V SA/Wa 967/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2014 r. sprawy ze skargi T. D. na informację zawartą w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...)listopada 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej: "ARiMR"), zawarte w piśmie z dnia (...) listopada 2013 r. o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: T. D. złożyła w dniu (...) stycznia 2013 r. wniosek o przyznanie pomocy – w ramach działania 413 "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" dla operacji, które odpowiadają warunkom przyznania pomocy w ramach działania 312 "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" – dla operacji polegającej na budowie gościńca wraz z wyposażeniem (z własnych środków – zakres towarzyszący) w celu świadczenia usług gastronomicznych. Pismem z dnia 12 lutego 2013 r. ARiMR poinformowała wnioskodawczynię, iż jego wniosek wymaga uzupełnienia, złożenia poprawnych dokumentów, a także złożenia wyjaśnień. W piśmie wskazano, w jakich punktach wniosek został błędnie wypełniony, jak również wymieniono brakujące załączniki i dokumenty, które należy uzupełnić w terminie 21 dni kalendarzowych. W szczególności, w punkcie nr 12 pisma wskazano, iż analiza dokumentów złożonych przez wnioskodawczynię (znak sprawy (...)) oraz przez N. D. (znak sprawy (...)) wykazuje pewne zależności między sobą, z związku z czym zwrócono się do skarżącej o dostarczenie wyjaśnienia w zakresie powiązań osobowych oraz biznesowych między nią a N. D., jak również szczegółową dokumentację funkcjonalno-przestrzenną dla działek, na których mają być realizowane obie inwestycje (vide: k. 120-124 akt adm.). W dniu 8 marca 2013 r. wnioskodawczyni złożyła żądane dokumenty, a jednocześnie wystąpiła z wnioskiem o wydłużenie terminu na uzupełnienie wniosku o 4 miesiące, z uwagi na trwające postępowanie w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę (vide: k. 125-201 akt adm.). ARiMR wyraziła zgodę na przedłużenie terminu (vide: k. 203 akt adm.). Pismem z dnia 8 sierpnia 2014 r. ARiMR ponownie poinformowała wnioskodawczynię, iż wniosek wymaga uzupełnienia, złożenia poprawnych dokumentów, a także złożenia wyjaśnień w terminie 21 dni kalendarzowych. Ponawiając pytanie zawarte w punkcie nr 12 pisma z dnia 12 lutego 2013 r. ARiMR wyjaśniła dodatkowo, iż działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania pomocy lub wycofania korzyści (vide: k. 206-209 akt adm.). W odpowiedzi wnioskodawczyni złożyła w dniu 30 września 2013 r. uzupełnienia oraz wyjaśnienia do wniosku, a także żądane dokumenty (vide: k. 215-356 akt adm.). Jednocześnie, nadesłał pismo sporządzone przez pełnomocnika w dniu 26 września 2013 r., w którym podniósł, że rozważania organu w zakresie tworzenia sztucznych warunków otrzymania płatności są bezzasadne i bezpodstawne. W jego ocenie, zgłoszony projekt jest niezależny od realizacji innej działalności i jest to samodzielny projekt inwestycyjny skarżącej (vide: k. 339 akt adm.). Zaskarżonym pismem z dnia (...) listopada 2013 r. o numerze (...), ARiMR odmówiła przyznania pomocy z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 ze zm.; zwanego dalej: "rozporządzeniem z dnia 17 lipca 2008 r.") (w świetle § 34 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 138, poz. 868 ze zm.; zwanego dalej: "rozporządzeniem z dnia 8 lipca 2008 r.")), w związku z art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011z dnia 27 stycznia 2011 r., ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE. L 25/8 z dnia 28.1.2011; zwanego dalej: "rozporządzeniem nr 65/2011") oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE.L.1995.312.1; zwanego dalej: "rozporządzeniem nr 2988/95"). W uzasadnieniu wskazano, iż w toku postępowania ustalono, że podczas naboru wniosków w ramach działania 413 "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" na rok 2013, z wnioskiem o przyznanie pomocy wystąpiła nie tylko skarżąca – T. D. – jako osoba podejmująca działalność gospodarczą, ale również jej syn – N. D. – jako osoba rozwijająca działalność o nową branżę. Ustalono także, iż realizacja ich działalności ma miejsce na sąsiednich działkach o numerach: (...) i (...), które powstały w wyniku podzielnia jednej działki o numerze (...) na potrzeby realizacji operacji. Przedmiotem operacji T. D. jest budowa gościńca wraz z wyposażeniem, zaś przedmiotem operacji N. D. jest budowa hostelu wraz z zakupem wyposażenia. W ocenie organu, analiza przedstawionej dokumentacji pozwala na założenie, że mimo złożenia przez dwóch różnych wnioskodawców dwóch różnych wniosków, w istocie każdy z nich dotyczy jednej i tej samej operacji związanej z budową kompleksu wypoczynkowego. Świadczy o tym zarówno funkcjonalne połączenie wszystkich przedsięwzięć, jak i ich położenie. Zwrócono również uwagę, że dla każdego z wnioskodawców działalność gospodarcza będzie działalnością komplementarną a nie konkurencyjną. ARiMR podniosła przy tym, iż w sytuacji gdy operacje podejmowane są przez członków najbliższej rodziny, w bardzo bliskich terminach czasowych, dotyczą sąsiednich rynków, a świadczone usługi mogą się wzajemnie uzupełniać i stanowić komplementarną usługę, nadto operacje są zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie, to w świetle wskazań Komisji UE, jak również orzecznictwa ETS, okoliczności te przesądzają o konieczności uznania, iż stworzone zostały sztuczne warunki celem uzyskania wsparcia. W konkluzji ARiMR podniosła, iż wniosek został złożony w celu uzyskania nienależnego wsparcia, w wyniku obejścia kryteriów dostępu do pomocy w ramach P. D.. Pismem z dnia 17 stycznia 2014 r. skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jej zdaniem, podniesione przez ARiMR zarzuty są całkowicie błędne i w sposób oczywisty kłócą się z obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie skarżącej, organ nie wykazał ponad wszelką wątpliwość, że stworzone zostały sztuczne warunki do uzyskania pomocy oraz nie wykazał, że zachodzą obiektywne okoliczności, które wykazują zależności funkcjonalne, prawne i ekonomiczne planowanych operacji. Skarżąca zarzuciła ARiMR, oparcie się na prawnie nieuzasadnionym i bezpodstawnym domniemaniu zakładającym, iż powstał jeden projekt inwestycyjny. Jej zdaniem, żaden z przepisów nie zabrania składania wniosków przez członków rodziny. Wyjaśniła przy tym, iż ona i jej syn prowadzą działalność na własny rachunek i mieszkają w różnych miejscach. Zaznaczyła, iż oba przedsięwzięcia nie są wobec siebie ani komplementarne ani konkurencyjne. Każdy z budynków w ramach inwestycji stanowi funkcjonalną całość i w żaden sposób nie jest od siebie zależny, budynki nie są połączone, posiadają odrębne pozwolenia na budowę i są w pełni zdolne do samodzielnego funkcjonowania. Stosując się do pouczenia zawartego w piśmie ARiMR z dnia (...) listopada 2013 r., T. D. złożyła w dniu 17 marca 2014 r. (data nadania korespondencji w placówce pocztowej) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia ARiMR i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 173; zwaną dalej: "ustawą o wspieraniu") w zw. z § 10 ust. 2 pkt 1 oraz §12 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r. poprzez odmowę przyznania pomocy bez wystarczających przesłanek uzasadniających rozstrzygnięcie tej treści; 2) art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 oraz 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 poprzez ich bezzasadne zastosowanie. Rozwijając powyższe zarzuty w uzasadnieniu skargi, skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie, podnosząc argumentację zaprezentowaną w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W jej ocenie, ARiMR nie rozpatrzyła w sposób wszechstronny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, czego wymaga art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu. Podniosła nadto, iż istota rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przyznania pomocy polega na określeniu odmowy przyznania pomocy na podstawie prawnej, uzasadniającej takie stanowisko organu administracji, które wynika z dowodów zebranych i ocenionych, w sposób przewidziany przepisami prawa. Wskazała, iż powołane przez organ przepisy prawa wspólnotowego tego obowiązku nie zastąpią i nie uzasadniają swobodnego uznania administracyjnego, zastosowanego przy ocenie jego wniosku. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 14 kwietnia 2014 r., ARiMR stwierdziła, że nie doszło do naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę z dnia 17 kwietnia 2014 r. ARiMR wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: “p.p.s.a."), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżone pismo Kierownika Biura Wsparcia Inwestycyjnego (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) listopada 2013r. jest zgodne z prawem. Sąd podzielił ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia czyniąc je integralną częścią ustaleń własnych. Przede wszystkim Sąd wskazuje, że na gruncie prawa krajowego zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" reguluje rozporządzenie MRiRW z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" objętego PROW na lata 2007-2013 , wydane w oparciu o delegację ustawową z art. 29 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Według treści § 34 ww. rozporządzenia, w zakresie w nim nieuregulowanym do przyznawania i wypłaty pomocy na operacje, które odpowiadają warunkom przyznania pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" stosuje się przepisy rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego PROW na lata 2007-2013 Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, wydanego w trybie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r., stanowił § 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 12 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008r. w zw. z treścią przepisów unijnych, tj. z art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 i w zw. z art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95. Organ zastosował wymienione przepisy prawidłowo. Stan faktyczny sprawy wypełnia ich przesłanki. Same przepisy mają charakter prawa materialnego i mogą stanowić samoistną podstawę orzekania w odniesieniu do złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy dla działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego PROW na lata 2007-2013. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż w przypadku ustalenia faktu stworzenia sztucznych warunków do uzyskania pomocy, wymienione przepisy uzasadniają odmowę jej przyznania. Sama okoliczność stworzenia sztucznych warunków do przyznania unijnej pomocy finansowej jest wynikiem logicznego podsumowania zdarzeń wywołanych przede wszystkim działaniem zainteresowanej strony ubiegającej się o tę pomoc, jak też logiczną oceną okoliczności wynikających z innego wniosku, innego podmiotu, czy też innego faktu i zdarzenia ustalonego w sprawie. Tak też było w przedmiotowej sprawie. Punktem odniesienia były cele ustanowione przez ustawodawcę unijnego i krajowego uzasadniające przyznanie tej pomocy. Pomoc w ramach działania omawianego w niniejszej sprawie sprowadza się do dofinansowania, głównie ze środków unijnych, projektu, który w swojej istocie prowadziłby do bezpośredniego osiągnięcia szczegółowego celu w nim określonego i jednocześnie przyczyniał się do realizacji jednego lub więcej celów określonych w rozporządzeniu nr. 1698/2005 a także aktach normatywnych wydanych w trybie tego rozporządzenia. Pomocowym celem działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" jest wsparcie przedsiębiorczości i rozwijania struktury gospodarczej na obszarach wiejskich. Wynika to z treści art. 2 lit. c w zw. z art. 4 w zw. z art. 52 wyżej wymienionego rozporządzenia, stanowiącej, że celem wsparcia jest m. in. różnicowanie działalności nierolniczej na obszarach wiejskich (tzw. dywersyfikacja działalności gospodarczej) prowadzącej do poprawy jakości życia na tych obszarach, wzrostu zatrudnienia i konkurencyjności gospodarczej. Potrzeba osiągnięcia tego celu powtórzona jest w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. wskazującej, że zadania zostały określone w rozporządzeniu nr 1698/2005, a także w Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 obwieszczonym, na podstawie art. 3 ust. 4 wymienionej ustawy, przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 12 października 2007r. (zał. do M.P Nr 94, poz.1035). Natomiast w § 12 krajowego rozporządzenia wykonawczego MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. przewidziano kwotę 300.000 zł jako górną granicę pomocy przyznawanej na jeden projekt. Ta górna granica ma ważne znaczenie w sprawie. Stanowi zobiektywizowaną okoliczność równej pomocy na realizację jednego pod względem gospodarczym projektu. Skoro jeden zgłaszany do pomocy projekt ma być projektem różnicującym działalność gospodarczą na danym obszarze, ma być projektem gospodarczo konkurencyjnym na obszarze wiejskim, to logicznym jest, że powinien to być projekt jednego zgłaszającego. Projekt stanowiący pewną zamkniętą całość gospodarczą przedsiębiorcy. Przepisy nie wykluczają podmiotu grupowego, ale musi to być podmiot prowadzący wspólną działalność gospodarczą, podmiot ubiegający się o dofinansowanie na podstawie jednego wniosku pomocowego w działaniu o określonym limicie dopuszczalnej pomocy. W przeciwnym razie nie zostałby spełniony element różnicowania działalności gospodarczej w warunkach jej konkurencyjności. Sytuacja, w której ubiegałoby się o pomoc dwóch lub więcej jej beneficjentów na działalność, która w rzeczywistości stanowi jedną całość gospodarczą, stanowi jeden zamknięty, kompletny projekt oferowany na rynku w ramach komplementarnych usług, byłaby działaniem zagrażającym konkurencyjności chronionej ww. przepisami. Działaniem mającym na celu uzyskanie podwójnej, czy większej liczby dofinansowania do jednego realnego projektu. Działaniem z założenia zmierzającym do uzyskania lepszej pozycji finansowej na starcie w prowadzeniu działalności w warunkach konkurujących ze sobą podmiotów. Nie ulega wątpliwości, że finanse, ich poziom wpływają w sposób bezpośredni i zasadniczy na prowadzenie działalności gospodarczej. Na jej rozmiar, obroty, możliwości oferty na otwartym rynku gospodarczym. Założenie ustawodawcy regulującego przedmiotowe wsparcie w żadnym razie nie miało na celu umożliwienie wybranym podmiotom uzyskania silniejszej pozycji rynkowej w porównaniu do innych powstających bądź już działających podmiotów na tym rynku. Ustawodawca przewidując limit dofinansowania wskazuje na obiektywnie jednakowe możliwości uzyskania pomocy dla jednego gospodarczego projektu. Zatem oceny co do jedności projektu nie może zmienić okoliczność, że formalnie projekt jest przedstawiany w odrębnych wnioskach, przez odrębne podmioty wskazujące na samodzielność w prowadzeniu działalności gospodarczej i w sporządzeniu formalnie własnego projektu zgłoszonego do dofinansowania. Ocena dokonanych zgłoszeń, w tym przypadku zgłoszeń wniesionych przez skarżącą oraz przez jej syna N. D., musi uwzględniać wszystkie okoliczności związane z przedstawianą inwestycją. Musi uwzględniać realność funkcjonowania gospodarczego inwestycji po jej zrealizowaniu z pieniędzy publicznych przyznanych w ramach omawianego dofinansowania. Taka ocena jest dokonywana na użytek udzielenia wnioskowanej pomocy i nie ma nic wspólnego z utrudnianiem, czy uniemożliwianiem swobody w prowadzeniu działalności gospodarczej na rynku krajowym, co sugeruje skarżąca. W ramach swobody gospodarczej można prowadzić działalność gospodarczą w przedmiotach dozwolonych prawem. Organ rozstrzygający wniosek skarżącej nie zabrania skarżącej ani nie uniemożliwia jej prowadzenia takiej działalność. Jest to możliwe pod warunkiem, że działalność ta będzie finansowana, przez prowadzącego działalność gospodarczą, ze środków własnych lub kredytowych. W przypadku natomiast wystąpienia o środki publiczne taki podmiot musi spełniać wszystkie warunki przewidziane przepisami regulującymi to dofinansowanie. Nie jest tak, że samo zgłoszenie wniosku o pomoc wypełnia przesłanki jej udzielenia. Wskazać należy, że zarówno ustawodawca unijny jak i krajowy przewidział możliwość dofinansowania, w określonej górnej kwocie, jednego gospodarczego projektu oferowanego na rynku w ramach omawianego działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". Musi to być projekt, który spowoduje zróżnicowanie działalności gospodarczej na wsi i zostanie zgłoszony do pomocy przy spełnieniu warunków jednakowo oferowanych wszystkim zainteresowanym. Formalne zgłoszenie przez dwa różne podmioty gospodarcze, dwóch projektów, nie zawsze stanowi o ich odrębności gospodarczej. Tak też było w przedmiotowej sprawie. Ocena czy mamy do czynienia z jednym, spójnym, gospodarczym projektem inwestycyjnym pozostawiona jest organowi. Przewidział to ustawodawca tworząc zapisy prawne ogólne, nakładające na organy państwa członkowskiego obowiązek dbania o to, aby przy realizacji prawa do omawianej pomocy nie doszło w wyniku sztucznie stworzonych warunków do uzyskania korzyści sprzecznej z celami dofinansowania (art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji nr 65/2011 oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EUROATOM) nr 2988/95). Ich zastosowanie ma polegać m. in. na odmowie przyznania pomocy, na nie dokonaniu żadnych płatności. Wskazane przepisy zostały prawidłowo zastosowane w przedmiotowej sprawie. Słusznie organ uznał, że przedstawiony przez skarżącą projekt jest elementem jednej większej inwestycji zmierzającej wraz z projektem N. D. do powstania zaplecza do prowadzenia działalności gospodarczej oferującej kompleksową usługę wypoczynkowo-rekreacyjną z bazą gastronomiczną. Świadczy o tym funkcjonalne połączenie budynków (na trzech poziomach), mimo ich umiejscowienia na odrębnych działkach będących w użytkowaniu wieczystym jednego podmiotu Chorągwi (...) ZHP), działkach wydzierżawionych przez skarżącą i jej syna na ten sam okres czasu. Świadczy o tym uzupełniający charakter usług a nie ich jednakowość i tym samym konkurencyjność gospodarcza (hostel i usługi SPA oraz gościniec w celu świadczenia usług gastronomicznych). Świadczy o tym świadomość skarżącej o komplementarności tych usług wskazywana przez nią w postępowaniu o udzielenie jej pomocy na "stworzenie nowych miejsc pracy oraz świadczenie wysokiej jakości usług gastronomicznych poprzez budowę gościńca wraz z wyposażeniem". Potwierdza to również fakt pokrewieństwa i współpracy między wskazanymi podmiotami oraz okoliczność powstania (wydzielenia) z jednego projektu budowlanego, projektów budowlanych przedłożonych, zdaniem Sądu, na użytek przedmiotowego postępowania oraz postępowania z wniosku o dofinansowanie N. D.. Nie zmienia tego faktu okoliczność wydania dwóch decyzji administracyjnych zatwierdzających projekty budowlane i udzielających pozwoleń na budowę połączonych budynków wskazanym podmiotom. Taka możliwość wynika z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz.1409) To względu konstrukcyjne budynków i prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (również prawo zależne) będą przedmiotem badania w postępowaniu zakończonym pozwoleniem budowlanym, a nie samodzielność wykorzystania budynku. W przepisach obowiązującego prawa budowlanego istnieje możliwość uzyskania odrębnych decyzji co do pozwolenia na budowę połączonych budynków, budowania ich etapami bądź w oparciu o odrębne projekty do poszczególnych części budynków. Analiza akt wykazuje, że ustalenia organu znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym w sprawie. Ocena tego materiału jest prawidłowa i logiczna. W sprawie nie występuje, zarzucane skargą, przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego. Nie ma też nieuprawnionych wniosków wypływających z tej oceny. Reasumując skarga jest nieuprawniona, a podniesione w niej zarzuty nie znajdują uzasadnienia w sprawie. Organ nie dopuścił się ani naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.