V SA/Wa 974/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska-Szary, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2010 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zezwolenia połowowego oddala skargę Przedmiotem skargi z 6 marca 2010 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. Z. jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lutego 2010r., Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną – Specjalne Zezwolenie Połowowe z [...] grudnia 2009 r., którą przyznano kwoty połowowe określonych organizmów morskich i nie przyznano kwoty połowowej dorsza. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: M. Z. wnioskiem z 6 października 2010r. zwrócił się o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego na określone organizmy morskie w określonych wielkościach kwot w tym dorsza (kwota połowowa miała zostać ustalona w drodze losowania). Decyzją z [...] grudnia 2009r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi przyznał skarżącemu specjalne zezwolenie połowowe, które jednakże nie objęło dorsza. Pismem z 6 stycznia 2010 r. (data nadania) skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] grudnia 2009 r. Decyzją z [...] lutego 2010 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ powołując się na § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 grudnia 2009 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2010 r. (Dz.U. Nr 206, poz. 1594), zwanego dalej rozporządzeniem MRiRW z 3 grudnia 2009r., który stanowi, iż w przypadku gdy liczba statków rybackich, armatorów określonych w ust. 1 pkt 2, którzy złożyli wnioski o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego na połowy dorsza w 2010 r., przekracza liczbę statków rybackich w danym przedziale długości całkowitej, określonym w ust. 1 pkt 2, statki rybackie, na które zostanie przyznana kwota połowowa dorsza, wyłania się w drodze losowania spośród statków rybackich tych armatorów. Organ wyjaśnił, iż statek skarżącego [...] o długości całkowitej 24,97 m, został na podstawie zarówno złożonego wniosku o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego, jak również z uwagi na spełnienie warunków określonych w § 4 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, zakwalifikowany do udziału w losowaniu statków rybackich w przedziale określonym w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. f rozporządzenia MRiRW z 3 grudnia 2009r., czyli o długości całkowitej powyżej 25,49 m (organ mylnie wskazał powyższy przepis, gdyż statek rybacki odpowiada statkom rybackim z przedziału określonego w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. f rozporządzenia z 3 grudnia 2009r., czyli o długości całkowitej od 20,50 m do 25,49 m) i w wyniku tego losowania statek skarżącego nie został wylosowany. W związku z czym skarżący nie otrzymał kwoty połowowej dorsza. Organ odnosząc się do zarzutu nieprzyznania skarżącemu prawa do otrzymania pomocy publicznej z tytułu tymczasowego zaprzestanie działalności połowowej stwierdził, że kwestia ta nie była przedmiotem decyzji - Specjalnego Zezwolenia Połowowego. Wskazał ponadto, że strona w 2010 r. zamierza dokonać trwałego wycofania przedmiotowego statku rybackiego z wykonywania rybołówstwa z pomocą publiczną na podstawie decyzji Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w której określono, że termin ostatecznego wycofania tego statku wynosi 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się tej decyzji, tj. od 1 stycznia 2010 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyjaśnił powołując się na § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 1 -Środki na rzecz dostosowania floty rybackiej, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz.U. Nr 101, poz. 840), zwanego dalej rozporządzeniem MRiRW z 26 czerwca 2009r., który stanowi, iż w przypadku przyznania pomocy za złomowanie statku rybackiego osobie, której uprzednio przyznano pomoc publiczną z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej przy użyciu tego samego statku rybackiego, pomoc publiczna z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej przysługuje tej osobie za okres do dnia, w którym decyzja o przyznaniu pomocy za złomowanie statku rybackiego stała się ostateczna. W związku z tym organ stwierdził, iż skoro decyzja o przyznaniu pomocy publicznej z tytułu trwałego zaprzestania działalności połowowej (za złomowanie statku rybackiego [...]) uprawomocniła się w dniu 1 stycznia 2010 r., to skarżącemu nie przysługuje pomoc publiczna za tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej w związku z brakiem kwoty połowowej dorsza w zaskarżonym specjalnym zezwoleniu połowowym Nr [...]. Odnosząc się do twierdzenia strony, że rozporządzenie MRiRW z 3 grudnia 2009r. zostało wydane z naruszeniem przepisów ustawy o rybołówstwie, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, iż o zgodności przepisów ustaw i aktów wykonawczych, zwłaszcza z przepisami Konstytucji RP, może rozstrzygać tylko Trybunał Konstytucyjny. Dlatego też zarzut ten jest niezasadny, gdyż organ ten nie ma kompetencji do dokonywania takiej oceny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. Z. wniósł o uchylenie decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lutego 2010r. zarzucając m.in. - wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem praw skarżącego oraz niezgodnie z ustawą o rybołówstwie, ustawą o działalności gospodarczej gwarantującą równość podmiotów gospodarczych oraz z Konstytucją RP gwarantującą równość obywateli; - pozbawienie skarżącego korzyści finansowych z odłowu dorsza w 2010 r. lub rekompensaty finansowej za pozbawienie statku kwoty połowowej dorsza na podstawie rozporządzenia MRiRW z 26 czerwca 2009 r. Dodatkowo skarżący wniósł o ustalenie, że sposób rozdziału kwoty połowowej dorsza jest niezgodny z obowiązującym prawem w stosunku do rybaków posiadających prawomocne decyzje o złomowaniu statku rybackiego, którzy w drodze losowania nie wylosowali kwoty połowowej dorsza oraz którym nie przysługuje pomoc publiczna z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej w związku z nieprzyznaniem im kwoty połowowej dorsza. Ponadto zwrócił się do Sądu z wnioskiem o skierowanie zapytania do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności rozporządzeń MRiRW z 26 czerwca 2009r. i 3 grudnia 2009r. z ustawą o rybołówstwie i Konstytucją RP w wypadku niemożności rozstrzygnięcia sprawy prze Sad. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Pismem procesowym z 22 maja 2010r. skarżący podtrzymał argumentację zawartą w skardze. Postanowieniem z 28 września 2010r. zawartym w protokole rozprawy Sąd postanowił nieuwzględnić wniosku skarżącego o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, tj. badając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z przepisami: rozporządzenia Rady (WE) Nr 1226/2009 z dnia 20 listopada 2009r. ustalającego uprawnienia do połowów i związane z nimi warunki dla pewnych stad ryb i grup stad ryb stosowane na Morzu Bałtyckim w 2010 r. (Dz.Urz. UE L 330 z 16 grudnia 2009r., str. 1), zwanego dalej rozporządzeniem Rady (WE) Nr 1226/2009, rozporządzenia Rady (WE) Nr 1098/2007 z dnia 18 września 2007 r. ustanawiającego wieloletni plan w zakresie zasobów dorsza w Morzu Bałtyckim oraz połowów tych zasobów, zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 779/97 (D.Urz. UE L 248 z 22 września 2007, str. 1), ustawy z dnia 19 lutego 2004r. o rybołówstwie (Dz.U Nr 62 poz. 574 ze zm.), zwanej dalej ustawą o rybołówstwie, rozporządzenia MRiRW z 26 czerwca 2009r., rozporządzenia MRiRW z 3 grudnia 2009r., jak również przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Sąd nie dopatrzył się w sprawie takich uchybień prawa, które winny skutkować uchyleniem skarżonego orzeczenia i uznał, iż decyzja będąca przedmiotem skargi jest prawidłowa, argumenty przedstawione w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia - co do sposobu załatwienia sprawy - przekonujące i właściwe, natomiast podniesione w skardze zarzuty - nieuzasadnione. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest sposób podziału kwoty połowowej dorsza oraz w konsekwencji nieprzyznanie tej kwoty kutrowi należącemu do skarżącego, a także brak przyznania pomocy publicznej z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej. Zdaniem organu decyzją – Specjalne Zezwolenie Połowowe – nie przyznano skarżącemu kwoty połowowej dorsza, gdyż statek rybacki skarżącego nie został wylosowany. W decyzji tej organ nie orzekał o pomocy publicznej z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej, gdyż nie było to przedmiotem wniosku skarżącego. Zdaniem natomiast skarżącego rozporządzenie MRiRW z 26 czerwca 2009r. i rozporządzenie MRiRW z 3 grudnia 2009r., na podstawie których dokonano podziału kwoty połowowej dorsza i nie przyznano pomocy publicznej (rekompensaty) są sprzeczne z ustawą o rybołówstwie i Konstytucją RP i związku z tym skarżący winien bądź otrzymać kwotę połowową, bądź uzyskać pomoc publiczną z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej. Przed odniesieniem się do meritum sprawy i ustosunkowaniem się do zarzutów skarżącego dotyczących skarżonej decyzji należy przytoczyć przepisy odnoszące się do powyższego. Stosownie do art. 16 ust. 4 pkt 1 ustawy o rybołówstwie, specjalne zezwolenie połowowe wydaje minister właściwy do spraw rybołówstwa, na wniosek armatora na statek rybacki. Zgodnie z art. 17 ustawy o rybołówstwie, minister właściwy do spraw rybołówstwa, po zasięgnięciu opinii organizacji społeczno-zawodowych rybaków, określa corocznie w drodze rozporządzenia, sposób i warunki wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w polskiej strefie ekonomicznej, na morzu terytorialnym, w Zatoce Puckiej i w Zatoce Gdańskiej oraz poza polskimi obszarami morskimi, mając na względzie ochronę i racjonalne wykorzystanie żywych zasobów morza. Wielkość ogólnej kwoty połowowej przyznawanej Polsce określana jest corocznie w drodze rozporządzenia Rady Unii Europejskiej i tak zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Rady (WE) Nr 1226/2009 z, Polsce zostały przyznane następujące kwoty połowowe: dorsza w strefie: podrejon 25-32 (wody WE) 13561 ton i podrejon 22-24 (wody WE) 2067 ton, śledzia w strefie: podrejon 22-24 (wody WE) 2953 ton i podrejon 25-32 (wody WE) 31486 ton, gładzicy w strefie III bcd (wody WE) 456 ton, łososia w strefie III bcd (wody WE) 18497 sztuk, szprota w strefie III bcd (wody WE) 111553 ton. W celu realizacji art. 17 ustawy o rybołówstwie, rozporządzeniem MRiRW z 3 grudnia 2009r., dokonano podziału ww. kwoty połowowej dorsza i w odniesieniu do statku rybackiego [...], o długości 24,97 metra zastosowanie będzie miał § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z 3 grudnia 2009r., który stanowi, iż podziału kwoty połowowej dorsza określonej dla Morza Bałtyckiego, obejmującej ogólną kwotę połowową dorsza dla podobszaru 22-24 i ogólną kwotę połowową dorsza dla podobszaru 25-32, dokonuje się zgodnie z przepisami wspólnotowymi dotyczącymi uprawnień do połowów na Morzu Bałtyckim w 2010 r., na statki rybackie według długości całkowitej tych statków, zgodnie z danymi z rejestru statków rybackich na dzień 31 października 2009 r., jeżeli ich armatorzy mieli wydane do tego dnia specjalne zezwolenie połowowe uprawniające do połowów na obszarach, o których mowa w § 1, przyznając 11.267,5 tony - do podziału, zgodnie z kwotą określoną we wniosku o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego, na poszczególne statki rybackie, które spełniają warunek określony w art. 10 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1098/2007 z dnia 18 września 2007 r. ustanawiającego wieloletni plan w zakresie zasobów dorsza w Morzu Bałtyckim oraz połowów tych zasobów, zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 779/97 (Dz. Urz. UE L 248 z 22.09.2007, str. 1), których armatorzy nie posiadali kwoty połowowej dorsza w specjalnym zezwoleniu połowowym na 2009 r. i nie prowadzili połowów dorsza w 2009 r. W odniesieniu do statku rybackiego skarżącego podziału dokonano na 15 statków rybackich o długości całkowitej od 20,50 m do 25,49 m - nie więcej jednak niż 102,5 tony na jeden statek rybacki. Dodatkowo przepisy w § 4 ust. 3 rozporządzenia MRiRW z 3 grudnia 2009r. określono, że w przypadku gdy liczba statków rybackich, armatorów określonych w ust. 1 pkt 2, którzy złożyli wnioski o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego na połowy dorsza w 2010 r., przekracza liczbę statków rybackich w danym przedziale długości całkowitej, określonym w ust. 1 pkt 2, statki rybackie, na które zostanie przyznana kwota połowowa dorsza, wyłania się w drodze losowania spośród statków rybackich tych armatorów. Taki przypadek nastąpił w przedmiotowej sprawie i w związku z tym potrzebne było losowanie w wyniku, którego statek rybacki skarżącego nie został wylosowany i Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydając decyzję - specjalne zezwolenie połowowe na 2010 r. – w odniesieniu do skarżącego nie przyznał mu kwoty połowowej dorsza. Dlatego też zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów rozporządzenia MRiRW z 3 grudnia 2010r. są bezzasadne. Zastosowanie powyższych przepisów w żaden sposób nie naruszyło wolności wykonywania działalności gospodarczej. Należy bowiem zauważyć, co również potwierdza skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż w 2008 roku Ministerstwo Rolnictwa i środowiska rybackie wypracowały formę przyznawania kwot połowowych dorsza, tj. w ciągu trzech lat 1/3 statków rybackich w każdym roku otrzymuje limity połowowe. W okresie trzech lat, każdy ze statków rybackich może tylko jeden rok otrzymać limit dorsza. Każdy z armatorów będzie mógł skorzystać w okresie trzech lat z przyznanej kwoty połowowej dorsza. Zgodnie z powyższym skarżący uzyskałby kwotę połowową dorsza w 2011 roku, jednakże zdecydował się na wcześniejsze skorzystanie z pomocy publicznej z tytułu trwałego zaprzestania działalności połowowej (złomowanie statku rybackiego). Dlatego też bezzasadne są zarzuty skarżącego, zawarte w piśmie procesowym z 20 maja 2010r. wskazujące, iż armatorzy kutrów rybackich posiadających prawomocne decyzje o złomowaniu nie są traktowani przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na równych zasadach z pozostałymi armatorami, gdyż zgodnie z tym co, zostało powiedziane wyżej, statek rybacki skarżącego brał udział na równych zasadach w losowaniu (z losowania były wyłączone statki rybackie armatorów, którzy wylosowali kwoty połowowe w 2009r.) i na 2010 rok nie wylosował kwoty połowowej dorsza. Tym samym bezzasadne są zarzuty skarżącego wskazujące jako przykład, iż statek rybacki [...], mimo posiadania decyzji o złomowaniu prowadził połowy dorsza, gdyż wylosował kwotę połowową, a statek skarżącego tej kwoty nie wylosował i nie otrzymał żadnej z tego tytułu rekompensaty. Sąd w tym miejscu wskazuje, iż przyznanie rekompensaty za tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej nie było przedmiotem rozstrzygnięcia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi - o czym szeroko niżej - dlatego też zarzuty dotyczące rekompensaty wymykają się spod kontroli i oceny sądu. Zgodzić się należy także z organem, iż skarżący w ramach realizacji decyzji dotyczącej złomowania statku rybackiego ma jedynie dokonać w terminie sześciu miesięcy czynności faktycznego złomowania. Strona może tej czynności dokonać wcześniej, skoro z uwagi na fakt niewylosowania kwoty dorsza na 2010 r. uważa, że nie będzie w stanie ekonomicznie prowadzić rybołówstwa przez najbliższe pół roku lub zrezygnować z wykonania decyzji i otrzymania wypłaty środków w ramach pomocy publicznej za trwałe wycofanie statku rybackiego z działalności połowowej. W związku z powyższym bezzasadne są zarzuty naruszenia swobody gospodarczej i zasady równości. Przechodząc natomiast do kwestii związanej z nieprzyznaniem skarżącemu pomocy publicznej z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej (rekompensaty) w związku nieotrzymaniem kwoty połowowej dorsza należy zauważyć, iż rekompensata przyznawana jest na podstawie odrębnych przepisów i stanowi odrębną sprawę administracyjną. Kwestia ta nie była i nie mogła być przedmiotem decyzji - Specjalnego Zezwolenia Połowowego Nr [...], ani decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lutego 2010 r. utrzymującej w mocy Specjalne Zezwolenie Połowowe. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz.U. Nr 72, poz. 619 ze zm.) właściwym w sprawach dotyczących przyznawania pomocy w drodze decyzji jest dyrektor oddziału regionalnego Agencji (Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa). Ponadto zgodnie z art. 9 ww. ustawy w ramach programu operacyjnego pomoc jest przyznawana osobie fizycznej, osobie prawnej, jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej (...), na wniosek o dofinansowanie, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określonej w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 oraz przepisach wydanych na podstawie art. 19 (...). W związku z powyższym należy podkreślić, iż przedmiotem niniejszej sprawy było jedynie Specjalne Zezwolenie Połowowe, które na podstawie art. 16 ust. 4 pkt 1 wydaje minister właściwy do spraw rybołówstwa. Natomiast rekompensaty z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej udzielana jest przez właściwego dyrektora oddziału regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na wniosek armatora i po spełnieniu dodatkowych warunków, co jednak nie było przedmiotem sprawy. Odnosząc się do wniosku skarżącego o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w kwestii zgodności z ustawą o rybołówstwie i Konstytucją RP rozporządzeń MRiRW z 26 czerwca 2009r. i 3 grudnia 2009r. uznać należało wniosek za niezasadny. Zgodnie z art. 3 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643), każdy sąd może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Po pierwsze należy zauważyć, iż przepisów rozporządzenia MRiRW z 26 czerwca 2009r. nie były i nie mogły być zastosowane w przedmiotowej sprawie, gdyż niniejsza sprawa, o czym była mowa wyżej dotyczyła jedynie tzw. Specjalnego Zezwolenia Połowowego. W związku z tym sąd administracyjny nie mógłby złożyć pytania prawnego dotyczącego rozporządzenia z 26 czerwca 2009r., gdyż nie mogło ono stanowić podstawy rozstrzygnięcia skarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do kwestii zgodności rozporządzenia MRiRW z 3 grudnia 2009r. z ustawą o rybołówstwie i Konstytucją RP należy podkreślić, iż Sąd w żadnym momencie nie miał wątpliwości co do zgodności tego aktu z ustawą i Konstytucją RP. Rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej (art. 17 ustawy o rybołówstwie) i zakres normowany rozporządzenie nie przekroczył delegacji ustawowej. Akt wykonawczy uregulował bardzo istotną kwestię podziału przyznanych Polsce ogólnej kwoty połowowej w 2010r. Podziału kwot połowowych dorsza dokonuje się po zasięgnięciu opinii organizacji społeczno-zawodowych rybaków, co też zostało uczynione i czemu nie zaprzecza sam skarżący wskazując, iż w okresie trzech lat (2009-2011) każdy z armatorów będzie miał możliwość skorzystania z kwoty połowowej dorsza. W związku z powyższym zdaniem Sądu nie było potrzeby zwracać się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, gdyż Sąd nie miał żadnych wątpliwości co do zgodności tego aktu z ustawą o rybołówstwie i Konstytucja RP. Należy podkreślić, iż tylko wątpliwości sądu, a nie strony, mogą uzasadnić przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 2008r., sygn. akt II GSK 67/08). Reasumując, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał prawidłowe rozstrzygnięcie na podstawie złożonego wniosku. Z powyżej przedstawionych powodów Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem. Zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniły bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.