzina utrzymuje się dzięki pomocy właścicielki domu, w którym wynajmują mieszkanie. W zamian za wyżywienie mąż skarżącej pomaga tej osobie w pracach gospodarskich. Wskazała także, iż właścicielka wynajmowanego przez nich lokalu zgodziła się na odroczenie zapłaty za wynajem mieszkania, do czasu kiedy wnioskodawczyni i jej mąż będą mieli odpowiednie środki na jej pokrycie. Oświadczyła, że zarówno ona jak i jej mąż nie wykonują żadnych prac, gdyż nie mają prawa do wykonywania pracy, a po za tym wnioskodawczyni opiekuje się dwójką małoletnich dzieci. Stwierdziła również, iż w trakcie pobytu na terytorium Polski otrzymywali pomoc od państwa polskiego, jednakże obecnie są tej pomocy pozbawieni. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.)). Określenie "gdy osoba fizyczna wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę. Zasadność wniosku skarżącej rozpatrzono zatem w dwóch aspektach, tj. z jednej strony uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie ona zobowiązana ponieść w postępowaniu, z drugiej zaś strony jej możliwości finansowe. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, iż skarżąca i jej mąż nie pracują i pozostają w zasadzie na utrzymaniu osoby trzeciej, która zapewnia całej rodzinie mieszkanie i utrzymanie należało uznać, iż skarżąca wykazała, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. W przytoczonych okolicznościach skarżąca nie jest w stanie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie ponieść kosztów sądowych w sprawie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.