V SA/Wa 99/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant st. spec. - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. W. - [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...]; 2. zasądza na rzecz A. W. - [...] od Dyrektora Izby Celnej w W. kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi złożonej przez A. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. W. [...] (dalej jako: "skarżący", "strona" lub "podatnik") jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej jako: "Dyrektor IC", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] października 2014 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. (dalej jako: "Naczelnik UC" lub "organ I instancji") z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], sporządzonym na wzorze określonym w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz. U. Nr 32, poz. 246), skarżący zwrócił się do Naczelnika UC o zwrot podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej czterech samochodów osobowych marki C. w wysokości 6.346 zł. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. organ I instancji wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku poprzez złożenie oryginału lub odpisu pełnomocnictw dla F. U. oraz r. pr. R. K. do reprezentowania strony w sprawie, podpisanych w sposób pozwalający na identyfikację mocodawcy oraz potwierdzenia wniesienia opłaty skarbowej z tytułu udzielonego pełnomocnictwa dla R. K. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie ww. braków formalnych, zgodnie z art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako: "O.p."), w terminie 7 dni spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na wezwanie strona przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. załączyła ww. dokumenty wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Następnie, pismem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wezwał, w trybie art. 169 § 1 O.p. stronę do przedłożenia oryginału dokumentu przewozowego CMR samochodów, objętych wnioskiem oraz dowodów zapłaty akcyzy na terytorium kraju, tj. dokumentów potwierdzające zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodów osobowych. Powyższe wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie ww. braków formalnych w terminie 7 dni, spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Przy piśmie z dnia [...] września 2014 r. pełnomocnik skarżącego przesłał odpisy dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy na terytorium kraju od nabytych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych niezarejestrowanych wcześniej na terytorium kraju, z potwierdzeniem ich zgodności z oryginałem dokonanym przez radcę prawnego – R. K. Nadto wskazał, że: "w chwili obecnej oczekujemy na duplikat listu przewozowego CMR od firmy transportowej, która realizowała usługę, na fakt jego zagubienia i zobowiązujemy się dosłać go niezwłocznie po otrzymaniu nie później jednak niż do dnia [...] września 2014 r." Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. Naczelnik UC pozostawił bez rozpatrzenia ww. wniosek o zwrot podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych. Organ I instancji stwierdził, iż w związku z nieprzedstawieniem oryginału dokumentu przewozowego CMR, a więc nieusunięciem wskazanych braków formalnych w ustawowym terminie, organ zobowiązany był do wydania postanowienia o pozostawieniu ww. wniosku bez rozpatrzenia. Zażaleniem z dnia [...] września 2014 r. skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia i ponowne rozpatrzenie wniosku dotyczącego zwrotu podatku akcyzowego. Podniósł, iż strona składając przedmiotowy wniosek dołączyła komplet dokumentów jednoznacznie świadczących o dokonaniu przez nią eksportu pojazdów. Zaznaczył, iż brak jest przepisu nakładającego na stronę obowiązku załączenia do wniosku oryginału dokumentu CMR. Dodał, iż składając przedmiotowy wniosek przesłał kopię dokumentu CMR, który został poświadczony za zgodność z oryginałem przez r. pr. R. K. W wyniku rozpatrzenia zażalenia, Dyrektor IC zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] września 2014 r. Organ II instancji wyjaśnił, że procedura zwrotu akcyzy zapłaconej z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap sprowadza się do złożenia wniosku na formularzu według wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego, wraz z dowodem zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturą z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumentami potwierdzającymi dokonanie eksportu, o których mowa w art. 107 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym . Wyjaśnił, że dokument formalny wniosku o zwrot podatku akcyzowego stanowi przede wszystkim: 1) podanie złożone na właściwym formularzu, zgodnym ze wzorem określonym w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego; 2) dowód zapłaty akcyzy, m.in. dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego nabytego wewnątrzwspólnotowo, na wzorze określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie wzoru dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego nabytego wewnątrzwspólnotowego lub brak obowiązku zapłaty tej akcyzy (Dz. U. Nr 32 poz. 248, z późn. zm.) lub kopia tego dokumentu wraz z oświadczeniem wyspecjalizowanego salonu sprzedaży o posiadaniu kopii bądź oryginału tego dokumentu, odrębne oświadczenie dołączone do faktury o posiadaniu kopii lub oryginału ww. dokumentu lub złożone na wystawionej fakturze, zgodnie z art. 109 ust. 3a-3e ustawy o podatku akcyzowym; 3) dokument potwierdzający dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu (art. 107 ust. 4 i 3 ustawy o podatku akcyzowym); 4) pełnomocnictwo do akt sprawy, jeżeli strona działa przez pełnomocnika. Podkreślił, iż dopiero po tak przygotowanym wniosku oraz załączonych i przedłożonych, po dokonaniu dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu dokumentów, organ podatkowy może przejść do kolejnego etapu postępowania. W tej fazie organ podatkowy przeprowadza postępowanie, którego celem jest weryfikacja tych dokumentów oraz rozpoznanie sprawy. Wskazał, iż w niniejszej sprawie, wezwanie organu podatkowego I instancji objęło swym zakresem dokumenty formalne, wskazane powyżej, które zostały sporządzone w innej formie (tj. oryginał dokumentu przewozowego CMR samochodów osobowych) oraz których nie dołączono do wniosku (np. dowody zapłaty akcyzy na terytorium kraju, tj. dokumenty potwierdzające zapłatę akcyzy na terytorium kraju od tych samochodów osobowych). W ocenie Dyrektora IC niezasadnym było wzywanie strony o oryginał dokumentu przewozowego CMR w sytuacji, gdy co do zasady dokument potwierdzający dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej został załączony, niezależnie od tego czy odpowiadał dyspozycji zawartej, w art. 107 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym. Dodał, iż niewłaściwym była analiza formy złożonego dokumentu na etapie badania wniosku wraz z załącznikami pod kątem formalnym. Analizując drugi istotny dowód, wskazany przez organ podatkowy I instancji w przedmiotowym wezwaniu, czyli dowody zapłaty akcyzy na terytorium kraju, tj. dokumenty potwierdzające zapłatę akcyzy na terytorium kraju od tych samochodów osobowych, zauważył, że stanowi on brak formalny podania, który podlegał usunięciu. W ocenie organu II instancji przedłożone w terminie kserokopie dokumentów zapłaty akcyzy na terytorium kraju od samochodów osobowych, potwierdzonych za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego, występującego w sprawie, nie mają waloru dowodu w myśl art. 107 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym. Dyrektor IC wskazał, iż pomimo, że art. 107 list. 4 powołanej ustawy stanowi przepis ogólny, który nie precyzuje wprost formy dowodu zapłaty akcyzy to jego konkretyzacja znajduje się w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie wzoru dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego nabytego wewnątrzwspólnotowego lub brak obowiązku zapłaty tej akcyzy (Dz. U. Nr 32 poz. 248, ze zm.) oraz w art. 109 ust. 3a-3e ww. ustawy, stanowiącego przepis szczególny. Organ odwoławczy wyjaśnił, że dowód zapłaty akcyzy stanowią przede wszystkim: dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego nabytego wewnątrzwspólnotowo, na wzorze określonym ww. rozporządzeniu lub kopia tego dokumentu wraz z oświadczeniem wyspecjalizowanego salonu sprzedaży o posiadaniu kopii bądź oryginału tego dokumentu, odrębne oświadczenie dołączone do faktury o posiadaniu kopii łub oryginału ww. dokumentu lub złożone na wystawionej fakturze, zgodnie z art. 109 ust. 3a-3e ustawy o podatku akcyzowym. Dodał, iż zawężony katalog dokumentów wynika z obawy przed wielokrotnością tworzenia ich odpisów w celu uzyskania zwrotu podatku akcyzowego. Dyrektor IC zauważył, że niekompletność złożonego wniosku o zwrot akcyzy, wynikająca z braku określonego składnika podania (w tym przypadku wyłącznie dowodów zapłaty akcyzy) spowodowała zastosowanie przez organ podatkowy I instancji dyspozycji art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej. Dodał, iż wezwanie organu podatkowego obligowało Wnioskodawcę do usunięcia braku formalnego (tj. dopełnienia odpowiedniej czynności formalnej) w terminie 7-dniowym, który jest jednocześnie terminem zawitym. Wyjaśnił, iż niezależnie od przyczyn, jakie Spółka wskazała, które miały wpływ na niedopełnienie ww. czynności, organ podatkowy nie mógł inaczej, jak tylko pozostawić złożony wniosek bez rozpatrzenia W ocenie organu odwoławczego nie można uznać za słuszne stanowisko strony, że kserokopie dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy od pojazdów, poświadczone za zgodność z oryginałem "mają moc dokumentu urzędowego", przy zastosowaniu przepisu szczególnego, wynikającego z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie wzoru dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego nabytego wewnątrzwspólnotowego lub brak obowiązku zapłaty tej akcyzy (Dz. U. Nr 32 poz. 248, z późn. zm.). Dodał, że kserokopie tego dokumentu nie zawierają oświadczenia wyspecjalizowanego salonu sprzedaży (w oryginale), zgodnie z art. 109 ust. 3a-e ustawy o podatku akcyzowym. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. strona złożyła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2014 r. wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu podatnik zarzucił naruszenie przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) naruszenie art. 233 § 1 ust. 1 Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako: "O.p.") w zw. art. 169 § 1 i art. 169 § 4 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji o pozostawieniu wniosku strony bez rozpoznania w sytuacji gdy strona uzupełniła w terminie i zgodnie z wymogami prawa dokumenty, do których uzupełniania została wezwana, 2) naruszenie art. 121, art. 122, art. 187 i art. 191 poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz błędną ocenę dowodów przedstawionych przez stronę na potwierdzenie faktu zapłaty akcyzy, 3) naruszenie art. 169 § 1 w zw. z art. 187 § 3 O.p. poprzez żądanie od strony uzupełnienia dokumentów, które zostały wydane przez organ I instancji i powinny być organowi znane z urzędu, 4) naruszenie art. 217 § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. poprzez błędne uznanie, że uzasadnienie postanowienia organu I instancji spełnia wymagania przewidziane przepisami prawa w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. 1) naruszenie art. 109 ust. 3c i ust. 3 d ustawy o podatku akcyzowym z dnia 6 grudnia 2008 (Dz. U. z 2009, nr 3, poz. 11, dalej jako: "u.p.a.") poprzez ich zastosowanie w przedmiotowej sprawie w sytuacji gdy przepisy te znajdują zastosowanie jedynie dla celów związanych z rejestracją samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, natomiast nie znajdują zastosowania w postępowaniu o zwrot akcyzy; 2) naruszenie art. 107 ust. 3 u.p.a. w zw. z art. 82 ust 4 pkt 1 poprzez błędne rozumienie dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy i w konsekwencji uznanie, że strona skarżąca nie jest w posiadaniu dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy za samochody objęte wnioskiem. Zdaniem skarżącego, organ II instancji błędnie stwierdził, że strona nie wywiązała się w terminie z obowiązku dostarczenia brakujących dokumentów i w konsekwencji takiego stwierdzenia organ błędnie uznał, że podatnik nie usunął w ustawowym terminie braków wobec czego należało pozostawić wniosek skarżącego do bez rozpoznania. Ponadto, w ocenie strony, organ błędnie ustalił stan faktyczny sprawy tj. uznał, że podatnik nie spełnił wymogów formalnych do merytorycznego rozpatrzenia wniosku, bowiem wniosek strony w wyniku niepoprawnego uzupełnienia nie jest kompletny. Skarżący dodał, iż organ odwoławczy dokonał także błędnej oceny dowodów przestawionych przez stronę na potwierdzenie faktu zapłaty akcyzy, uznając, że dokumenty przedstawione przez podatnika w odpowiedzi na wezwanie do uzupełniania braków formalnych wniosku nie spełniają wymogów przewidzianych prawem dla udokumentowania zapłaty akcyzy. Zdaniem skarżącego, powyższe naruszenia przepisów postępowania są konsekwencją niewłaściwego zastosowania przez organ przepisów art. 109 ust. 3c i ust. 3d u.p.a. Skarżący przyznał, że dowody zapłaty akcyzy na terytorium kraju nie zostały podpisane, jednak nie ma to znaczenia w przedmiotowej sprawie, bowiem przepisy art. 109 w ogóle nie mają zastosowania w przedmiotowym postępowaniu o zwrot akcyzy. Wskazał, że przepisy art. 109 mają zastosowanie jedynie dla celów związanych z rejestracją samochodu osobowego na terytorium kraju, na co wskazuje wykładnia literalna art. 109 ust. 1 u.p.a. Dodał, iż organ nie powinien żądać od strony przedstawienia dokumentów, które de facto zostały wydane przez ten organ Wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie dokumenty potwierdzające zapłatę akcyzy od samochodów, odnośnie których organ wezwał stronę do uzupełniania braków wniosku, zostały wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W., czyli przez organ I instancji. Zatem fakt zapłaty akcyzy od przedmiotowych samochodów był organowi znany z urzędu i jako fakt znany z urzędu na podstawie art. 187 § 3 O.p. nie wymagał dowodu. W ocenie skarżącego, uzasadnienie skarżonej decyzji nie spełnia wymagań formalnych przewidzianych w art. 107 § 3 kpa oraz 217 § 2 O.p. jako, że nie wyjaśnia podstaw faktycznych i prawnych odmowy rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2014 r. o nr [...]. Skarżący podkreślił ponadto, że rygor pozostawienia wniosku bez rozpoznania w przypadku wezwania do uzupełniania braków formalnych dotyczących części wniosku nie powinien automatycznie odnosić skutku co do całego wniosku i objętych nim żądań. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Mając na uwadze wskazane regulacje stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Powołany, w podstawie rozstrzygnięcia organu, art. 169 § 1 O.p. służy wyłącznie usunięciu braków formalnych wniosku wynikających ze ściśle określonych przepisów. W sytuacji gdy przepisy prawa wymagają dołączenia do wniosku ściśle określonych w formie i treści załączników, które mają na celu potwierdzenie zasadności tego wniosku, wówczas braki tych załączników - co do formy lub co do treści - należy traktować na równi z brakami formalnymi samego wniosku. Wymieniony przepis ma charakter gwarancyjny, bowiem wnoszący podanie, co do zasady, otrzymuje "szansę" naprawienia błędów i uzupełnienia braków w podaniu. Dopiero niewykonanie wskazówek organu może spowodować negatywne skutki w postaci pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wymaga to jednak prawidłowego wezwanie wystosowanego przez organ podatkowy na podstawie art. 169 § 1 o.p., zawierającego kompletną i wyczerpującą informację o tym, jak ma zostać przeprowadzone usunięcie braku podania przez podmiot je wnoszący, ze wskazaniem biegu termu siedmiodniowego do usunięcia braków i skutku w postaci w dalszej kolejności pozostawienia podania bez rozpoznania. Precyzyjność wezwania wymaga dokładnego określenia dokumentu, którego złożenia żąda organ, w tym zaznaczenia obowiązku złożenia go w oryginale, jeżeli przepis tego wymaga. Nie wystarczy ogólnikowe wezwanie do złożenia dokumentu potwierdzającego jakąś czynność i przywołanie treści różnych przepisów. Wymienione treści przepisów powinny być wyraźnie połączone z żądaniem organu. Okoliczność zażądania przez organ oryginału dokumentu posiadanego przez stronę składającą wniosek, potwierdzającego zapłatę podatku akcyzowego, musi być wyeksponowana w wezwaniu i nie może polegać na dorozumieniu, nawet jeżeli cytuje się przepisy o potrzebie oznaczenia dokumentu przez organ. Tego w przedmiotowej sprawie zabrakło. Wezwanie organu z dnia [...] sierpnia 2014r. opiewało na potrzebę złożenia przez skarżącego "oryginału" listu przewozowego CMR samochodów osobowych oraz potrzebę złożenia "dowodów" zapłaty akcyzy na terytorium kraju, tj. dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodów osobowych będących przedmiotem wniosku. Dalej zostały zacytowane przepisy art.107 ust.3 i 4, art. 109 ust.3 i 3a u.p.a. oraz § 3 ust.3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego. Tym samym nie można mówić o precyzyjności wezwania do usunięcia braków wniosku w odniesieniu do potrzeby zażądania oryginałów dokumentów dotyczących zapłaty akcyzy , będących w posiadaniu skarżącego. Wymieniona potrzeba wynika z treści ww. przepisów. Skarżący w zakreślonym terminie przedstawił pewne dokumenty, które następnie zostały poddane merytorycznej ocenie przez organy działające w sprawie. Oceny dokonano bez uwzględnienia treści wezwania i bez głębszej analizy czy są to braki, które uniemożliwiają nadanie wnioskowi właściwego biegu. Podkreślić należy, że orzekanie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia w trybie art. 169 §. 1 O.p. nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedłożonych załączników. Merytoryczna ocena powinna zostać dokonana w rozstrzygnięciu o charakterze merytorycznym, a nie formalnoprawnym, jakim jest pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Analiza akt wykazuje, że organ pozostawił wniosek skarżącego bez rozpatrzenia po dokonaniu merytorycznej oceny złożonych załączników. Przy czym organ I instancji odnosił się do braku oryginału dokumentu w postaci listu przewozowego CMR i wyłącznie na tej podstawie faktycznej opierał swoje rozstrzygnięcie, natomiast organ II instancji uznał, że w sprawie nie jest konieczne składanie oryginału listu przewozowego CMR, dowodem w sprawie może być jego przedłożony odpis, natomiast uznał, że przedłożone przez stronę, uwierzytelnione przez pełnomocnika skarżącego, odpisy dokumentów potwierdzające zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodów osobowych nie są wystarczające. Organ odwoławczy zakwestionował możliwość uwierzytelniania dokumentu zapłaty akcyzy przez działającego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika nie odnosząc tej oceny do treści wezwania wystosowanego do strony. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ naruszył przepis art. 169 § 1 O.p. zarówno na etapie precyzowania wezwania do usunięcia braków wniosku w powiązaniu z treścią art. 107 ust.4, art. 109 ust. 3 i 3a-3c u.p.a oraz § 3 ust.3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego ( w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy), jak i na etapie rozstrzygania o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia ( w sposób wpływający na wynik sprawy). Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy organ będzie miał na uwadze powyższe wskazania Sądu. Nadmienić należy, że skarżąca podniosła w skardze inne zarzuty wobec zaskarżonego postanowienia, ale z uwagi na stwierdzone powyżej wadliwości, w ocenie Sądu ustosunkowanie się do nich na tym etapie postępowania, byłoby przedwczesne. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit a i lit. c w związku z art. 134 i 135 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. i w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r., poz. 490).