V SA/Wa 961/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska – Jóźków, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2017 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za organizację producentów owoców i warzyw; oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] Marszałek Województwa [...] (dalej: "marszałek" lub "organ I instancji") wstępnie uznał G. Sp. z o.o. (dalej: "skarżąca" lub "spółka") za grupę producentów owoców i warzyw i wstępnie zatwierdził jej plan dochodzenia do uznania za organizację producentów owoców i warzyw. W dniu [...] grudnia 2012 r. decyzją nr [...] marszałek ostatecznie zatwierdził ww. plan dochodzenia do uznania skarżącej. W dniu [...] grudnia 2014 r. do marszałka wpłynął wniosek skarżącej z dnia [...] grudnia 2014 r. o uznanie za organizację producentów owoców i warzyw. Marszałek stwierdził, że w karcie weryfikacji formalnej wniosku podano niepoprawny kod pocztowy, zaś kopie umów, zmian do umów oraz jednolitego tekstu nie zawierają dat ich sporządzenia i wykazu ich zmian. W związku z tym, pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. marszałek wezwał spółkę do przedłożenia wyjaśnień i dokumentów do ww. wniosku w zakresie stwierdzonych braków. W odpowiedzi strona złożyła odpowiednie wyjaśnienia i dostarczyła tekstu jednolitego umowy spółki oraz kopię wniosku o zmianę wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym. Pismem z dnia dniu [...] lutego 2015 r. marszałek zwrócił się do skarżącej o wprowadzenie zmian do umowy spółki G. w taki sposób, aby zapewniona została zgodność z art. 153 ust. 2 lit. e rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG') nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz. Urz. L 347 z 20.12.2013, str. 671, ze zm.), dalej: "rozporządzenie 1308/2013". Marszałek zwrócił się również o określenie stanu realizacji planu dochodzenia do uznania w zakresie działań i inwestycji w nim zawartych na dzień [...] grudnia 2014 r. W piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. skarżąca podniosła, że spełnia wszystkie kryteria uznania za organizację producentów owoców i warzyw określone w art. 152, 153 oraz 154 rozporządzenia nr 1308/2013. W zakresie realizacji planu dochodzenia do uznania poinformowała, że działania inwestycyjne w obrębie budowy przechowalni o powierzchni 6900 m2 zostały wstrzymane w 2013 r., jednak wstrzymanie to nie było powiązane z dokonaniem stosownej zmiany w planie dochodzenia do uznania. Przeszkodziły temu okoliczności związane z procedowaniem przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosku o zmianę planu dochodzenia do uznania. Spółka przyznała, że niektóre inwestycje zawarte w planie dochodzenia do uznania nie zostały zrealizowane, ale skarżąca zamierza je "przenieść do realizacji z wykorzystaniem środków z programów operacyjnych". Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Marszałek Województwa [...] odmówił uznania skarżącej spółki za organizację producentów owoców i warzyw ze względu na grupę produktów "warzywa". Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: "minister", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie ministra uzasadnienie decyzji nie odpowiadało wymogom określonym w art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.". Ponadto decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a. W dniu [...] września 2015 r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] wpłynęło pismo zawierające wyjaśnienia strony oraz wniosek o przeniesienie wskazanych inwestycji do Programu Operacyjnego. Spółka ponownie stwierdza, że spełnia wszystkie kryteria uznania jej za organizację producentów, zaś niezrealizowanie planu dochodzenia do uznania nie stanowi przesłanki do nieuznania jej za organizację producentów. Do ww. pisma załączono projekt programu operacyjnego oraz dowód nadania wniosku o zatwierdzenie tego programu do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Następnie w dniu [...] września 2015 r. do organu I instancji wpłynął wniosek skarżącej o umożliwienie odbycia spotkania celem złożenia dodatkowych wyjaśnień, co organ uwzględnił wyznaczając termin pismem na dzień [...] września 2015 r. W dniu [...] października 2015 r. marszałek wydał decyzję nr [...], którą odmówił skarżącej spółce uznania jej za organizację producentów owoców i warzyw ze względu na grupę produktów "warzywa". Od decyzji tej strona złożyła odwołanie do ministra wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie spółki za organizację producentów owoców i warzyw ze względu na grupę produktów "warzywa", ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] minister utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Minister stwierdził, że zgodnie z przepisami art. 125e ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz. U. UE. L. 299 z 16.11.2007 r. str. 1), dalej: "rozporządzenie 1234/2007", grupy producentów owoców i warzyw mogą być tworzone w celu uzyskania decyzji o uznaniu ich za organizacje producentów. Takim grupom, w celu spełnienia wymogów niezbędnych do uznania ich za organizacje producentów przysługuje okres przejściowy nieprzekraczający 5 lat. W tym celu grupy przedkładają do zatwierdzenia plan dochodzenia do uznania, którego zatwierdzenie sygnalizuje początek ww. okresu przejściowego. Skorzystanie przez podmioty z tzw. okresu przejściowego w celu spełnienia wymogów niezbędnych do uznania ich za organizację producentów jest zatem równoznaczne z realizacją planu dochodzenia do uznania. Tym samym, w przypadku, gdy o uznanie za organizację producentów ubiega się, jak ma to miejsce w przedmiotowym przypadku, wstępnie uznana grupa producentów, która realizowała plan dochodzenia do uznania, zastosowanie mają przepisy rozporządzenia nr 1234/2007 oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U z 2015 r. poz. 1530), dalej: "rozporządzenie z dnia 19 września 2013 r.". Zgodnie z art. 37 akapit 1 lit. c rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. L nr 157 z 15.06.2011, str. 1, ze zm.), dalej: "rozporządzenie 543/2011", projekt planu dochodzenia do uznania obejmuje przynajmniej działania i inwestycje, jakie należy zrealizować w celu uzyskania uznania. Dlatego też przedkładając wniosek o wstępne uznanie podmioty zobowiązane były określić przynajmniej zakres działań i inwestycji, których realizacja, w opinii samych wnioskodawców, jest niezbędna do spełnienia warunków uznania za organizację producentów. Innymi słowy, wnioskodawca przedkładając do zatwierdzenia projekt planu dochodzenia do uznania deklarował w nim, których kryteriów uznania za organizację na bieżącym etapie nie jest w stanie spełnić oraz jakie działania lub inwestycje zrealizowane w ramach planu dochodzenia do uznania pozwolą mu na spełnienie tych kryteriów. Oznacza to, że niezrealizowanie tych inwestycji, które sam wnioskodawca uznał za niezbędne, zaś marszałek potwierdził zatwierdzając plan dochodzenia do uznania, jest równoznaczne z niemożliwością spełnienia kryteriów uznania za organizację. W niniejszej sprawie, Marszałek zatwierdził przedłożony przez skarżącą plan dochodzenia do uznania, a zatwierdzając do realizacji zawarte w nim działania i inwestycje, uznał, że są one niezbędne, aby spółka mogła funkcjonować jako organizacja zgodnie z ww. przepisami UE. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z zatwierdzonym planem dochodzenia do uznania skarżąca miała wykonać następujące inwestycje w celu spełnienia kryteriów uznania za organizację: 1) budowa przechowalni na ok. 6900 m z komorami chłodniczymi i zapleczem do przygotowania warzyw do sprzedaży - termin zakończenia realizacji tej inwestycji wskazany w planie to II półrocze 2013 r.; 2) zakup w 2012 r. działki pod budowę przechowalni o powierzchni 1,5 ha; 3) zakup w 2012 r. działki o powierzchni 1 ha z obiektem technicznym, pełniącym funkcję magazynu opakowań, warzyw II gatunku i warzyw przemysłowych oraz miejsce sortowania czosnku; 4) zakup i montaż w II półroczu 2013 r. dwóch linii produkcyjnych czystego surowca do marchwi, pietruszki i buraka ćwikłowego o wydajności ok. 5 t/h oraz do cebuli i buraka ćwikłowego o wydajności ok. 3 t/h; 5) zagospodarowanie w II półroczu 2013 r. terenu wokół przechowalni w zakresie niezbędnym do zapewnienia dojazdu, eksploatacji i zabezpieczenia (miejsce składowania skrzyniopalet, place manewrowe, ogrodzenie, oświetlenie); 6) zakup i montaż w I półroczu 2013 r. wyposażenia komór (systemy wentylacji i chłodzenia); 7) zakup w trzech kolejnych latach 3 ładowarek teleskopowych; 8) zakup 5000 sztuk skrzyniopalet; 9) zakup 5 wózków widłowych (3 elektrycznych i 2 spalinowych); 10) zakup wagi wozowej o długości 18 m; 11) zakup kombajnu zaczepianego do zbioru marchwi o wydajności 1 ha/dzień; 12) zakup kombajnu samojezdnego dwurzędowego do marchwi o wydajności 0,25 ha/h; 13) zakup kopaczki do cebuli o wydajności 0,8 ha/h; 14) zakup ścinacza do cebuli o wydajności 0,8 ha/h. Spółka zobowiązała się także do realizacji działań promocyjnych i związanych z rozwojem kanałów marketingowych. Deklarowała, że w 2014 r., tj. trzecim roku realizacji planu jej członkowie osiągną sumaryczne zbiory 4638 ton warzyw z łącznej powierzchni 63 ha. Minister zauważył, że skarżąca zrealizowała następujące inwestycji: 1) zakup działki z obiektem technicznym; 2) zakup ładowarki teleskopowej (1 szt.); 3) zakup skrzyniopalet drewnianych (1795 szt.); 4) zakup wózka widłowego (1 szt.); 5) zakup kombajnu do zbioru marchwi zaczepianego; 6) zakup kopaczki do cebuli; 7) zakup ścinacza do cebuli. Z kolei w oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej przez Marszałka Minister ustalił, że strona nie zrealizowała następujących inwestycji: 1) budowa przechowalni ok. 6900 m2; 2) zagospodarowanie terenu w zakresie niezbędnym do zapewnienia właściwego dojazdu, eksploatacji i zabezpieczenia inwestycji przechowalni na ok. 6900 m2 oraz obiektu technicznego; 3) zakup i montaż linii produkcyjnej czystego surowca (marchew, pietruszka, burak ćwikłowy) o wydajności ok. 5 t/h; 4) zakup i montaż linii produkcyjnej czystego surowca (cebula, burak ćwikłowy) wydajność ok. 3 t/h; 5) zakup i montaż wyposażenia komór (system wentylacji i chłodzenia); 6) zakup ładowarki teleskopowej (2 szt.); 7) zakup skrzyniopalet drewnianych (3205 szt.); 8) zakup wózków widłowych; 9) zakup i montaż wagi wozowej; 10) zakup kombajnu samojezdnego dwurzędowego wydajność ok. 0,25 ha/h. Organ odwoławczy ustalił też, że spółka przebudowała zakupiony obiekt techniczny (zmieniając jego przeznaczenie) aby uzyskać przestrzeń przechowalniczą dla produktów dostarczanych przez członków, a działanie takie nie zostało ujęte w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Co więcej w pierwszym roku realizacji planu dochodzenia do uznania skarżąca prowadziła produkcję na powierzchni 13,5 ha, zaś zgodnie z zatwierdzonym planem dochodzenia do uznania w ostatnim roku jego realizacji, tj. w roku 2014 powinna prowadzić produkcję warzyw na powierzchni 63 ha. Tymczasem w 2014 r. strona uprawiała warzywa na powierzchni 23,5 ha i zrealizowała część inwestycji, jak i rozpoczęła realizację innych niż zatwierdzone w planie dochodzenia do uznania działań w odniesieniu do produkcji i sprzedaży. Minister nie przychylił się do wyjaśnień skarżącej, że obiekt zlokalizowany na działce nr [...] w L. (tzw. obiekt techniczny) został odpowiednio zaadoptowany i zmodernizowany na wszelkie potrzeby spółki; wskazuje w odwołaniu, że obiekt ten został dostosowany do "zaktualizowanych potrzeb Grupy". Zauważył, że potrzeby te nie zostały określone w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Zdaniem organu II instancji oznacza to, że ani adaptacja obiektu technicznego ani ograniczenie zakresu inwestycji niezbędnych do spełnienia warunków uznania za organizację nie były przedmiotem zatwierdzonych zmian do planu dochodzenia do uznania, a co za tym idzie nie można uznać ich za niezbędne do spełnienia kryteriów uznania za organizację producentów. Powołując się na § 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r. organ podkreślił, iż przepis ten jednoznacznie, że warunkiem do uznania za organizację producentów jest realizacja planu dochodzenia do uznania w zakresie określonym w art. 37 akapit 1 lit. c rozporządzenia 543/2011. Skoro ww. przepis mówi o działaniach i inwestycjach, jakie należy zrealizować w celu uzyskania uznania to niezrealizowanie inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania oznacza niespełnienie warunku uznania za organizację producentów owoców i warzyw. Organ nie podzielił argumentacji skarżącej, że przepis art. 49 ust. 3 rozporządzenia nr 543/2011 nie przesądza o braku spełnienia warunków uznania z powodu niezrealizowania planu dochodzenia do uznania. Stwierdził, że w myśl tego przepisu inwestycje kwalifikujące się do przyznania pomocy lub koszty, o których mowa w art. 103 a ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1234/2007, mogą zostać przeniesione do programów operacyjnych, pod warunkiem, że są zgodne z wymogami rozporządzenia 543/2011, zatem przeniesienie do programów operacyjnych inwestycji kwalifikujących się do wsparcia nie jest bezwarunkowe. Warunkiem możliwości przeniesienia tych inwestycji do programu operacyjnego jest to, że są one zgodne z wymogami rozporządzenia 543/2011, jak również Strategii Krajowej dla Zrównoważonych Programów Operacyjnych Organizacji Producentów Owoców i Warzyw w Polsce na lata 2010-2016 (stanowiącej załącznik do Informacji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 listopada 2013 r.; Dz. Urz. MRiRW Nr 39) oraz, że Grupa przedłoży w odpowiednim terminie taki program operacyjny do zatwierdzenia przez właściwy organ. Mając na względzie, że minimalna (niezbędna) treść planu dochodzenia do uznania określona została w art. 37 rozporządzenia 543/2011, a przepisy krajowe nie wprowadzają w tym zakresie dodatkowych wymagań minister uznał że, poza inwestycjami i działaniami niezbędnymi do uzyskania uznania, plan dochodzenia do uznania może zawierać także inne działania i inwestycje, które grupa zamierza zrealizować w tzw. okresie przejściowym, ale które nie są niezbędne do spełnienia kryteriów uznania. W związku z tym aby prawidłowo zastosować art. 49 rozporządzenia 543/2011 do programu operacyjnego mogą zostać przeniesione wyłącznie te inwestycje, które nie zostały uznane za niezbędne do spełnienia kryteriów uznania. W ocenie organu odwoławczego niezrealizowane inwestycje, które strona zamierzała przenieść do programu operacyjnego, są inwestycjami określonymi w planie dochodzenia do uznania jako inwestycje niezbędne do spełnienia kryteriów uznania, co znajduje potwierdzenie w pkt 4 planu dochodzenia do uznania zatwierdzonego w dniu [...] grudnia 2012 r. - str. 18 - "Działania/Inwestycje planowane do realizacji przez grupę producentów w poszczególnych latach planu dochodzenia do uznania w celu spełnienia warunków uznania tej grupy producentów za organizację producentów". Minister nie zgodził się ze skarżąca, iż uchylenie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2008 r. i zastąpienie go rozporządzeniem z dnia 19 września 2013 r. nie dotyczyło spółki. W polskim porządku prawnym obowiązuje zasada działania nowego prawa wprost (zasada bezpośredniego działania nowego prawa) co oznacza, że od dnia wejścia w życie aktu prawnego, w tym przypadku rozporządzenia, jego adresaci muszą go przestrzegać i stosować. Za niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut, jakoby rozporządzenie z dnia 19 września 2013 r. wprowadziło nowy wymóg wykonania planu dochodzenia do uznania. Przepisy § 3 ww. rozporządzenia określają bowiem warunki uznania za organizację producentów podmiotu zrzeszającego producentów owoców i warzyw na podstawie ww. przepisów Unii Europejskiej. Wymóg zrealizowania przez wstępnie uznaną grupę producentów planu dochodzenia do uznania w celu spełnienia kryteriów uznania za organizację producentów wynika bezpośrednio z przepisów Unii Europejskiej, a w § 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r. jedynie go doprecyzowano względem wcześniej obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2008 r. Zmiana przepisów w tym zakresie nie wprowadziła nowego stanu prawnego, dlatego też nie można mówić, że przepisy poprzedniego aktu prawnego były bardziej korzystne dla strony, ani że doszło do naruszenia zasady praw nabytych. Zdaniem organu, nie występuje również w tym zakresie kolizja prawa krajowego z prawem Unii, ani tym bardziej nie można potwierdzić zarzutu obowiązywania prawa wstecz. Zasada bezpośredniego stosowania prawa Unii Europejskiej, jak i zasada pierwszeństwa prawa UE nad prawem krajowym również pozostaje zachowana. Spółka zaskrzyła powyższą decyzję Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie: 1. § 4 i 5 w zw. z § 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r. poprzez uznanie, iż to rozporządzenie ma zastosowanie do skarżącej wobec jej wstępnego uznania w dniu [...] czerwca 2012 r. i zatwierdzenia PDU w dniu [...] grudnia 2012 r. przez marszałka, a więc na długo przed wejściem w życie przedmiotowego rozporządzenia, 2. art. 152, 153 i 154 rozporządzenia 1308/2013 w związku z art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz § 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r., polegające na ich błędnym zastosowaniu przez organ, a przejawiający się tym, że w przypadku kolizji prawa państwo członkowskiego z prawem Unii Europejskiej pierwszeństwo stosowania znajdują przepisy ustanowione przez organy wspólnotowe, 3. art. 37 akapit 1 lit. c rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011 poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie, 4. art. 49 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011 poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów niniejszego postępowania według norm przepisanych. Spółka podniosła, że rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r. weszło w życie 4 listopada 2013 r. W rozporządzeniu tym nie znalazło się jednakże uregulowanie sytuacji grup producentów, które uzyskały zatwierdzenie planu dochodzenia do uznania przed datą wejścia w życie tego rozporządzenia. Brak przepisów przejściowych w tym zakresie nie może jednak, zdaniem skarżącej, obciążać obywatela, w tym przypadku grupy producentów będącej adresatem tych przepisów. Skutki braku regulacji obciążają bowiem ustawodawcę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. spółka została wstępnie uznana i Marszałek zatwierdził wstępnie jej plan dochodzenia do uznania. Następnie Marszałek zatwierdził plan dochodzenia do uznania na mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., co oznacza, iż skarżąca zaczęła realizację tego planu na około rok przed wejściem w życie § 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r. nakazującego zrealizowanie przez grupę w celu uznania wszystkich działań i inwestycji przewidzianych w planie dochodzenia do uznania. Zarówno w chwili wstępnego uznania strony, jak i późniejszego zatwierdzenia planu dochodzenia jej -uznania obowiązywało rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. z dnia 16 stycznia 2009 r.), które nie zawierało warunku zrealizowania planu dochodzenia do uznania w celu uznania za organizację producentów. Zdaniem Skarżącej, wobec powyższego, a także przede wszystkim mając na uwadze konstytucyjną zasadę lex retro non agit, tj. prawo nie działa wstecz nie można w niniejszej sprawie stosować wszystkich przepisów rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r. w sprawie uznania grupy producentów, do której na etapie zatwierdzania planu dochodzenia do uznania, a następnie jego realizacji miały zastosowanie przepisy innego aktu prawnego, tj. rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2008 r. Przepisy tego poprzedniego aktu były bardziej korzystne dla strony. Spółka uważa również, że w powyższym wiąże się również zasada ochrony praw nabytych, bowiem nabyła prawo do uznania za organizację producentów na zasadach przewidzianych w rozporządzeniu z dnia 16 grudnia 2008 r. Zasady te nie narzucały konieczności wykonania planu dochodzenia do uznania, kiedy grupa spełniłaby kryteria uznania określone przede wszystkim w rozporządzeniu 1234/2007 (a następnie rozporządzeniu 1308/2013). Zdaniem skarżącej przepis § 3 ust. 3 rozporządzenie z dnia 19 września 2013 r. niezgodny jest z prawem unijnym, tj. przepisami art. 152, 153 i 154 rozporządzenia 1308/2013, gdyż zawiera dodatkowe kryterium uznania za organizację producentów, tj. kryterium zrealizowania PDU niezawarte w prawie unijnym. Wobec oczywistej sprzeczności powyższy przepis nie powinien mieć w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż w takiej sytuacji obowiązuje ogólna zasada prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym. Strona podniosła, że w okresie realizacji planu dochodzenia do uznania może dojść do zmiany warunków wykonania zakładanych przedsięwzięć oraz zaistnienia innych okoliczności, które mogą doprowadzić do spełnienia kryteriów uznania mimo że nie zostały zrealizowane wszystkie działania i inwestycje określone w PDU. Skarżąca podejmowała próby zmiany planu w terminach i zakreślonych w przepisach prawa, nie ze swojej winy nie była w stanie uzyskać formalnych decyzji organów w tych sprawach (głównie z uwagi na opieszałość postępowania przed ARiMR). Na konieczności zrealizowania wszystkich działań i inwestycji określonych w PDU wskazuje również treść art. 49 ust. 3 rozporządzenia 543/2011, który dopuszcza możliwość przeniesienia inwestycji niezrealizowanej w ramach planu dochodzenia do uznania do programu operacyjnego. Gdyby prawidłowa była wykładnia do tej pory prezentowana przez organy w niniejszej sprawie, niezrealizowanie planu dochodzenia do uznania wyłączałby możliwość uznania takiej grupy, czyniąc powyżej wskazany przepis bezprzedmiotowym. W ocenie strony wprowadzenie przez Ministra kryterium zrealizowania całego planu jako warunku do uznania stoi w logicznej sprzeczności z art. 49 ust. 3 rozporządzenia 543/2011, a zatem wobec prymatu prawa unijnego nad krajowym, § 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r. nie należy w ogóle stosować. Dalej spółka stwierdziła, że uznała wprawdzie za niezbędne w celu uzyskania uznania wszystkie ujęte w planie dochodzenia do uznania inwestycje i działania, niemniej w trakcie realizacji planu okazało się, iż w przypadku, kiedy niezbędna stała się taka zmiana planu, aby móc budowę przechowalni na 6.900 m2 przenieść na drugie półrocze 2013 r., a ARiMR nie był w stanie w terminie 14 dni rozpoznać wniosku do spółki w tym zakresie, skarżąca nie miała wyboru i musiała ograniczyć zamierzenia przyjęte w planie. Skarżąca starała się dokonać odpowiednich zmian w planie dochodzenia do uznania, jednak zmiany te nie zostały ostatecznie zatwierdzone decyzją przez marszałka.. Powodem takiego stanu rzeczy była przewlekłość postępowania prowadzonego przed Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa polegającego na uprzednim zaopiniowaniu zakładanych zmian. ARiMR nie była w stanie wydać stosownych decyzji administracyjnych w terminach pozwalających procedowanie również w ustawowym terminie w postępowaniach przed marszałkiem. Skarżąca zobligowana była dla każdej zmiany planu uzyskać pozytywną opinię ARiMR. Organ ten prowadził w tym zakresie swoje własne postępowanie administracyjne. Jednocześnie spółce płynął termin do uzyskania zgody marszałka na te same zmiany planu. Marszałek prowadził również swoje własne postępowanie w tym zakresie. Skarżąca była w stanie przedłożyć marszałkowi stosownych opinii ARiMR w przewidzianym 7 - dniowym terminie do usunięcia braków, gdyż tej ostatniej przepisy ustaw nie obligują do wydania swojej opinii takim terminie, aby marszałek mógł wydać własną decyzję administracyjną. W rezultacie przewlekłości ARiMR i luki w przepisach prawnych, spółka, choć była do tego zobligowana nie była w stanie formalnie zatwierdzić zmian w planie dochodzenia do uznania W odpowiedzi na skargę minister wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2016r. poz. 718 j.t. ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Ustalenia faktyczne organu nie budzą wątpliwości jako oparte o wszechstronną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Stąd ustalenia te sąd w pełni akceptuje, przyjmując je za podstawę własnego rozstrzygnięcia. Omówienie skargi rozpocząć trzeba od wskazania, że przepisy unijne zawarte w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych ( rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) przewidywały poza uznawaniem organizacji producentów owoców i warzyw również wstępne uznanie takich grup w państwach członkowskich, które przystąpiły do UE w dniu 1 maja 2004r., tj. m.in. w Polsce. Przepis art. 125e ww. rozporządzenia stanowił: " Artykuł 125e Grupy producentów w sektorze owoców i warzyw 1. W państwach członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. lub później, lub które są położone w najbardziej oddalonych regionach Wspólnoty, o których mowa w art. 299 ust. 2 Traktatu, lub na mniejszych wyspach Morza Egejskiego, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1405/2006, grupy producentów mogą być tworzone jako podmiot prawny lub jasno określone części podmiotów prawnych z inicjatywy rolników uprawiających co najmniej jeden produkt sektora owoców i warzyw lub produkty tego sektora przeznaczone wyłącznie do przetworzenia, w celu uzyskania decyzji o uznaniu ich za organizacje producentów. Takie grupy producentów mogą skorzystać z okresu przejściowego w celu spełnienia wymogów niezbędnych do uznania ich za organizacje producentów zgodnie z art. 122. W celu zakwalifikowania grupy przedstawiają one właściwemu państwu członkowskiemu podzielony na etapy plan dochodzenia do uznania, którego zatwierdzenie sygnalizuje początek okresu, o którym mowa w akapicie drugim, i stanowi wstępne uznanie. Okres przejściowy nie może przekraczać pięciu lat. 2. Przed zatwierdzeniem planu uznawania państwa członkowskie powiadamiają Komisję o swoich zamiarach i ich przewidywanych następstwach finansowych." W tym samym rozporządzeniu w przepisie art. 103a przewidziano m.in. "Artykuł 103a Pomoc dla grup producentów 1. W trakcie okresu przejściowego dopuszczonego zgodnie z art. 125e państwa członkowskie mogą przyznać grupom producentów sektora owoców i warzyw utworzonych w celu ubiegania się o uznanie ich za organizacje producentów: a) pomoc mającą na celu wsparcie tworzenia się tych organizacji i ułatwienie im działalności administracyjnej; b) pomoc bezpośrednią lub za pośrednictwem instytucji kredytujących na pokrycie części inwestycji wymaganych do uzyskania decyzji o uznaniu i określonych w planie dochodzenia do uznania, o którym mowa w art. 125e ust. 1 akapit trzeci." W dniu 7 czerwca 2011r. Komisja UE wydała rozporządzenie wykonawcze nr.543/2011 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw. W art. 36 wymienionego rozporządzenia wskazano, że "podmiot prawny lub jasno określona część podmiotu prawnego przedkłada plan uznawania, o którym mowa w art. 125e ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym podmiot ma główną siedzibę", a w art. 37 ustalono, co projekt planu uznawania przynajmniej obejmuje, m.in. w pkt. c "działania i inwestycje, jakie należy zrealizować w celu uzyskania uznania". Według art. 38 rozporządzenia nr. 543/2011 właściwy organ państwa członkowskiego podejmuje decyzje w przedmiocie zatwierdzenia planów uznawania, w tym według ust.3 pkt. c decyzję o odrzuceniu planu "w przypadku gdy odnośne podmioty prawne lub jasno określone części podmiotów prawnych ubiegające się o wstępne uznanie za grupy producentów spełniają już kryteria uznania za organizację producentów." Właściwy organ państwa członkowskiego powiadamia też Komisję do dnia 1 lipca danego roku o decyzjach w sprawie wstępnie zaakceptowanych planów uznawania i skutkach finansowych tych planów (art. 38 ust.4), a po określeniu współczynników przydziału, o których mowa w art. 47 ust. 4 akapit drugi ("Łączne wydatki na wkład unijny w pomoc określoną w art. 103a rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 nie przekracza 10 000 000 na rok kalendarzowy. Na podstawie powiadomień, o których mowa w art. 38 ust. 4, Komisja ustala współczynniki przydziału oraz określa łączny możliwy wkład Unii na państwo członkowskie w ciągu roku na podstawie tych współczynników. Jeśli w dowolnym roku łączna kwota wynikająca z powiadomień, o których mowa w art. 38 ust. 4, nie przekracza maksymalnej kwoty wkładu Unii, współczynnik przydziału ustala się na poziomie 100 %.Wkład Unii jest przyznawany zgodnie ze współczynnikiem przydziału, o którym mowa w akapicie drugim. W odniesieniu do planów uznawania, o których nie powiadomiono zgodnie z art. 38 ust. 4, nie przyznaje się wkładu Unii. Kurs walutowy stosowany w odniesieniu do wkładu Unii na państwo członkowskie jest ostatnim kursem opublikowanym przez Europejski Bank Centralny przed datą przewidzianą w art. 38 ust. 4."), właściwy organ państwa członkowskiego zapewnia zainteresowanym grupom producentów możliwość zmiany lub wycofania ich planów uznawania. W przypadku gdy grupa producentów nie wycofa swojego planu, właściwy organ ostatecznie akceptuje taki plan z zastrzeżeniem zmian, które właściwy organ może uznać za niezbędne ( art.38 ust.5). W przepisie art. 19 ust.2 rozporządzenia nr. 543/2011 wskazano dodatkowo, że "Państwa członkowskie określają podmioty prawne właściwe dla swojego terytorium, które muszą spełniać warunki art. 125b rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 w świetle krajowych struktur prawnych i administracyjnych. Państwa członkowskie mogą przyjmować przepisy uzupełniające dotyczące uznawania organizacji producentów i w odpowiednich przypadkach ustanawiają przepisy dotyczące jasno określonych części podmiotów prawnych w celu stosowania art. 125b rozporządzenia (WE) nr 1234/2007." Według treści art. 125b rozporządzenia nr. 1234/2007 "Uznawanie 1. Państwa członkowskie uznają za organizacje producentów w sektorze owoców i warzyw wszelkie podmioty prawne lub jasno określone części podmiotów prawnych, które wystąpiły o takie uznanie, pod warunkiem że: a) mają za cel stosowanie przyjaznych dla środowiska zasad uprawy, technologii produkcji i zasad gospodarki ściekami, w szczególności w celu ochrony jakości zasobów wody, gleby i krajobrazu oraz zachowania lub stymulacji różnorodności biologicznej, oraz przestrzegają wymogów określonych w art. 122 i 125a i są w stanie odpowiednio to udowodnić; b) posiadają minimalną liczbę członków i wytwarzają minimalną wielkość lub wartość - którą mają określić państwa członkowskie - zbywalnej produkcji oraz są w stanie odpowiednio to udowodnić; c) istnieją wystarczające dowody na to, że są one w stanie właściwie prowadzić swoją działalność, zarówno pod względem ram czasowych, jak i skuteczności i koncentracji dostaw; w tym celu państwa członkowskie mogą określić, które z produktów lub grup produktów wymienionych w art. 122 lit. a) ppkt (iii) powinny wchodzić w zakres działania organizacji producentów; d) skutecznie umożliwiają one swoim członkom uzyskanie wsparcia technicznego w zakresie stosowania przyjaznych dla środowiska metod uprawy; e) w razie potrzeby skutecznie zapewniają one swoim członkom środki techniczne umożliwiające zbiór, magazynowanie, pakowanie i wprowadzanie do obrotu ich produktów; f) zapewniają one właściwe zarządzanie swoją działalnością handlową i księgowością; oraz g) nie zajmują one dominującej pozycji na danym rynku, chyba że jest to niezbędne do wykonania celów art. 33 Traktatu. 2. Państwa członkowskie: a) w okresie trzech miesięcy od złożenia przez organizację producentów wniosku i wszystkich stosownych dokumentów potwierdzających, podejmują decyzję dotyczącą uznania organizacji producentów; b) w regularnych odstępach czasu przeprowadzają kontrole, aby upewnić się, czy organizacje producentów spełniają wymogi określone w niniejszym rozdziale, a w przypadku niespełnienia tych wymogów lub nadużyć dotyczących przepisów zawartych w niniejszym rozporządzeniu nakładają kary na te organizacje i, jeśli to konieczne, wycofują ich uznanie; c) raz na rok powiadamiają Komisję o każdej decyzji dotyczącej uznania, odmowy lub wycofania uznania." Wymienione przepisy unijne obowiązywały zarówno w dacie wstępnego uznania skarżącej za organizację producentów jak i w dacie złożenia przez nią wniosku o uznanie za organizację producentów, jak też w dacie orzekania organów. Pomimo, że rozporządzenie nr 1234/2007 zostało w dniu 1 stycznia 2014r. zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 922/72, (EWG') nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007, to jednak w odniesieniu do skarżącej nadal obowiązywało rozporządzenie nr. 1234/2007 w myśl art. 231 ust. 2 rozporządzenia nr. 1308/2013 stanowiącego: "wszystkie programy wieloletnie przyjęte przed dniem 1 stycznia 2014 r., po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia nadal podlegają stosownym przepisom rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, aż do wygaśnięcia tych programów." Niewątpliwie skarżąca została wstępnie uznana za grupę producentów decyzją marszałka z dnia [...] czerwca 2012r.. Tą samą decyzja wstępnie uznano jej plan dochodzenia do uznania ( PDU) Decyzją marszałka z dnia [...] grudnia 2012r. zatwierdzono jej PDU. Według treści tego planu spółka miała dochodzić do uznania przez okres 3 lat. Zatem jej program był wieloletni co spełniało przesłankę do stosowania przepisu przejściowego art. 231 ust.2 rozporządzenia nr. 1308/2013. Wskazać też należy, że Spółka w ramach dochodzenia do uznania korzystała z przyznanej pomocy finansowej na pokrycie części inwestycji wymaganych do uzyskania decyzji o uznaniu i określonych w PDU, o których mowa w art. 125e ust.1 akapit trzeci w zw. z art. 103a rozporządzenia nr. 1234/2007. Świadczy o tym treść pisma procesowego skarżącej z dnia [...] lipca 2016r. i załączników do niego ( k 53-100 akt sądowych). Według załączonych decyzji skarżąca otrzymała pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w PDU na podstawie decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2013r. o przyznaniu pomocy w kwocie 2.167.660,42 zł w pierwszym roku dochodzenia do uznania, z dnia [...] grudnia 2013r. o przyznaniu pomocy w kwocie 52.436,32 zł za pierwsze półrocze drugiego roku dochodzenia do uznania oraz z dnia [...] marca 2014r. o przyznaniu pomocy w kwocie 42.382,10 zł za drugie półrocze drugiego roku dochodzenia do uznania. Zgodnie z treścią zatwierdzonego PDU głównym celem grupy jest zagwarantowanie, że produkcja jest planowana i dostosowywana do popytu zwłaszcza w odniesieniu do jakości i ilości oraz koncentracja podaży i wprowadzanie na rynek produktów wytwarzanych przez jej członków ( strona 2 PDU). Członkowie produkują marchew, pietruszkę, cebulę, czosnek oraz buraka ćwikłowego. "Grupa sprzedaje swój produkt głównie przez rynek hurtowy oraz zakłady przetwórcze oraz planuje rozszerzenie sprzedaży o odbiorców detalicznych, hipermarkety i duże sieci sklepów" ( strona 11 akapit drugi PDU). W ramach dalszego opisu sytuacji wyjściowej PDU wskazuje, że " Rolnicy posiadają już część infrastruktury do produkcji warzyw. Do przechowywania warzyw członkowie grupy posiadają, wymagający remontu budynek mogący pomieścić około 1000 ton. Budynek ten nie jest wyposażony w urządzenia chłodnicze. Budynek ten będzie czasowo udostępniony do użytku grupy w I roku obowiązywania PDU, jednakże po wybudowaniu przechowalni grupa nie będzie korzystała z tego budynku z powodów technologicznych (braku urządzeń chłodniczych) – strona 12 PDU. Natomiast w kryteriach uznania za organizację producentów niespełnionych przez skarżącą na etapie zatwierdzania PDU wskazano, że dotyczy to punktu "Grupa producentów w razie potrzeby skutecznie zapewnia swoim członkom środki techniczne umożliwiające zbieranie, magazynowanie, przechowywanie oraz przygotowywanie owoców i warzyw do sprzedaży( np. sortowanie, czyszczenie, mycie pakowanie owoców i warzyw" – strona 13 i 15 PDU. W uzasadnieniu niespełnienia tego kryterium wskazano, iż grupa jest na etapie przygotowania inwestycji jakimi są: budowa przechowalni i jej wyposażenie w linie produkcyjne, zakup budynku na produkt gotowy, zakup maszyn do zbioru warzyw, zakup środków transportu i innych niezbędnych urządzeń wymienionych w PDU". Na stronie 18 i 19 PDU wskazano inwestycje planowane do realizacji w poszczególnych latach PDU, w celu spełnienia warunków uznania grupy producentów za organizację producentów, w tym zakup działki pod budowę przechowalni na 6.900mkw oraz przygotowanie i realizację inwestycji do przechowalni ok. 6.900 mkw. Wskazano też, że "Budowa przechowalni ( chłodni) na ok. 6.900 mkw z zapleczem do przygotowania warzyw do sprzedaży oraz niezbędnym zapleczem socjalnym jest najważniejszym przedsięwzięciem inwestycyjnym, spełniającej określony cel funkcjonalno- użytkowy. W budynku przechowywane będą warzywa przez okres zimowy w celu uzyskania wyższej ceny na wiosnę. Stworzone warunki magazynowania – temperatura i wilgotność sprawią, że warzywa zachowają turgor i świeżość. W budynku będzie odbywało się również przygotowanie warzyw do sprzedaży. Dzięki inwestycji nastąpi poprawa wartości handlowej produktów oraz ograniczone zostaną straty ilościowe i jakościowe". Z bezspornych ustaleń organu wynika, że opisana inwestycja, tak jak i inne wprost wskazane, nie została zrealizowana. Przypomnieć należy, że przepisy rozporządzenia 1234/2007 oraz rozporządzenia 543/2011 określają główne zasady mechanizmu pomocy dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw. Stosownie do powyższych zasad, wstępnie uznanym grupom producentów przyznawana jest pomoc na inwestycje, których realizacja ma im umożliwić spełnienie kryteriów uznania za organizację producentów. Powyższe oznacza, że inwestycje ujęte w PDU są realizowane w określonym celu - w celu spełnienia przez wstępnie uznane grupy kryteriów uznania za organizacje producentów, a nie same dla siebie. Niewątpliwie plan dochodzenia do uznania ma charakter wiążący, zarówno grupę, jak i właściwe organy. Wstępnie uznana grupa producentów zobowiązana jest zrealizować plan - zgodnie z dyspozycją § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r., w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania, w wersji obowiązującej na datę orzekania organów- w zakresie wyznaczanym przez art. 37 akapit 1 lit "c" rozporządzenia 543/2011, czyli zobowiązana jest wykonać "działania i inwestycje, jakie należy zrealizować w celu uzyskania uznania". Oznacza to, że przepis rozporządzenia krajowego odpowiada wersji prawnej przepisu unijnego obowiązującego również w dacie zatwierdzenia skarżącej PDU, tym samym ustawodawca krajowy, wbrew zarzutom skargi nie regulował tej kwestii odmiennie od przepisów unijnych i stanął na tym samym stanowisku, iż wiążący charakter PDU dotyczy zrealizowania działań i inwestycji w zakresie osiągnięcia celu inwestycji, czyli w zakresie pozwalającym na spełnienie warunku uznania grupy za organizację. Tym samym warunkiem koniecznym jest zrealizowanie działań i inwestycji ujętych w PDU, których realizacja ma służyć osiągnięciu określonego celu. Stosownie do art. 37 lit. c rozporządzenia Komisji (UE) Nr 543/2011, plan dochodzenia do uznania obejmuje m.in. działania (inwestycje), jakie należy podjąć w celu uzyskania uznania. Podobnie art. 44 ww. rozporządzenia Komisji (UE) Nr 543/2011 stanowi, że pomoc finansowa wstępnie uznanym grupom producentów na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania jest przyznawana wyłącznie do inwestycji niezbędnych w celu uzyskania uznania za organizację producentów. W § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania, obowiązującym w dacie zatwierdzania skarżącej PDU, wskazano, że plan dochodzenia do uznania zawiera w szczególności przedsięwzięcia inwestycyjne (inwestycje) realizowane w poszczególnych latach, w celu spełnienia warunków uznania grupy producentów za organizację producentów. Raz jeszcze wskazać należy, ze warunki uznania za organizację producentów owoców i warzyw zostały określone w art. 122, art. 125a i art. 125b rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007, Tytule III Rozdział I Sekcja 2 rozporządzenia Komisji (UE) 543/2011 oraz § 3 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania. Natomiast zgodnie z art. 125b ust. 1 lit. e rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007, państwa członkowskie uznają za organizacje producentów w sektorze owoców i warzyw wszelkie podmioty prawne lub jasno określone części podmiotów prawnych, które wystąpiły o takie uznanie, m.in. pod warunkiem, że w razie potrzeby skutecznie zapewniają one swoim członkom środki techniczne umożliwiające zbiór, magazynowanie, pakowanie i wprowadzanie do obrotu ich produktów. Ponadto, stosownie do art. 25 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 543/2011, do celów art. 125b ust. 1 lit. e rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007, organizacja producentów, która jest uznana w odniesieniu do produktu wymagającego zapewnienia środków technicznych, uznawana jest za wywiązującą się ze swoich zobowiązań, jeżeli zapewnia odpowiednie środki techniczne, sama lub za pośrednictwem swoich członków, bądź poprzez spółki zależne lub outsourcing. Uwzględniając powyższe przepisy, należy wskazać, że pomocą finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, mogą być objęte wyłącznie inwestycje niezbędne w celu uzyskania uznania za organizację producentów. Natomiast odnosząc się do kryterium uznania dotyczącego skutecznego zapewnienia swoim członkom środków technicznych umożliwiających zbiór, magazynowanie, pakowanie i wprowadzanie do obrotu ich produktów, w tym chłodni z kontrolowaną atmosferą oraz urządzeń sortująco-pakujących, należy zauważyć, że organizacja producentów ma zapewnić taką infrastrukturę swoim członkom, ale tylko w sytuacji, gdy zachodzi taka potrzeba, tj. członkowie organizacji producentów produkują produkty (owoce lub warzywa), wymagające udzielenia takiej pomocy technicznej, a więc zabezpieczenia przechowywania w kontrolowanej atmosferze, oraz przesortowania i zapakowania, celem sprzedaży na rynek produktów świeżych. Tym samym, aby uznać, że organizacja producentów musi zapewnić swoim członkom środki techniczne umożliwiające przechowywanie owoców i warzyw w kontrolowanej atmosferze, oraz ich sortownie i pakowanie, należy stwierdzić, że dana organizacja produkuje i dostarcza owoce i warzywa do bezpośredniej konsumpcji, tj. na rynek owoców i warzyw świeżych, np. do sieci handlowych, hipermarketów, na rynki hurtowe, itp. Tak też jest w przedmiotowej sprawie. Słusznie zatem organy uznały, że niezrealizowanie tych inwestycji, które sam wnioskodawca uznał za niezbędne, zaś marszałek potwierdził zatwierdzając plan dochodzenia do uznania, jest równoznaczne z niemożliwością spełnienia kryteriów uznania za organizację. Słusznie też uznano, że aby prawidłowo zastosować art. 49 rozporządzenia 543/2011 do programu operacyjnego mogą zostać przeniesione wyłącznie te inwestycje, które nie zostały uznane za niezbędne do spełnienia kryteriów uznania. Prawidłowo organy oceniły, że niezrealizowane inwestycje, które skarżąca zamierza przenieść do programu operacyjnego, są inwestycjami określonymi w planie dochodzenia do uznania jako inwestycje niezbędne do spełnienia kryteriów uznania, co znajduje potwierdzenie w pkt 4 planu dochodzenia do uznania zatwierdzonego w dniu [...] grudnia 2012 r. - str. 18 - "Działania/Inwestycje planowane do realizacji przez grupę producentów w poszczególnych latach planu dochodzenia do uznania w celu spełnienia warunków uznania tej grupy producentów za organizację producentów". Tym samym sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie znajduje zasadności zarzut naruszenia art. 152, 153 i 154 rozporządzenia 1308/2013 w związku z art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz § 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r., polegające na ich błędnym zastosowaniu przez organ, a przejawiający się tym, że w przypadku kolizji prawa państwo członkowskiego z prawem Unii Europejskiej pierwszeństwo stosowania znajdują przepisy ustanowione przez organy wspólnotowe. Przede wszystkim rozporządzenie nr. 1308/2013 w zakresie wskazanym przez skarżącą nie mogło być zastosowane w sprawie z uwagi na treść jego art. 231 ust.2. Zastosowano przepisy prawa unijnego w pełni i w prawidłowy sposób. Nie doszło też do naruszenia praw nabytych przez skarżąca gdyż treść § 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r., odwołuje się do przesłanek zawartych w przepisie rozporządzenia unijnego – art. 37 akapit 1 lit "c" rozporządzenia 543/2011, obowiązującego w dacie wstępnego uznania grupy oraz w dacie zatwierdzenia PDU skarżącej. Wykładnia i zastosowanie przepisu art. 37 akapit 1 lit "c" oraz art. 49 ust.3 rozporządzenia 543/2011 były prawidłowe. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.