V SA/Wa 958/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – asesor WSA Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi S. P. na pismo Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] marca 2020 r. znak [...] w przedmiocie pozostawienia pisma bez rozpoznania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 958/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. P. na pismo Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] marca 2020 r. znak [...] w przedmiocie pozostawienia pisma bez rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL. Sąd wskazał, że wezwanie w powyższym zakresie – pismo Sądu z dnia 19 czerwca 2020 r. - było dwukrotnie awizowane i ostatecznie zwrócone z adnotacją urzędu pocztowego – "zwrot - nie podjęto w terminie". Doręczenie uznano za dokonane z dniem 8 lipca 2020 r. W dniu 1 marca 2020 r. do Sądu wpłynęło pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie z informacją o wyznaczeniu na pełnomocnika skarżącego z urzędu adwokata A. Ś.. Pełnomocnik skarżącego w dniu 5 marca 2021 r. wystąpiła do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełniania braków formalnych skargi. Pełnomocnik skarżącego wskazała, że niedochowanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od skarżącego, spowodowanych jego tragiczną sytuacją materialną i życiową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym na wniosek strony, o ile do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Z wnioskiem należy wystąpić w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniosek o przywrócenie terminu wniesiono w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełniono czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia uwzględnienie wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2012 r. II GSK 1721/12, wskazane orzeczenie oraz orzeczenia powołanie poniżej dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do kwestii terminowości złożonego wniosku, Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi został w niniejszej sprawie złożony z zachowaniem ustawowego siedmiodniowego terminu. Z treści wniosku wynika, że pełnomocnik skarżącego dowidziała się o jej wyznaczeniu na pełnomocnika skarżącego z urzędu w dniu 2 marca 2021 r. Wniosek o przywrócenie terminu został zaś złożony w dniu 5 marca 2021 r. Dalej Sąd miał na uwadze, że wraz z rozpoznawanym wnioskiem dokonano czynności, której uchybiono w zakreślonym terminie, pełnomocnik skarżącego podała bowiem nr PESEL skarżącego. W ocenie Sądu przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zasługiwał jednak na uwzględnienie, albowiem nie zostało uprawdopodobnione, że skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, określana jako kryterium braku winy, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Dokonując takiej oceny należy przyjąć obiektywny miernik staranności, zgodnie z którym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona, obiektywnie nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego w literaturze zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 329). Argumentacja pełnomocnika skarżącego, wskazująca na brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, sprowadza się do tego, że skarżący znajduje się w tragicznej sytuacji materialnej i życiowej. Następstwem tego, było niewykonanie wezwania Sądu w zakreślonym terminie. Pełnomocnik skarżącego nie wyjaśnił jednak, w jaki sposób ta sytuacja spowodowała, że wykonanie wezwania Sądu w terminie było niemożliwe. W treści wniosku brak jest jakichkolwiek informacji w tym zakresie. Sama zaś trudna sytuacja materialna i życiowa skarżącego nie usprawiedliwia w sposób automatyczny, niedochowania terminu do wykonania wezwania Sądu w zakresie uzupełnienia braków formalnych skargi. W ocenie Sądu przedstawienie numeru PESEL samo w sobie nie jest czynnością trudną i skomplikowaną dla osoby należycie dbającej o własne interesy. Stwierdzić zatem należy, że opisane przez pełnomocnika skarżącego okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji.