V SA/Wa 973/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Asesor WSA w Warszawie Bożena Dąbkowska – Mastalerek po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.T. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 11 maja 2016 r. nr DKK-71/2016 w przedmiocie zgody na dokonanie koncentracji postanawia: odrzucić skargę I. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 16 marca 2023 r. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 11 maja 2016 r. nr DKK-71/2016 w przedmiocie wydania zgody na dokonanie koncentracji polegającej na przejęciu przez E. sp. z o.o. z siedzibą w W. kontroli nad G. S.A. we W. Skarżąca wskazał, że wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podkreśliła, że E. powstała w roku 2015 r. W III 2016 r. złożyła wniosek o koncentrację do Urzędu Ochrony konkurencji i Konsumentów o przejęcie firmy G. poświadczając nieprawdę, że właścicielem E. jest spółka D.. Skarżąca podniosła, że E. przejął firmę G. dopiero w VII 2016 r. Zgodnie z aktem notarialnym transakcja przejęcia E. przez D. nastąpiła po wydanej decyzji w sprawie koncentracji. Zgodnie z dokumentami rejestrowymi Sądu rejestrowego, D. stała się właścicielem E. w VII 2016 r. Wcześniej D. prawie w obrocie nie istniała. Skarżąca wskazała, też że jednym z warunków dopuszczenia do koncentracji jest złożenie sprawozdania finansowego rocznego. D. nie składała sprawozdania finansowego za rok poprzedzający była zbyt krótko na rynku. Skarżąca wskazała, że ww. koncentracja nie ma mocy prawnej. I. T. podniosła, że ma interes prawny do wniesienia skargi ponieważ w 2018 r. była już posiadaczką obligacji firmy G. Wskazała, że skoro nie upłynął okres 10 lat to ma prawo do złożenia wniosku o uchylenie decyzji administracyjnej UOKiK i unieważnienie wszystkich będących jej konsekwencją, decyzji cywilnoprawnych m.in. wejścia spółki na giełdę. Z uwagi na naruszenie, wniosła o wydanie natychmiastowej decyzji administracyjnej. Prezes UOKiK w odpowiedzi na skargę z dnia 20 marca 2024 r. wniósł o jej odrzucenie. Organ wskazał, że postępowanie antymonopolowe dotyczące koncentracji przedsiębiorców zostało uregulowane w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów. Skarżąca nie jest stroną postępowania antymonopolowego. Decyzja nie może zostać wzruszona. Ponadto w ocenie organu sprawa skargi na decyzję Prezesa UOKiK z dnia 11 maja 2016 r. nr DKK-71/2016 nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odwołanie od decyzji przysługiwało do Sądu Okręgowego w Warszawie, Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy należy w pierwszej kolejności rozważyć, czy skarga podlega ocenie przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 - 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej p.p.s.a.), jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2)postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Prezesa UOKiK z dnia 11 maja 2016 r. nr DKK-71/2016 w przedmiocie wydania zgody na dokonanie koncentracji polegającej na przejęciu przez E. sp. z o.o. w W. kontroli nad G. S.A. we W. Podkreślić należy, że skarga I. T. z dnia 16 marca 2023 r. nie jest dopuszczalna, ponieważ odwołanie od ww. decyzji przysługuje do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów za pośrednictwem Prezesa UOKiK w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie jest zatem właściwy do rozpatrzenia środka zaskarżenia od decyzji Prezesa UOKiK. Tryb i termin wniesienia odwołania od decyzji Prezesa UOKiK został uregulowany wprost w treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu od decyzji Prezesa Urzędu przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia. Ponadto jak wynika z art. 479 28 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest właściwy m.in. w sprawach: odwołań od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (art. 479 28 § 1 pkt 1 kpc). Brak właściwości sądu administracyjnego do rozpatrzenia środka zaskarżenia wniesionego od decyzji Prezesa UOKiK nie jest sporny. Przepisy ustawy kodeks postępowania cywilnego, jak i ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów wprost wskazują właściwy do rozpoznania Sąd, którym jest jak wskazano powyżej Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Zatem rozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi wniesionej przez I. T. od decyzji Prezesa UOKiK z dnia 11 maja 2016 r. nr DKK-71/2016 jest niedopuszczalne z powodu braku właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania tego środka odwoławczego. W Rozdziale 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów zostały wskazane strony postępowania w przedmiocie koncentracji. Z treści art. 94 tej ustawy wynika, że stroną postępowania jest każdy, kto zgłasza, zgodnie z ust. 2, zamiar koncentracji. Z art. 94 ust. 2 ustawy wynika, że zgłoszenia zamiaru koncentracji dokonują: 1) wspólnie łączący się przedsiębiorcy - w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1; 2) przedsiębiorca przejmujący kontrolę - w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2; 3) wspólnie wszyscy przedsiębiorcy biorący udział w utworzeniu wspólnego przedsiębiorcy - w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3; 4) przedsiębiorca nabywający część mienia innego przedsiębiorcy - w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 4. Skarżąca I. T. nie spełnia żadnego z ww. warunków. Nie można zatem uznać, że jest stroną postępowania w przedmiocie dokonania koncentracji podmiotów. Nie jest zatem uprawniona do wniesienia środka odwoławczego od decyzji Prezesa UOKiK z dnia 11 maja 2016 r. nr DKK-71/2016. Podsumowując stwierdzić należy, że przedmiot skargi nie dotyczy materii, w której właściwy jest sąd administracyjny. Decyzja Prezesa UOKiK z dnia 11 maja 2016 r. nr DKK-71/2016 nie może być zakwalifikowana do jakiegokolwiek z aktów wymienionych w art. 3 § 2, § 2a czy też § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego merytoryczne rozpoznanie skargi na tą decyzję nie jest możliwe. Skarga jako niedopuszczalna podlega zatem odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.