V SA/Wa 955/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2019 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione oddala skargę. Przedmiotem skargi T.sp. z o.o. spółka komandytowa (dalej: strona, skarżąca lub spółka) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.(dalej: Dyrektor IAS, organ nadzoru lub II instancji) z (...) lutego 2019 r., nr (...) utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora (...) Oddziału Zakład Ubezpieczeń Społecznych w W. (dalej: Dyrektor ZUS, organ egzekucyjny lub I instancji) w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Upomnieniem z (...) maja 2018 r. nr (...) ZUS skarżąca została wezwana do uregulowania należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres sierpień i wrzesień 2016 w kwocie należności głównej 36.049,44 zł i odsetek w kwocie 4.642 zł, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w celu przymusowego ściągnięcia należności. Następnie, Dyrektor ZUS wszczął postępowanie egzekucyjne wobec spółki na podstawie własnego tytułu wykonawczego z (...) czerwca 2018 r. nr (...), obejmującego należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres sierpień i wrzesień 2016, w łącznej kwocie należności głównej 36.037,90 zł wraz z należnymi od tej kwoty odsetkami. Przedmiotowy tytuł wykonawczy doręczono spółce 6 lipca 2018 r. Pismem z (...) lipca 2018 r. strona wniosła na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej: upea) zarzuty do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z (...) czerwca 2018 r. podnosząc brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 upea, oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych przepisami prawa. Postanowieniem z (...) lipca 2018 r. nr (...) Dyrektor ZUS uznał na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 i 10 upea zgłoszony pismem z (...) lipca 2018 r. zarzut za bezzasadny, oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z (...) czerwca 2018 r., nr (...) z uwagi na brak ustawowych przesłanek do umorzenia. W wyniku rozpoznania zażalenia Dyrektor IAS postanowieniem z (...) listopada 2018 r. nr (...) uchylił postanowienie Dyrektora ZUS z (...) lipca 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że z zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wynika, wobec jakiego podmiotu toczy się postępowanie, tj. czy wobec T. sp. z o.o. w W., wobec której wydano zaskarżone postanowienie, czy też T. sp. z o.o. sp. komandytowej w W., wobec której wystawiono tytuł wykonawczy. Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor ZUS postanowieniem z (...) grudnia 2018 r., wydanym wobec T. sp. z o.o. sp. komandytowa, na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 i pkt 10 upea uznał zgłoszone pismem z (...) lipca 2018 r. zarzuty za bezzasadne. W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, że wbrew twierdzeniom spółki otrzymała ona upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1 upea. Zostało ono doręczone spółce w dniu 24 maja 2018 r. na adres jej siedziby i zostało odebrane przez upoważnionego pracownika K. S.. Ten sam pracownik potwierdził również odbiór przedmiotowego tytułu wykonawczego. Dlatego też organ II instancji uznał zarzut z art. 33 § 1 pkt 7 upea za niezasadny. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 upea organ nadzoru wyjaśnił, że w tytule wykonawczym w części E poz. 1 został wskazany art. 87 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1938 z późn. zm.) i art. 46 ust. 2 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 13 października o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1778 ze zm.), dalej - usus, który odwołuje się do ustępu 1, zgodnie z którym płatnik składek jest obowiązany według zasad wynikających z przepisów ustawy obliczać, potrącać z dochodów ubezpieczonych, rozliczać oraz opłacać należne składki za każdy miesiąc kalendarzowy. Ponadto, w części E poz. 3 przedmiotowego tytułu wykonawczego jako podstawę prawną obowiązku wskazano dokument, o którym mowa w art. 3a § 1 upea (deklaracja rozliczeniowa), a w poz. 4 jako identyfikację podstawy prawnej obowiązku wskazano deklarację złożoną przez płatnika składek. Dyrektor IAS wyjaśnił również, że zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 upea podlega rozpatrzeniu pod kątem zawarcia w tytule wykonawczym elementów wymienionych w art. 27 upea, a nie pod kątem zgodności z zapisami rozporządzenia. W ocenie Dyrektora IAS, w świetle przedstawionego stanu faktycznego sprawy, postanowienie Dyrektora ZUS z (...) grudnia 2018 r. znajduje wyraz w obowiązującym stanie faktycznym i prawnym, przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia reguł postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w związku z czym zażalenie z (...) stycznia 2019 r. organ egzekucyjny uznał za niezasadne. W wyniku rozpoznania zażalenia organ odwoławczy postanowieniem z (...) lutego 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora ZUS z (...) grudnia 2018 r. Pismem z (...) kwietnia 2019 r. strona złożyła skargę na ww. postanowienie wnosząc o uchylenie postanowień organów obydwu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: kpa) w zw. z art. 18 upea poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Dyrektora ZUS z (...) grudnia 2018 r., podczas gdy w postępowaniu zachodziły podstawy do uwzględnienia zarzutów skarżącej z uwagi na uchybienia w tytule wykonawczym, dyskwalifikujące możliwość prowadzenia egzekucji na ich podstawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do umożliwienia dalszego prowadzenia przeciwko spółce egzekucji; 2) art. 27 § 1 upea w związku z treścią rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2018 r., poz. 850, dalej: rozporządzenie) W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że z objaśnienia dotyczącego sporządzenia tytułu wykonawczego stanowiącego integralną część rozporządzenia wynika, iż w bloku E poz. 1 tytułu wykonawczego powinno się wpisać oznaczenie przepisu prawa wraz z jednostką redakcyjną, z którego wynika należność wskazana w bloku E.1. W przedmiotowym tytule w bloku E w poz. 1 wpisano art. 46 ust. 2 usus, zaś przywołany przepis nie pozostawia żadnych wątpliwości, że z przedmiotowego tytułu wykonawczego nie wynika żaden obowiązek, za który można uznać źródło powinności świadczenia pieniężnego. Powyższe wskazuje, że tytuł zawiera ewidentne błędy w bloku E, które wskazują na błędnie określoną podstawę prawną roszczenia. Dodatkowo, w bloku E pozycji 4 wpisano "deklaracja złożona przez płatnika składek", co oznacza, że nie dokonano bliższej identyfikacji takiego dokumentu, chociażby poprzez oznaczenie daty, kiedy rzekome złożenie deklaracji miało miejsce. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z w a ż y ł co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie to nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ww. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W myśl art. 27 § 1 pkt 9 upea zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności taksatywnie wymienione w art. 33 upea. Zgodnie z treścią przepisu art. 33 upea podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Wskazać także należy, że stosownie do art. 26 § 1 upea organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (art. 26 § 4). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. (art. 26 § 5 upea). Przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia są zarzuty wniesione przez skarżącą dotyczące tytułu wykonawczego z dnia (...) czerwca 2018 r., które wskazują na brak doręczenia skarżącej upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 upea oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogu określonego w art. 27 upea. Powyższe zarzuty wyznaczają granice rozpoznawanej sprawy. Istota sporu sprowadzała się zatem do ustalenia, czy zasadnie organy uznały zarzuty wniesione przez skarżącą na prowadzone postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione. Na początek Sąd uznał, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowy i nie budził wątpliwości Sądu. W rozpatrywanej sprawie wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze na podstawie złożonych deklaracji rozliczeniowych i następnie tytuły te zostały skutecznie skierowane do egzekucji administracyjnej. Jak wynika z akt sprawy wierzyciel przed wystawieniem tytułów wykonawczych skierował do spółki, zgodnie z wymogami art. 15 § 1 upea po upływie terminu do wykonania przez skarżącą obowiązku, pisemne upomnienie nr (...), zawierające wezwanie do uregulowania należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres sierpień i wrzesień 2016 r. w kwocie należności głównej 36.049,44 zł i odsetek w kwocie 4.642,00 zł pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w celu przymusowego ściągnięcia należności. Upomnienie wysłano na adres siedziby spółki, tj. ul. (...), (...) W. i zostało odebrane przez upoważnionego pracownika firmy – K.S. w dniu 24 maja 2018 r. (k. 2 akt administracyjnych). W związku z powyższym za niezasadny należy uznać zarzuty skargi, dotyczący kwestii naruszenia art. 33 § 1 pkt 7 upea skoro w aktach sprawy znajduje się kopia potwierdzenia doręczenia w dniu 24 maja 2018 r. przedmiotowego upomnienia. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 upea. Wskazać należy, że elementy składowe tytułu wykonawczego określone zostały w treści art. 27 § 1 upea. Na mocy tego przepisu tytuł wykonawczy zawiera: 1. oznaczenie wierzyciela; 2. wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację; 3. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawna tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju i stawki tych odsetek; 4. wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń; 5. wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej; 6. wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej; 7. datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela; 8. pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu; 9. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; 10. klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej; 11. wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych; 12. datę doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawę prawną braku tego obowiązku. Sąd po przeprowadzeniu szczegółowej analizy treści przesłanego skarżącej tytułu wykonawczego stwierdził, że zawiera one wszystkie wskazane w zacytowanym art. 27 upea elementy. W tytule tym, w części A prawidłowo oznaczono dane identyfikacyjne strony jako zobowiązanej, poprzez podanie nazwy, adresu siedziby, nr NIP i REGON. W części E tytułu wykonawczego podano rodzaj należności (składka na ubezpieczenia zdrowotne) z powołaniem odpowiednich przepisów, a także podstawę prawną nałożonych na skarżącą należności pieniężnych (deklaracja złożona przez płatnika składek), a w polu 9 datę doręczenia skarżącej upomnienia (24 maja 2018 r.). Podano również kwoty należności, daty w których powstały należności pieniężne, daty od której naliczane są odsetki za zwłokę. Nadto, tytuł wykonawczy zawiera klauzulę wykonalności opatrzoną datą nadania (28 czerwca 2018 r.) oraz pieczęcią organu egzekucyjnego wskazującą na imię i nazwisko, stanowisko służbowe oraz podpis osoby upoważnionej do działania w imieniu organu. Ponadto, tytuł wykonawczy zawiera pouczenie wskazujące na środki egzekucyjne stosowane w egzekucji administracyjnej. W tym miejscu wyjaśnić należy, że niezasadny jest zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 upea (art. 33 § 1 pkt 10) z uwagi na fakt, iż wskazanie w bloku E w pozycji 1 tytułu art. 87 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych bez wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej powoduje, że Spółka nie wie, jakiego obowiązku się od niej dochodzi w toku postępowania egzekucyjnego, a ponadto, że w bloku E w pozycji 4 nie dokonano bliższej identyfikacji dokumentu, wpisując jedynie "deklaracja złożona przez płatnika składek". W ocenie Sądu wymienione w tytule wykonawczym przepisy art. 87 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych oraz art. 46 § 2 i art. 32 usus wskazują akty normatywne, z których wynika obowiązek zapłaty ciążących na skarżącej zobowiązań. Art. 87 o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych stanowi bowiem podstawę dla podmiotów wymienionych w tym przepisie do opłacania i rozliczania składki na ubezpieczenie zdrowotne. Jednakże przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 46 ust. 2 usus rozliczenie składek, o których mowa w ust. 1, oraz wypłaconych przez płatnika w tym samym miesiącu zasiłków oraz zasiłków rodzinnych i pielęgnacyjnych podlegających rozliczeniu na poczet składek następuje w deklaracji rozliczeniowej według ustalonego wzoru. Nie podlegają rozliczeniu w deklaracji rozliczeniowej zasiłki wypłacone przez płatnika bezpodstawnie. Przepis ten zawiera zatem odesłanie do art. 46 ust. 1 usus, z którego wynika, że płatnik składek jest obowiązany obliczać, potrącać z dochodów ubezpieczonych, rozliczać oraz opłacać należne składki za każdy miesiąc kalendarzowy według zasad wynikających z przepisów ustawy. W przepisach ustawy, tj. w art. 47 wskazano zaś terminy i sposób realizacji obowiązków przez płatnika składek. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem płatnik składek przesyła w tym samym terminie deklarację rozliczeniową, imienne raporty miesięczne oraz opłaca składki za dany miesiąc, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2a i 2b, nie później niż: 1)do 10 dnia następnego miesiąca - dla osób fizycznych opłacających składkę wyłącznie za siebie; 2)do 5 dnia następnego miesiąca - dla jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych; 3)do 15 dnia następnego miesiąca - dla pozostałych płatników. Mając zatem na uwadze brzmienie powołanego w tytule wykonawczym art. 46 ust. 2 usus, zawierającego odesłanie do ust. 1 ww. artykułu, wskazującego z kolei na wyrażony w art. 47 usus obowiązek opłacania należnych składek, nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że nie wiedziała, jakiego obowiązku dochodzono od niej w toku postępowania egzekucyjnego. W tym miejscu zauważyć należy, że tytuł wykonawczy powinien w sposób jednoznaczny i niewątpliwy identyfikować zobowiązanego oraz organ egzekucyjny, a także samo zobowiązanie, tak aby wierzyciel, zobowiązany i organ egzekucyjny wiedzieli czego dotyczy przymusowe dochodzenie należności. W niniejszej sprawie, sporny tytuł wykonawczy posiada wszystkie te elementy. Ponadto należy zwrócić również uwagę na treść art. 3a § 1 pkt 3 upea zgodnie z którą, w zakresie składek na ubezpieczenie społeczne stosuje się również egzekucję administracyjną, jeżeli wynikają one odpowiednio, m.in. z deklaracji rozliczeniowej złożonej przez płatnika składek na ubezpieczenie społeczne. Powyższa regulacja ma na mocy art. 32 usus zastosowanie także do składek na ubezpieczenia zdrowotne. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że formularz deklaracji rozliczeniowej ZUS DRA zawiera stosowne pouczenie, z którego wynika, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Zatem płatnik podpisując taką deklarację ma świadomość, że w przypadku niewpłacenia w obowiązującym terminie składek, bądź wpłacenia ich w niepełnej wysokości dokument ten będzie stanowił podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W przedmiotowej sprawie skarżąca przesłała deklarację w formie elektronicznej, na podstawie art. 47a ust. 1 usus, a wypełniając formularz elektroniczny zaakceptowała zaznajomienie się ze stosownym pouczeniem (w przypadku braku akceptacji przez płatnika takiego dokumentu wraz z pouczeniem nie może być on przesłany do ZUS). Skarżąca miała zatem świadomość, że w przypadku nieuiszczenia składek deklaracja będzie podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Wobec powyższego nie można zgodzić się ze skarżącą, że w skazanie w bloku E, w pozycji 4 tytułu wykonawczego: "deklaracja złożona przez płatnika składek" jest niewystarczające. Tym bardziej, że w tytule tym wskazano kwotę wymagalnej należności pieniężnej oraz okres, którego należność ta dotyczy. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, kwestionowany przez skarżącą tytuł wykonawczy wystawiony zostały w sposób prawidłowy, zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym i nie zawierał braków formalnych, które uniemożliwiałyby przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego. Reasumując Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.