V SA/Wa 992/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2016 r. sprawy ze skargi Województwa [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za kwiecień 2014 r. oddala skargę Po rozpatrzeniu wniosku Województwa [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy określenia wysokości zobowiązania Województwa [...] z tytułu wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za miesiąc kwiecień 2014 r., Minister Finansów decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu decyzji z dnia 31 grudnia 2014 r. przywołano m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne : Województwo [...] spełnia dyspozycję art. 31 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1115 z późn. zm.). W związku z tym, zostało zobowiązane do dokonania wpłat do budżetu państwa przeznaczonych na część regionalną subwencji ogólnej dla województw na rok 2014. Województwo [...], pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie dokonało w terminie całkowitej wpłaty. W związku z powyższym Minister Finansów pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] wezwał Województwo [...] do zapłaty, zobowiązując do wpłacenia do budżetu państwa należnej kwoty wraz z odsetkami, liczonymi jak dla zaległości podatkowych. Wobec niedokonania przez Województwo [...] całkowitej kwoty wpłaty do budżetu, Minister Finansów decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...] określił wysokość zobowiązania Województwa [...] ustalając jego wysokość 53877324,58 zł. Dnia 17 września 2014 r. do Ministerstwa Finansów wpłynął wniosek Województwa [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym Województwo zarzuciło powyższej decyzji naruszenie następujących przepisów: 1) art. 31 oraz art. 25 w związku z art. 35 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego oraz w związku z art. 167 ust 1 i 2 oraz art. 166 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez nieuwzględnienie sytuacji finansowej Województwa [...] przy określaniu wysokości wpłaty za miesiąc kwiecień 2014 r.; 2) art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 78 i art. 80 w związku z art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 31 i 32 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia oraz pominięcie wniosków dowodowych, zgłoszonych przez Stronę jak również niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji wszystkich motywów rozstrzygnięcia. 3) art. 59 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. 749, z późn. zm.) w związku z art. 35 ust. 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w związku z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieuwzględnienie wniosku strony w sprawie przejęcia przez Skarb Państwa udziałów Województwa M. w spółce P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w zamian za należności z tytułu ww. wpłaty do budżetu państwa oraz niewyjaśnienie motywów tego nieuwzględnienia. W dniu [...] grudnia br. do Ministerstwa Finansów wpłynęło pismo Strony nr [...] przedstawiające sytuację finansową w Województwie [...] wraz z wnioskiem o uwzględnienie załączonych dokumentów jako materiał dowodowy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ przypomniał że roczna kwota wpłaty Województwa [...] z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej na 2014 r. wynosiła 646.527.895 zł, o czym Województwo zostało poinformowane pismami z dnia 10 października 2013 r., oraz z dnia 13 lutego 2014 r. Miesięczna rata przypadająca do zapłaty w 2014 r. wynosi 53.877.324,58 zł. W związku z niedokonaniem całkowite] wpłaty do budżetu państwa wystąpiły przesłanki, przewidziane w przepisie art. 35 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, do określenia w formie decyzji wysokości zobowiązania Województwa [...]. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 2 ww. ustawy, jeżeli jednostka samorządu terytorialnego, mimo ciążącego na niej obowiązku, nie dokonała w terminie - w całości lub w części - wpłat, określonych w art. 31, minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu wpłat wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowych. W ocenie organu nie można zgodzić się z 1 zarzutem odwołania. Województwo M. zostało zobowiązane do dokonywania wpłat do budżetu państwa w 2014 r., gdyż wskaźnik dochodów podatkowych na 1 mieszkańca w Województwie za 2012 r. wynosił 295,46 zł, wobec wskaźnika dochodów podatkowych na 1 mieszkańca wszystkich województw wynoszącego 139,86 zł. Dochody podatkowe Województwa M. przekraczały więc znacznie progi dochodowe, określone w art. 31 ust. 1 ww. ustawy. W związku z tym zobowiązanie z tytułu wpłat powstało z mocy ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego Organ podkreślił że w przypadku województw zobowiązanych do wpłat, które tych wpłat nie dokonują w całości lub w części, przepis art. 35 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego nakazuje ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych wydanie decyzji, określającej wysokość zobowiązania z tytułu wpłat wraz z odsetkami. Przesłanką wydania decyzji, o której mowa w art. 35 ust. 2 ustawy jest niedokonanie w całości lub w części wpłaty do budżetu państwa, nie zaś poziom planowanych bądź wykonanych dochodów podatkowych w 2014 r. Minister Finansów wskazał, że aktualna sytuacja finansowa Województwa M. nie stanowi ustawowej przesłanki wydania decyzji, określającej wysokość zobowiązania. Z tego względu nie była brana pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i nie może być uwzględniona przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Uwzględnienie sytuacji finansowej Województwa M. (przedstawionej w piśmie z 19 grudnia 2014) prowadziłoby do określenia wysokości wpłat przy zastosowaniu kryteriów niewymienionych w ustawie o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Byłoby to rozwiązanie niezgodne z prawem. W ocenie organu zmiany stanu prawnego w zakresie wpłat Województwa M. nie wprowadza również wyrok Trybunału konstytucyjnego z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt K13/11. Wyrok nie dotyczy art. 35 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, który stanowił podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji. Trybunał w zakresie określonym w wyroku zakwestionował przepis art. 31 wymienionej ustawy, który wprawdzie określa sposób ustalania wysokości wpłat województw do budżetu państwa, ale nie stanowi podstawy prawnej do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Trybunał Konstytucyjny w pkt II wyroku z 4 marca 2014 r. odroczył utratę mocy obowiązującej przepisów uznanych za niezgodne z Konstytucją, czyli przepisy art. 31 i 25 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego obowiązują dopóki nie upłynie termin wyznaczony przez Trybunał Konstytucyjny. Przepisy, we wskazanym zakresie, utracą moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw (ogłoszenie wyroku nastąpiło w Dzienniku Ustaw z dnia 19 marca 2014 r., poz. 348). W tym okresie ww. przepisy obowiązują i muszą być wykonywane. Województwa spełniające dyspozycję art. 31 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, zobowiązane są w dalszym ciągu do dokonywania wpłat przeznaczonych na część regionalną subwencji ogólnej. Organ podkreślił, że pogląd o konieczności stosowania w okresie odroczenia przepisów, które utraciły domniemanie konstytucyjności, jest utrwalony również w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (zob. wyroki TK: sygn. akt SK 1/04, sygn. akt SK 49/05, sygn. akt U 5/06)." jak i w orzecznictwie NSA. Otóż tenże sąd w wyroku wydanym w składzie siedmiu sędziów z dnia 25 czerwca 2012, sygn. akt I FPS 4/12 stwierdził, że: " Organy podatkowe nie mogą odmówić zastosowania przepisu prawa podatkowego, którego niezgodność z Konstytucją orzekł Trybunał Konstytucyjny, odraczając jednocześnie utratę mocy obowiązującej takiego przepisu; kompetencja taka nie może być im przyznana także w drodze wyroku sądowego. Dopóki przepis prawa podatkowego nie utraci mocy obowiązującej, dopóty musi być stosowany przez organy podatkowe." Zdaniem organu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 78 i art 80 w związku z art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 31 i 32 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Dotyczą one nieuwzględnienia słusznego interesu strony, niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia jak również niewyjaśnienie, w. uzasadnieniu decyzji, motywów rozstrzygnięcia. Organ podkreślił, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2014 r. została wydana na podstawie obowiązujących przepisów. Organ administracji publicznej działał w granicach upoważnienia ustawowego (art. 35 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego), nie naruszając zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, uwzględniając oraz równoważąc interes społeczny oraz słuszny interes strony. Jednocześnie zasada uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony, wyrażona w art. 7 Kpa, nie może powodować naruszenia przepisów prawa materialnego, które wyznaczają treść rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. W interesie społecznym jest przekazanie przez Województwo M. zaległych wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za miesiąc kwiecień 2014 r. Środki te przeznaczone są bowiem dla województw będących beneficjentami części regionalnej subwencji ogólnej. W związku z tym (zdaniem organu) nie można zgodzić się z zarzutem, że Minister Finansów wydając decyzję zgodnie z przepisami prawa materialnego, w ściśle określonym prawem postępowaniu, naruszył zasadę określoną w art. 8 Kpa. Organ stoi na stanowisku że w omawianej sprawie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności, mające istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Na podstawie zebranego materiału, ustalono przede wszystkim, że Województwo M. nie dokonało w ustawowym terminie zapłaty pełnej kwoty wpłat przeznaczonych na część regionalną subwencji ogólnej za kwiecień 2014 r. Nie zostały zatem naruszone przepisy art. 77 i 80 Kpa. W jego ocenie bezzasadny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 11 Kpa, który stanowi, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności, doprowadzić do wykonania przez strony decyzji, bez potrzeby stosowania środków przymusu. Istotę zasady przekonywania przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 czerwca 2010 r. Sygn. akt I OSK 124/10, w którym stwierdził: "Zasada przekonywania sprowadza się do wyjaśnienia stronie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym sprawy wydanie innej decyzji było niemożliwe. Bezpodstawny jest zatem zarzut naruszenia przez Ministra Finansów przepisu art. 78 Kpa. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana na podstawie dowodów. Organ prezentuje pogląd iż nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia przepisu art. 107 § 1 w związku z § 3 Kpa. Zaskarżona decyzja zawierała bowiem niezbędne elementy decyzji oraz uzasadnienia wymienione w tych przepisach. W uzasadnieniu decyzji wskazano w szczególności fakty, które Minister Finansów uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz podstawę prawną decyzji. Organ zauważa także iż strona zarzuca mu iż nie ustosunkował się do wniosku w sprawie możliwości przejęcia przez Skarb Państwa udziałów Województwa M. w spółce "P." Sp. z o.o. z siedzibą w W. Strona nie składała natomiast takiego wniosku w toku prowadzonego postępowania. Bezpodstawny jest więc zarzut naruszenia przepisów art. 59 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w związku z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, w związku z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzję Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2014 r. zaskarżyło Województwo M. zarzucając jej naruszenie : 1) art. 31 oraz art. 25 w związku z art. 35 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1115, z późn. zm.) oraz w związku z art. 167 ust. 1 I 2 oraz art. 166 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez nieuwzględnienie sytuacji finansowej Województwa M. przy określaniu wysokości wpłaty za miesiąc kwiecień 2014 r w zakresie, w jakim ta sytuacja uniemożliwia realizację zadań własnych Województwa, 2) art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego oraz w związku z art. 59 § 1 pkt 1 i art. 55 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749,- z późn. zm.), poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję określającą zobowiązanie za miesiąc kwiecień 2014 r. w sytuacji gdy zobowiązanie za ten miesiąc zostało wykonane, a tym samym wygasło na skutek dokonanej zapłaty, 3) art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003- r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, , poprzez nierówne określenie raty wpłaty do budżetu państwa za miesiąc kwiecień 2014 r. w stosunku do rat za pozostałe miesiące 2014 r., 4) art. 7, art. 8, art. 11, art. 75, art. 76, art. 77 i art. 80 w związku z art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 31 i 32 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia oraz pominięcie sytuacji finansowej Województwa M., mających istotny wpływ na nie wywiązywanie się z obowiązku wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw, nieprzeprowadzenie dowodów wskazujących na sytuację finansową województwa uniemożliwiającą wywiązywanie się w pełnej wysokości z wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw, jak również niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji motywów rozstrzygnięcia, 5) art. 62 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez połączenie spraw dotyczących określenia wysokości zobowiązania Województwa M. z tytułu wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw na 2014 r. za miesiące marzec, kwiecień i maj 2014 r. do łącznego rozpoznania pomimo braku przesłanek do takiego działania oraz pomimo połączenia tych spraw wydanie dwóch decyzji odrębnie w odniesieniu do wpłat za marzec i maj 2014 r. oraz odrębnie za kwiecień 2014 r. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o : 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej, 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in. że konieczność uwzględnienia wpływu sytuacji finansowej na możliwości wywiązywania się przez Województwo M. z obowiązku wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw, potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 4 marca 2014 r., uznając, że przepisy art. 31 oraz art. 25 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526, z późn. zm.) w zakresie, w jakim nie gwarantują województwom zachowania istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych, są niezgodne z art. 167 ust. 1 i 2 w związku z art. 166 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (sygn. akt K 13/11). Skarżący wskazuje że w pierwszych dwóch miesiącach 2014 r. Województwo, posiłkując się kredytem w rachunku bieżącym, dokonało obowiązkowych wpłat terminowo i w całkowitej kwocie zobowiązania, generując zobowiązanie dłużne w wysokości 86 min. zł. W kolejnych miesiącach, kierując się treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego, Województwo M. zaprzestało dalszego zadłużania (wpłaty do budżetu realizowane były po każdorazowej ocenie bieżącej sytuacji finansowej Województwa i jego możliwości płatniczych na dany termin wymagalności płatności) z tytułu "janosikowego’’. Płatności za kolejne miesiące 2014 r. były regulowane w miarę posiadanych środków po zaspokojeniu bieżących płatności i innych zobowiązań umożliwiających realizację zadań publicznych a poza tym dokonywany transfer w ramach subwencji ogólnej dla województw rażąco dyskryminuje Województwo M., powodując, że z najbogatszego staje się ono najuboższym, a obecnie także bliskim ogólnej niewypłacalności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył co, następuje : Skarga nie jest zasadna. Na wstępie przypomnieć należy, iż sprawa niniejsza nie jest pierwszą sprawą rozpoznawaną przez tut. Sąd której przedmiotem była ocena zasadności określenia zobowiązania strony skarżącej z tytułu wpłat przeznaczonych na część regionalną subwencji ogólnej dla województw. Podkreślenia wymaga bowiem iż WSA w Warszawie w innej bliźniaczo podobnej sprawie o sygn.. akt V SA/Wa 1271/14 uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o kosztach postepowania. Poczynił jednocześnie własne ustalenia co do sytuacji finansowej Województwa i w oparciu o te ustalenia zaprezentował argumentację która legła u podstaw wydania wyroku korzystnego dla strony skarżącej. Wyrok zapadły w ww. sprawie oraz motywy wyrażone w jego uzasadnieniu nie zyskały jednak akceptacji NSA który wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 62/15 uchylił wyrok sądu I instancji podnosząc iż WSA wyszedł poza własne kompetencje i przeprowadził we własnym zakresie postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia sytuacji finansowej Województwa i na tej podstawie zadecydował o wysokości wpłaty. Szanując pogląd wyrażony przez NSA w ww. sprawie stwierdzić trzeba iż nie istnieją żadne przesłanki wskazujące na to aby NSA odstąpił od niego w sprawie niniejszej (w przypadku rozpoznania ewentualnej kasacji ) która jak już nadmieniono wcześniej jest bliźniaczo podobna do tej którą rozpoznano pod sygn.. akt V SA/Wa 1271/14. W związku z tym powstaje pytanie czy takich ustaleń faktycznych powinien i czy może dokonać organ. Zasadność tego pytania jawi się jako oczywistość zważywszy na fakt iż NSA podkreśla (zob. str. 8-9 uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II GSK 62/15) że : 1) Należałoby rozważyć w jakim stopniu ustalenia wpłat Województwa M. na poziomie 30% jego dochodów własnych wpłynie na dochody województw uboższych i czy to obciążenie nie będzie stanowiło zagrożenia dla wykonywania ich zadań samorządowych, a więc czy nie będzie prowadziło do naruszenia w stosunku do nich gwarancji konstytucyjnych przewidzianych w art. 166 ust. 1 i 167 ust. 1 i 2 Konstytucji. 2) To czy w rozpoznawanej sprawie dopuszczalne było odstąpienie od zastosowania zakwestionowanych przez TK przepisów ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego wymagało zbadania sytuacji ekonomicznej wszystkich województw w kontekście ich dochodów i potrzeb wydatkowanych oraz opracowania wskaźników granicznych uwzględniających różne stany gospodarcze oraz stan finansów jednostek samorządu terytorialnego na datę dokonania wpłaty wyrównawczo-korekcyjnej. 3) Należało rozważyć czy wobec utrzymania samej instytucji wpłat i dopłat wyrównawczo-korekcyjnych jako niebudzącej zastrzeżeń konstytucyjnych możliwe będzie jej stosowanie do nadejścia terminu utraty mocy obowiązującej przez niekonstytucyjne przepisy z pominięciem regulacji zawartych w art. 25 i art. 31 ustawy o dochodach w sposób który zapewni wszystkim samorządom wojewódzkim istotną część ich dochodów dla realizacji zadań własnych, a więc zgodnie z wyrokiem TK. To o czym mowa powyżej nie wskazuje jednak na to aby ustalenia w powyższym zakresie mógł i powinien czynić organ. NSA podkreśla bowiem ( w uzasadnieniu przywołanego wcześniej wyroku ) że ustawa o dochodach przewiduje samoobliczanie wysokości wpłaty przez województwo obowiązane do jej dokonania. Natomiast organ (Minister Finansów) ma kompetencje do określenia wpłaty decyzją administracyjną tylko wówczas gdy jednostka samorządu terytorialnego mimo ciążącego na niej obowiązku nie dokonała w terminie w całości lub w części takiej wpłaty albo wysokość wpłaty nie odpowiadała wpłacie należnej. W związku z tym NSA uznał że kompetencje Ministra maja charakter subsydiarny w stosunku do mechanizmu samoobliczenia wpłat i są powiązane z działaniem tego mechanizmu. Podkreślił jednocześnie że ustawa nie daje ministrowi możliwości "ręcznego’’ sterowania systemem wpłat korekcyjno-wyrównawczych. W związku z tym uprawniony jest pogląd którego istotą jest przyjęcie iż żadnych ustaleń w kwestii sytuacji finansowej strony skarżącej oraz beneficjentów wpłat korekcyjno-wyrównawczych nie może czynić nie tylko sąd ale i organ a jeśli tak to przepisy których konstytucyjność zakwestionował Trybunał mogą i powinny być stosowane w okresie odroczenia ich skutku derogacyjnego. Z powyższego wynika więc iż organ określając wysokość wpłat o których mowa nie miał możliwości ich korygowania. Mając na względzie to czym wyżej mowa sąd stoi na stanowisku iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa tak gdy chodzi o wskazaną przez organ podstawę prawną jej wydania jak i wysokość wyliczonego zobowiązania obciążającego stronę skarżącą. Sąd podkreśla również że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu 31 grudnia 2014 r. Natomiast z art. 4 ustawy z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. 2014, poz. 1547) wynika , że w sprawach dotyczących wpłat województw do budżetu państwa przeznaczonych na część regionalną subwencji ogólnej dla województw oraz części regionalnej subwencji ogólnej dla województw ustalonych na rok 2014 i lata wcześniejsze stosuje się przepisy dotychczasowe. Niejako na marginesie sąd wskazuje iż nie miały usprawiedliwionych podstaw nie tylko dodatkowe zarzuty skarżącej sformułowane w piśmie z dnia 25 listopada 2015 r. ale i argumentacja przedstawiona na ich poparcie a to ze względu na treść uzasadnienia przywoływanego wyroku NSA wydanego w sprawie o sygn. akt II GSK 62/15 które w podstawowych i istotnych dla rozstrzygnięcia także sprawy niniejszej kwestiach było jednoznaczne i przesądzające. Podobnie rzecz się ma gdy chodzi o przeprowadzenie dowodu z dokumentów. Tenże wniosek był bezpodstawny także dlatego że ani sąd I instancji ani organ nie był uprawniony do czynienia ustaleń faktycznych co do sytuacji finansowej skarżącej. Mając powyższe na względzie sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.