V SA/Wa 979/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Irena Kudiura (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. byłego wspólnika spółki cywilnej [...], R. S., M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe; postanawia: odrzucić skargę Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] została doręczona na adres do korespondencji wskazany w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia [...] maja 2000r. (karta 18 akt administracyjnych), w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zmianami). Przesyłkę pocztową awizowano dwukrotnie, ostatecznie zwrócono z adnotacją urzędu pocztowego - "zwrot nie podjęto w terminie" (dowód: kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru - karta 54 akt administracyjnych, oryginał koperty wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru znajduje się na karcie 57 akt administracyjnych w sprawie VSA/Wa 977/07). Doręczenie uznano za dokonane z dniem 21 kwietnia 2005 r. Skarżący, za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w W., 29 grudnia 2006r. (data nadania) złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie z art. 53 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270], dalej - p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku skarżącego termin do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. upłynął z dniem 23 maja 2005 r., tak więc skargę złożoną 29 grudnia 2006 r. należy uznać za złożoną po terminie. W tym miejscu należy zauważyć, iż organ doręczył skarżącemu decyzję w sposób zastępczy na ostatni znany mu adres, pod którym skarżący wcześniej odbierał korespondencję (porównaj postanowienie o wszczęciu postępowania - karta 19 i 22 akt administracyjnych, decyzja organu I instancji karta- 35 i 38 akt administracyjnych), a skarżący mimo ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej nie powiadomił organu o zmianie swojego adresu. Bowiem za takie powiadomienie nie można uznać pism kierowanych do Urzędu Pocztowego o likwidacji spółki i nie prowadzeniu działalności pod wskazanym adresem. Dodatkowo nie bez znaczenia dla sprawy jest fakt, iż drugi wspólnik spółki cywilnej R. S. odebrał osobiście zaskarżoną decyzję w dniu 9 kwietnia 2005r. i od tej daty należałoby liczyć termin do wniesienia skargi dla niego. Ponadto podkreślenia wymaga fakt, iż skarżący nie twierdził, że decyzja nie została mu doręczona. Przeciwnie w skardze wykazuje doskonałą znajomość dat i ustaleń faktycznych poczynionych przez organy, zarówno I jak i II instancji, dotyczących przedmiotowej sprawy. Myli się jednak gdy stwierdza, że to on wniósł odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. (karta 6 akt sądowych), gdyż takie odwołanie wniósł jedynie R. S. Ponadto należy zauważyć, że R. S. w odwołaniu nie zamieścił żadnego stwierdzenia dotyczącego zmiany adresu (np. zamieszkania, prowadzenia działalności itp.), zamieszczając w odwołaniu adres dotychczasowy. W skardze jako argument przemawiający za zachowaniem terminu do wniesienia skargi, M. Z. podaje jedynie okoliczność, iż skarżący, jak i były wspólnik do dnia dzisiejszego nie otrzymali odpowiedzi na wniosek z dnia 19 kwietnia 2005r. o uzupełnienie decyzji. Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, iż przede wszystkim termin skargi w przedmiotowej sprawie rozpoczął bieg w dacie doręczenia decyzji, a późniejsza korespondencja z urzędem nie ma wpływu na jego bieg, gdyż organ prawidłowo pouczył o terminie i sposobie wniesienia skargi na decyzję. Na marginesie należy zauważyć, iż w aktach administracyjnych załączonych do przedmiotowej sprawy znajduje się stosowne postanowienie dotyczące wniosku z dnia 19 kwietnia 2005r., które zostało doręczone w sposób zastępczy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjne w Warszawie na mocy art. 58 §1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.