V SA/Wa 983/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant st. specjalista - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi I. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gry hazardowej (loterii promocyjnej) bez koncesji, zezwolenia lub bez wymaganego zgłoszenia oddala skargę Przedmiotem skargi I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżąca", "strona" lub "spółka") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako: "Dyrektor IAS", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), z (...) kwietnia 2019 r. nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika (...) Urzędu Celno-Skarbowego w W. (dalej jako: "Naczelnik UCS" lub "organ I instancji") z (...) stycznia 2019 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gry hazardowej (loterii promocyjnej) bez koncesji, zezwolenia lub bez wymaganego zgłoszenia. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniach (...) i (...) listopada 2017 r. oraz (...) i (...) grudnia 2017 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej (...) Urzędu Celno-Skarbowego w W. przeprowadzili kontrolę w siedzibie skarżącej ((...), (...)) oraz w (...) Urzędzie Celno-Skarbowym w W. przy ul. (...). Kontrola miała na celu sprawdzenie prawidłowości zorganizowanego w terminie (...) września 2017 r. - (...) listopada 2017 r. przedsięwzięcia o nazwie (...) pod kątem zgodności z przepisami ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ( dalej u.g.h.) W trakcie czynności kontrolnych ustalono, iż wyżej wymienione przedsięwzięcie rozpoczęło się w dniu (...) września 2017 r. i zakończyło się w dniu (...) listopada 2017 r. z własnej inicjatywy spółki. Strona prowadzi sklep internetowy pod adresem (...), w którym sprzedaje m.in. książki i czasopisma wydawane przez spółkę. Kampania pod nazwą "(...)" była oferowana osobom odwiedzającym sklep internetowy pod warunkiem, że przeglądały ww. stronę internetową minimum 30 sekund, oglądając wybrane produkty oraz przeglądając określoną liczbę podstron (min. 3). Obok "(...)" znajdowała się instrukcja mająca cechy Regulaminu przedmiotowej Kampanii o treści: "Wylosuj Rabat na Zakupy. Możesz zakręcić kołem tylko raz; Rabat dotyczy kategorii: Magazyn (oprócz prenumeraty). Książki, Multimedia i Upominki; Skopiuj kod rabatowy i dodaj do koszyka przy zamówieniu oraz naciśnij przycisk "Losuj Rabat", który uruchamiał losowanie ("kręcił kołem"). W przypadku, kiedy klient wylosował jeden z czterech możliwych rabatów (5%, 10%, 15% lub 20%) po naciśnięciu przycisku "Odbierz Rabat", w czerwonym polu pojawiał się unikalny (każdorazowo inny) i jednorazowy kod rabatowy, który następnie przy zakupie towaru mógł zostać wykorzystany, nie większy niż 20%. W tym celu należało po dodaniu produktu do koszyka w polu "KODY RABATOWE" wkleić wylosowany kod. Z informacji przekazanej przez skarżącą w ramach prowadzonej kampanii klienci zakupili produkty spółki za łączną kwotę 15.641,25 zł z wykorzystaniem rabatów na łączną kwotę 3.048,94 zł. Wartość produktów przed rabatem wynosiła 18.690,19 zł. Postanowieniem z (...) lutego 2018 r. Naczelnik UCS wszczął w dniu (...) lutego 2018 r. postępowanie w sprawie nałożenia na stronę, kary pieniężnej w związku z urządzaniem gry hazardowej - loterii promocyjnej pod nazwą "(...)". Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ I instancji decyzją z (...) stycznia 2019 r. nr (...) nałożył na spółkę karę pieniężną za urządzanie gry hazardowej bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonanego zgłoszenia, tj. loterii promocyjnej pod nazwą "(...)" w wysokości (...)zł, która stanowi 5-krotność opłaty za wydanie koncesji lub zezwolenia, o której mowa w art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. b) u.g.h. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że z materiału zgromadzonego w toku postępowania, wynika, że skarżąca podjęła się organizacji i przeprowadzenia loterii promocyjnej na stronie internetowej (...). Uczestnicy poprzez spełnienie warunków konkursu (...) nabyli dowód udziału w grze i klienci losowali jeden z czterech możliwych rabatów. Naczelnik UCS stwierdził, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 10 u.g.h. grami losowymi są m. in. loterie promocyjne, w których uczestniczy się poprzez nabycie towaru, usługi lub innego dowodu udziału w grze i tym samym nieodpłatnie uczestniczy się w loterii, a podmiot urządzający loterię oferuje wygrane pieniężne lub rzeczowe. W ocenie organu I instancji przeprowadzone przedsięwzięcie spełniło wszystkie ww. przesłanki. Wyjaśnił, iż warunkiem uczestnictwa w loterii było przeglądanie strony internetowej organizatora minimum 30 sek. oraz wejście na minimum trzy podstrony (dopiero wtedy (...) wyświetlało się osobom odwiedzającym stronę internetową). Organizator oferował nagrody pieniężne (bony rabatowe 5%, 10%, 15% lub 20%), a wynik w szczególności zależał od przypadku, gdyż osoba odwiedzająca sklep internetowy uruchamiała "(...)" przyciskiem "LOSUJ RABAT" i nie miała wpływu czy i jaki rabat wylosuje. Koło posiadało bowiem 8 pól, z których 4 były puste, a 4 zawierały rabaty na zakupy w sklepie internetowym w wysokości: 5%, 10%, 15% i 20%. Warunki gry określał regulamin - instrukcja do (...). Organ I instancji dodał, iż istotnym elementem definiującym loterię promocyjną jest również jej promocyjny charakter. Organizując przedmiotową Kampanię Spółka starała się zainteresować uczestników swoją firmą poprzez stworzenie możliwości zakupów z ww. rabatami. Wobec powyższego, w ocenie Naczelnika UCS, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, strona jest urządzającym gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. W związku z powyższym, w oparciu o przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz art. 90 ust. 1 pkt 1 u.g.h., Naczelnik UCS nałożył karę pieniężną wyliczoną w następujący sposób: • wysokość kary pieniężnej wynosi: 5-krotność opłaty za wydanie koncesji lub zezwolenia (art. 89 ust. 4 pkt 1 lit b) • opłata za udzielenie zezwolenia wynosi: 10% wartości puli nagród, jednak nie mniej niż 50% kwoty bazowej (art. 69 ust. 1 pkt 5). Pismem z (...) stycznia 2019 r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. Decyzją z (...) kwietnia 2019 r. nr (...) Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika UCS o wymierzeniu stronie skarżącej kary pieniężnej za urządzanie gry hazardowej bez koncesji, zezwolenia lub bez wymaganego zgłoszenia, tj. loterii promocyjnej o nazwie ,,(...)". Organ odwoławczy wyjaśnił, iż na gruncie ustawy o grach hazardowych loteria promocyjna jest grą losową, a więc jej wynik zależy w szczególności od przypadku i toczy się ona o wygrane pieniężne lub rzeczowe. Loteria promocyjna charakteryzuje się tym, iż uczestniczy się w niej nieodpłatnie, poprzez nabycie towaru, usługi lub innego dowodu udziału w grze. Pierwszym warunkiem uznania danego przedsięwzięcia za loterię promocyjną jest ustalenie zależności jej wyniku w szczególności od przypadku, tj. wyróżnika gry losowej wskazanego wprost w ustawie. Zważywszy na brak w ustawie o grach hazardowych definicji legalnych ww. pojęć przypadku i losowości, ich znaczenie należy ustalić na gruncie języka prawniczego (praktyki stosowania prawa i nauki prawa) oraz języka ogólnego (naturalnego). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przeważa pogląd, że dla uznania gry za losową (hazardową) wystarczające jest, aby co najmniej jeden z elementów prowadzących do zwycięstwa, np. jeden z etapów miał charakter losowy i w konsekwencji wynik całej gry zależał od przypadku. Zauważył, że okoliczność, czy dana akcja promocyjna jest loterią promocyjną, czy jakimś innym przedsięwzięciem promocyjnym (np. konkursem) rozstrzyga przede wszystkim sposób wyłaniania zwycięzców. W przypadku loterii o wygranej decydować będzie losowość (przypadek), w innych przypadkach a contrario - konkretne działania podjęte przez uczestnika. Można zatem stwierdzić, że podstawowa różnica pomiędzy loterią a innymi akcjami promocyjnymi, sprowadza się de facto do kryterium losowości. Przytaczając sposób losowania kodów rabatowych organ II instancji uznał, że o wynikach losowania decydował przypadek. W konsekwencji uznał, iż spełniony został pierwszy z warunków zakwalifikowania przedsięwzięcia jako loterii promocyjnej. Następnie Dyrektor IAS stwierdził, iż kolejnym warunkiem uznania danego przedsięwzięcia za loterię promocyjną, jest oferowanie przez urządzającego (organizatora) wygranych pieniężnych lub rzeczowych. Wskazał, iż z protokołu kontroli wynika, że w zorganizowanym przedsięwzięciu do wygrania były kody rabatowe (5%, 10%, 15% i 20%), które następnie realizowano przy dokonywaniu zakupów. W ramach prowadzonego przedsięwzięcia klienci zakupili produkty Spółki za łączna kwotę 15.641.25 zł z wykorzystaniem rabatów na łączna kwotę 3.048,94 zł, spełniony został kolejny warunek zakwalifikowania przedsięwzięcia, jako loterii promocyjnej. Organ odwoławczy podkreślił dalej, iż dla uznania danego przedsięwzięcia za loterię promocyjną w świetle art. 2 ust. 1 pkt 10 u.g.h. jest nieodpłatne uczestnictwo, poprzez nabycie towaru, usługi lub innego dowodu udziału w grze. Zauważył, że uczestnicy przedsięwzięcia "(...)" musieli przeglądać stronę internetową minimum 30 sekund oglądając wybrane produkty oraz przeglądając określoną liczbę podstron (min. 3). Uczestnicy poprzez spełnienie ww. warunku przedsięwzięcia nabyli dowód udziału w grze. Następnie losowali jeden z czterech możliwych rabatów, po czym wykorzystywali wylosowany rabat podczas zakupów. W związku z powyższym Dyrektor IAS stwierdził, że wyżej opisane przedsięwzięcie zorganizowane przez skarżącą spełniało wymogi loterii promocyjnej, tj. zwycięzców wyłaniano w sposób losowy, organizator oferował wygrane pieniężne, natomiast wejście na stronę internetową sklepu i przeglądanie jej minimum 30 sekund oglądając wybrane produkty oraz przeglądając określoną liczbę podstron (min. 3). stanowiło nabycie innego dowodu udziału w grze i umożliwiało nieodpłatne uczestniczenie w loterii. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ II instancji odniósł się do zarzutów skarżącej uznając je za niezasadne. Pismem z 15 maja 2019 r. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Dyrektora IAS wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Organowi II instancji strona zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 121,122, 123 § 1, 188 i 216 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej jako: "o.p."), poprzez niewydanie postanowienia odmawiającego przeprowadzenia zgłoszonych przez skarżącą wniosków dowodowych, co uniemożliwiło skarżącej zgłoszenie kolejnych wniosków dowodowych, których powołanie byłoby uzasadnione w przypadku oddalenia zgłoszonych wniosków dowodowych, co doprowadziło do naruszenia zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, obowiązku dążenia do wyjaśnienia sprawy oraz czynnego udziału strony w postępowaniu i mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; b) art. 122, 123 § 1, 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, tj. z uwagi na nieprzesłuchanie A. W., K. L., H. L., W. S., M. S., przez co niemożliwe było ustalenie stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a tym samym prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy (mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy); 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j.: art. 89 ust. 1 pkt i, art. 1 ust. 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt. 10 u.g.h., przez przyjęcie, że akcja promocyjna "(...)" stanowiła grę hazardową - loterię promocyjną, podczas gdy nie spełnia ona ustawowej definicji takiej loterii oraz nałożenie kary pieniężnej pomimo braku podstaw do jej nałożenia, które miało wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1032 ze zm., dalej: p.p.s.a), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Analizując sprawę według powyższych kryteriów sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było wymierzenie skarżącej kary pieniężnej z tytułu urządzania loterii promocyjnej bez wymaganego zezwolenia na podstawie art. 89 ust.1 pkt 1 i ust.4 pkt.1lit b. ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ( Dz. U. z 2019r. poz.847 j.t., dalej u.g.h.). Kryteria definiujące loterię promocyjną ustawodawca określił w art. 2 ust. 1 zd. pierwsze u.g.h., zawierającym wspólną część definicji gier losowych oraz w art. 2 ust. 1 pkt 10 odnoszącym się do loterii promocyjnej. Zgodnie zatem z art. 2 ust. 1 zd. pierwsze u.g.h., grami losowymi są gry, w tym urządzane przez sieć Internet, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku ( wersja prawna obowiązująca od 1 kwietnia 2017 r., a zatem obowiązująca w dacie urządzania loterii przez skarżącą). Jak wynika natomiast z art. 2 ust. 1 pkt 10 u.g.h., grami losowymi są również loterie promocyjne, w których uczestniczy się przez nabycie towaru, usługi lub innego dowodu udziału w grze i tym samym nieodpłatnie uczestniczy się w loterii, a podmiot urządzający loterię oferuje wygrane pieniężne lub rzeczowe. Aby zatem, dane przedsięwzięcie zaliczyć do loterii promocyjnej: 1) gra musi toczyć się o wygrane pieniężne lub rzeczowe, 2) wynik gry w szczególności musi zależeć od przypadku, 3) uczestnictwo w grze musi następować przez nabycie towaru, usługi lub innego dowodu udziału w grze, co skutkuje nieodpłatnym udziałem w loterii. Z dalszych przepisów ustawy o grach hazardowych wynika, że warunki gry powinien określać regulamin ( zatwierdzony przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, wg. art. 9, gdyż sama loteria promocyjna może być urządzana na podstawie udzielonego zezwolenia w myśl art.7ust. 1ustawy). Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że spełnione zostały wszystkie wymagane punkty 1, 2 i 3 a także istniała na danej stronie internetowej instrukcja mająca cechy regulaminu przedsięwzięcia. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, tj. z protokołu kontroli, z protokołu pobrania danych elektronicznych oraz z treści nagrania na płycie CD a także z opisu przedsięwzięcia zawartego w piśmie spółki z dnia 22 listopada 2017 r., wynika, że przedsięwzięcie było przeprowadzone na stronie internetowej pod adresem (...), pod którym skarżąca prowadzi sklep internetowy. Warunkiem uczestniczenia w przedsięwzięciu było spełnienie łącznie następujących wymagań: 1. należało przeglądać ww. stronę internetową minimum 30 sekund, oglądając wybrane produkty oraz przeglądać minimum 3 podstrony; 2. wylosować rabat na zakupy poprzez naciśnięcie przycisku "Losuj Rabat", który uruchamiał losowanie, kręcił kołem. Pojawiał się wtedy unikalny jednorazowy kod rabatowy, wykorzystany przy zakupie towaru; 3. po przejściu do koszyka odebrać wylosowany rabat poprzez wklejenie wylosowanego kodu rabatowego w pole "KODY RABATOWE" i naciśnięcie przycisku "Odbierz Rabat". W sprawie spełniono prawne wymagania dotyczące nieodpłatnego uczestnictwa w loterii promocyjnej poprzez nabycie towaru, usługi lub innego dowodu udziału w grze. Sąd podziela stanowisko organu, że dowodem udziału w grze jest wszystko to, co organizator uznał w swoim regulaminie za potwierdzenie faktu uczestnictwa w grze. Pogląd ten wynika z literalnego brzmienia art. 2 ust.1 pkt.10 u.g.h. gdzie jest mowa o tym, iż w "loterii promocyjnej ... uczestniczy się poprzez nabycie towaru, usługi lub innego dowodu udziału w grze". Przepis, wbrew zarzutom skargi nie wymaga, aby nabycie towaru, usługi czy też tego innego dowodu udziału w grze związane było z faktycznym i bezpośrednim zamiarem kupienia i uczestniczenia w grze. Ważne jest, że uczestnik nabył dowód, który, zdaniem organizatorów potwierdza jego udział w grze. Natomiast czy uczestnik będzie kontynuował tę grę to zależy to od woli uczestnika. W przedmiotowej sprawie takim dowodem była obecność uczestnika na stronie internetowej skarżącej przez określony czas i w określony sposób (przeglądanie strony internetowej minimum 30 sekund, oglądanie wybranych produktów oraz przeglądanie minimum 3 podstrony). Fakt ten ( wskazanej obecności na stronie internetowej i dopuszczenie uczestnika do losowania rabatu) jest przyznawany przez skarżąca tylko inaczej przez nią interpretowany w kontekście oceny przeprowadzonego przedsięwzięcia. Skarżąca nie uznaje tej opisanej, wymaganej obecności na jej stronie internetowej jako "dowodu udziału w grze", o którym mowa w art. 2 ust.1 pkt.10 u.g.h. Zatem w tej części spór sprowadza się wyłącznie do prawnej oceny wskazanej okoliczności i nie dotyczy samego faktu. Ma to znaczenie przy ocenie podnoszonych w skardze zarzutów związanych z brakiem, wg. skarżącej, poprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie. Zarzuty te od strony merytorycznej nie są zasadne. Zdaniem sądu, stan faktyczny sprawy został przez organ prawidłowo ustalony, poparty ww. dowodami w sprawie. Nie było powodu do kontynuowania postępowania dowodowego w postaci zgłoszonych przez skarżącą świadków. Zwłaszcza, że ustalenia oparto na dowodach pisemnych, odzwierciedleniu treści zawartych na stronie internetowej oraz w oparciu o wyjaśnienia samej skarżącej. Zgłoszeni świadkowie mieliby zeznawać na okoliczności już ustalone i nie zaprzeczane przez skarżącą. Czym innym jest stwierdzenie faktu a czym innym jest jego ocena, spór sprowadza się do oceny faktów a nie do samych faktów. Wskazana przez skarżąca teza dowodowa co do zgłoszonych do przesłuchania świadków brzmiała " na okoliczność zasad i przebiegu akcji promocyjnej "(...)". W świetle przeprowadzonych przez organ dowodów z dokumentów i zapisów elektronicznych, i ustaleniu stanu faktycznego wystarczającego do oceny spełnienia przesłanek przepisów prawa materialnego nie było potrzeby kontynuowania postępowania dowodowego. Nie było spory co do faktów. Błąd organu polegał na tym, że nie wydał stosownego postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu z zeznań zgłoszonych świadków. Błąd ten narusza przepisy postępowania z art. 216 o.p. w zw. z art. 188 o.p.. Nie mniej jednak naruszenie to nie było istotne mogące wpłynąć na wynik sprawy, przez co nie dawało podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Raz jeszcze podkreślić należy, że nie było sporu w sprawie co do faktów. Wszystkie fakty, które oceniał organ strona skarżącą wskazała w piśmie z dnia 22 listopada 2017 r. Przypomnieć też należy, że zgodnie z treścią art. 188 o.p. żądanie strony przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Dalej wskazać należy, że skoro loteria promocyjna jest grą losową , to koniecznym jest aby jej wynik zależał w szczególności od przypadku oraz aby toczyła się ona o wygrane pieniężne lub rzeczowe. Przypadek to zdarzenia lub zjawiska, których nie da się przewidzieć, wystąpienie bowiem przypadku oznacza, że wynik gry jest nieprzewidywalny z punktu widzenia grającego, nie zależy wyłącznie od jego możliwości czy umiejętności, a tym samym gra jest grą losową w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.g.h. Analiza powyższego elementu gier losowych poprzez sądy, doprowadziła do wypracowania bogatego orzecznictwa w tej kwestii. Uważa się, że wyrażony w art. 2 ust. 1u.g.h. warunek "przypadku", jaki wystąpić musi w grze losowej i to jedynie w "szczególności", a tym samym nie wyłącznie, dotyczyć musi wyniku gry. Jednocześnie zależność wyniku gry od przypadku - o którym mowa w przywołanym art. 2 ust. 1 u.g.h. - nie oznacza, iż wynik ten zależy tylko i wyłącznie od przypadku. Zasady gry mogą przewidywać dodatkowe warunki, które uczestnik postępowania musi spełnić. Uważa się, że wspomniany przepis należy rozumieć w ten sposób, że z grą losową mamy do czynienia wówczas, gdy na jej wynik wpływa, poza różnymi innymi możliwymi czynnikami, przypadek (niezależny od woli, wiedzy, zręczności uczestnika gry), jako szczególny i typowy wyróżnik gry losowej, bez względu na to na jakim etapie gry ta przypadkowość ma miejsce i jaka była waga tego przypadku. Jeżeli więc w określonej regułami regulaminu grze o wygrane pieniężne lub rzeczowe występuje czynnik losowy i ma on wpływ na wynik gry, to jest ona grą w rozumieniu art. 2 ust. 1 zd. pierwsze u.g.h. Sąd orzekający w sprawie podziela ten pogląd. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że uczestnik, który przeglądał stronę internetową organizatora minimum 30 sek., oglądał wybrane produkty i wszedł na minimum trzy podstrony, otrzymywał wyświetlenie (...) i regulaminu (instrukcja do (...)). Organizator oferował bony rabatowe 5%, 10%, 15% lub 20%), a wynik w szczególności zależał od przypadku, gdyż osoba odwiedzająca sklep internetowy uruchamiała "(...)" przyciskiem "LOSUJ RABAT" i nie miała wpływu czy i jaki rabat wylosuje. Koło posiadało bowiem 8 pól, z których 4 były puste, a 4 zawierały rabaty na zakupy w sklepie internetowym w wysokości: 5%, 10%, 15% i 20%. W przypadku wygranej pojawiał się unikalny, jednorazowy kod rabatowy, który następnie przy zakupie towaru mógł zostać wykorzystany. Zatem w przedsięwzięciu występował element przypadku prawidłowo oceniony przez organ orzekający w sprawie. Wykorzystanie natomiast, przy zakupie towaru, kodu rabatowego stanowiło o wygranej w rozumieniu art.2 ust.1 pkt.10 u.g.h. Wymieniony przepis stanowi o wygranej pieniężnej lub rzeczowej. Zważywszy jednak, że pieniądz w rozumieniu kodeksu cywilnego też jest rzeczą, to brak szczegółowych rozważań na temat charakteru wygranej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co podnosi skarżącą, nie stanowi o uchybieniach mających wpływ na treść decyzji. Spółka nie kwestionuje, że w ramach prowadzonej kampanii klienci zakupili produkty spółki za łączną kwotę 15.641,25 zł z wykorzystaniem rabatów na łączną kwotę 3.048,94 zł. Wartość produktów przed rabatem wynosiła 18.690,19 zł. Skarżąca nie kwestionuje też faktu, że nie posiadała zezwolenia na urządzenie tej loterii promocyjnej, wymaganego art. 7 ust.1 u.g.h. Słusznie zatem organ zastosował przepis art. 89 ust.1 pkt.1 i ust. 4 pkt.1 lit b wymierzając karę pieniężną. Prawidłowo też została określona wysokość nałożonej kary pieniężnej z uwzględnieniem treści art. 69 ust.1 pkt.5 i art. 70 u.g.h. Zastosowanie powyższych przepisów odzwierciedla pełna argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, sąd stwierdza, że organy uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, a to, że wyprowadziły z nich wnioski dotyczące charakteru przeprowadzonego przez skarżąca przedsięwzięcia, jako loterii promocyjnej, odmienne, aniżeli domagała się skarżąca, nie świadczy o pominięciu i wybiórczej ich ocenie, a zatem nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej, ani zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów. Organy zebrały w całości materiał dowodowy i brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania. W sprawie nie doszło też do naruszenia przepisów prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się w postępowaniu i decyzji organu uchybień, które mogłyby doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono skargę.