V SA/Wa 96/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2016 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: zmienić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2016 r. o sygn. akt V SA/Wa 96/16 i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, iż skarżąca nie poparła swojego wniosku aktualnymi danymi dotyczącymi jej kondycji finansowej. Pismem z dnia 29 lutego 2016 r. Spółka – powołując się na przepis art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") – ponownie wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazała, że zapłata kwoty określonej w decyzji będzie dla niej bardzo dotkliwa, a uiszczenie jej może spowodować znaczną szkodę w posiadanym majątku, której następstwa mogą być nieodwracalne. Jak zaznaczyła, choć 2014 rok zakończył się zyskiem w wysokości 436.227,28 zł, to już pierwszy kwartał 2015 r. zakończył się stratą w wysokości 1.893.031,61 zł. Spółka podniosła również, że rok 2013 zakończyła zyskiem netto w wysokości 5.911.500,12 zł, zaś rok 2014 zyskiem netto 436.227,28 zł, co wskazuje na stale pogarszającą się kondycję finansową spółki, dla której najważniejszym segmentem działalności gospodarczej są gry na automatach o niskich wygranych (79%) oraz gry na automatach w salonach gier (18%), natomiast pozostała działalność w zakresie kasyn gry stanowi wartość marginalną (2,5%). Skarżąca podniosła nadto, iż w latach 2014-2015 wygasły wszystkie posiadane przez nią zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz na salony gier na automatach, co spowodowało regres w jej kondycji finansowej, zaś obecnie pozostał jej jedynie marginalny segment kasynowy, niezdolny do generowania występujących do tej pory przychodów. Spółka wskazała również, iż toczy się wobec niej szereg postępowań w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych za prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia. Wskazała, że obecna wysokość nałożonych kar wynosi 32.911.713,00 zł, a zatem stanowi kwotę pieniężną, której zapłata w istotny sposób wpłynęłaby na możliwości płatnicze strony w realiach gospodarczych wyznaczonych przedmiotem jej działalności. Dodała, iż terminy płatności kar pieniężnych mogą następować po sobie w krótkich odstępach czasu, a konieczność ich jednorazowego uiszczenia znacząco wpłynie na wynik finansowy Spółki. Do wniosku załączyła dokumentację finansową, m. in. sprawozdanie finansowe za 2014 r., rachunek zysków i strat na dzień 30 listopada 2015 r., oraz bilans sporządzony na dzień 30 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 4 p.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Skarżący są uprawnieni do złożenia ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub wniosku o zmianę już wydanego w tej kwestii postanowienia. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu ma bowiem charakter wpadkowy i nie kończy postępowania w sprawie, zatem nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. We wniosku o zmianę postanowienia z dnia 17 lutego 2016 r. skarżąca nadesłała szereg dokumentów dotyczących jej kondycji finansowej (m.in. bilans oraz rachunek zysków i strat na dzień 30 listopada 2015 r., sprawozdanie finansowe spółki za 2014), których nie dołączyła do pierwotnego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Do wniosku rozpoznanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. skarżąca dołączyła bowiem jedynie dokumenty obrazujące jej sytuację finansową w roku 2013, podczas gdy zaskarżona decyzja została wydana [...] listopada 2015 r., a wniosek o wstrzymanie jej wykonania został złożony w dniu 22 grudnia 2015 r. Wnosząc o zmianę odmownego postanowienia z dnia 17 lutego 2016 r. skarżąca w istotny sposób uzupełniła więc dokumentację ukazującą stan jej finansów. Wskazać należy, że skarżąca nadal upatruje zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zaistnieniu przesłanki trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako "zachwianie jej kondycji finansowej w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności". Podkreślenia wymaga to, że samo uzasadnienie wniosku o zmianę postanowienia z dnia 17 lutego 2016 r. również jest analogiczne z uzasadnieniem pierwotnego wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca konsekwentnie twierdzi zatem, że za wystąpieniem ww. skutków przemawia wielość nałożonych na nią kar (łącznie 32.911.713,00 zł) w zestawieniu z jej trudną sytuacją finansową. W tej kwestii skarżąca wskazuje na znaczne obniżenie zysku osiągniętego w roku 2014 w porównaniu do zysku osiągniętego w roku 2013 (436.227,28 zł w porównaniu do 5.911.500,12 zł), oraz na fakt, że pierwszy kwartał 2015 r. zakończył się stratą w wysokości 1.893.031,61 zł. Do wniosku o zmianę postanowienia z dnia 17 lutego 2016 r. skarżąca dołączyła jednak dokumentację potwierdzającą, że znajduje się w przedstawionej sytuacji finansowej. Na podstawie tych nieznanych wcześniej dokumentów należało uznać, że skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, na które powołuje się skarżąca. W związku z powyższym, w oparciu art. 61 § 4 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.