V SA/Wa 991/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: przewodniczący – Sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania ze środków unijnych postanawia: - oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. skarżąca wskazała, że w przypadku konieczności zapłaty kwoty wskazanej w tej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla skarżącej, zwłaszcza w kontekście konieczności wprowadzania zmian w do uchwalonego przez Radę Gminy S. budżetu gminy i dokonywania w tym zakresie przesunięć środków, których skarżąca nie planowała. Zdaniem skarżącej ewentualne przesunięcia w tym budżecie byłyby zasadne jedynie w sytuacji potencjalnego oddalenia skargi w całości. Natomiast w przypadku uwzględnienia skargi, dokonywanie zmian w budżecie zwiększających deficyt budżetowy na obecnym etapie postępowania, tylko po to by, w przypadku wydania pozytywnego dla skarżącej rozstrzygnięcia, dokonywać ponownych przesunięć, nie znajduje uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję organ, który wydał decyzję, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 cyt. ustawy). Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższej regulacji należy podkreślić, że strona skarżąca była zobowiązana wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie wniosku winno bowiem wskazywać na okoliczności uzasadniające jego żądanie, przy czym okoliczności te muszą mieć charakter zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest zasadne w stosunku do skarżącej. Twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006 r., s. 188). Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca nie uzasadniła złożonego wniosku w wymagany sposób. W związku z tym nie można dokonać oceny merytorycznej tego wniosku w celu ustalenia, czy wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody na skutek wykonania zaskarżonej decyzji nie może być utożsamiane wyłącznie z powoływaną przez skarżącą ewentualną koniecznością przesunięcia środków w jej budżecie. Powołując się na konieczność dokonania takiego przesunięcia skarżąca Gmina powinna dodatkowo wykazać w szczególności, jakim deficytem obciążony jest jej budżet i jaki wpływ na powiększenie tego deficytu – i w efekcie na realizację zadań zaplanowanych w tym budżecie – będzie mieć zwrot dofinansowania w określonej zaskarżoną decyzją kwocie 3.500 zł. Takich informacji w rozpoznawanym wniosku zabrakło, wobec czego należało wniosek ten oddalić jako nieuzasadniony. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.