V SA/Wa 949/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Bożek po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności postanawia: 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2011 r. 2. przywrócić J. P. termin do uzupełnienia braku formalnego skargi. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił J. P. przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W dniu 22 czerwca 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zażalenie J. P. na ww. postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej jako p.p.s.a.), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Przepis ten, stanowiący podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny, stanowi wyjątek od zasady dewolutywności. W razie bowiem zaistnienia przesłanek w nim wskazanych, przedmiot rozpoznania sądowego nie zostaje przeniesiony do sądu wyższej instancji. Druga ze wskazanych przesłanek art. 195 § 2 ustawy p.p.s.a., stanowiąca o oczywiście uzasadnionym zażaleniu oznacza, że mogą nią być objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. Zwrot normatywny "oczywiście uzasadnione" należy rozumieć przez pryzmat oceny sądu dokonywanej w kontekście argumentów zawartych w zażaleniu. Sąd po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia zważył, iż przedmiotowe zażalenie w całości zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie rozpoznając sprawę ponownie Sąd stwierdza, co następuje: Powołany jako podstawa kwestionowanego orzeczenia art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest złożeniem pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu w sądzie, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art.87 § 1), uprawdopodobnieniem przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi (art.87 § 2) oraz dokonaniem przez stronę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, której strona nie dokonała w terminie (art.87§ 4). Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w literaturze przedmiotu przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć zatem miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Analizując wniosek strony o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, Sąd stwierdził, że skarżąca spełniła wszystkie przesłanki, uzasadniające uwzględnienie tego wniosku. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 195 § 2 i art. 86 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.