V SA/Wa 98/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA – Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 19 lutego 2008 roku w sprawie ze skargi B K na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia indywidualnej ilości referencyjnej dostaw postanawia: - odmówić sporządzenia uzasadnienia postanowieni Postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym z dnia 19 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę zero złotych. Postanowienie zostało doręczone dorosłemu domownikowi skarżącej w dniu 28 lutego 2008r. ( dowód karta – 56 akt sądowych ) W dniu 3 marca 2008 roku ( data nadania pocztowego ) skarżąca wniosła pismo, w którym wskazała, iż Sąd nie wyjaśnił dlaczego ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na zero złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 163 § 2. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a. postanowienia wydane na posiedzeniu niejawnym sąd doręcza z urzędu stronom. Gdy stronie przysługuje środek zaskarżenia, postanowienie należy doręczyć z uzasadnieniem. W niniejszej sprawie przedmiotem postanowienia Sądu z dnia 19 lutego 2008 roku było ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia. Należy wskazać, iż celem sporządzenia uzasadnienia orzeczenia jest jego ewentualna kontrola poprzez złożenie stosownego środka zaskarżenia. Na postanowienie w przedmiocie ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia przepisy p.p.s.a. nie przewidują środka zaskarżenia, dlatego też Sąd nie sporządził jego uzasadnienia. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 19 lutego 2008 roku. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 166 p.p.s.a oraz art. 141 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.