V SA/Wa 993/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Protokolant - st. ref. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2018 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów (obecnie: Minister Inwestycji i Rozwoju) z dnia (...) kwietnia 2017 r., nr (...) w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz D. K. kwotę 207 zł (słownie: dwieście siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi D.K.(dalej: "Strona", "Skarżąca") jest decyzja Ministra Rozwoju i Finansów (dalej: "organ odwoławczy", "Minister") z dnia ... kwietnia 2017 r. nr ..., którą Minister Rozwoju i Finansów, działając jako Instytucja Zarządzająca dla Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, uchylił zaskarżoną decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: "PARP", "organ I instancji") z dnia ... grudnia 2016 r. Nr ..., w części dotyczącej określenia kwoty do zwrotu i w tym zakresie orzekł, że prawidłowa kwota do zwrotu wynosi ... zł oraz utrzymał decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 31 maja 2010 r. Strona zawarła z PARP umowę o dofinansowanie projektu pn. "...", realizowanego ze środków publicznych w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, Działanie 5.4 Zarządzanie własnością intelektualną, Poddziałanie 5.4.1 Wsparcie na uzyskanie/realizację ochrony własności przemysłowej, osi priorytetowej 5 Dyfuzja innowacji. Zgodnie z § 6 ust. 3 umowy, z uwzględnieniem zawartych aneksów, okres realizacji projektu został określony od 1 czerwca 2010 r. do 31 grudnia 2015 r. W zamian za przyznane dofinansowanie Skarżąca zobowiązała się do realizacji projektu w pełnym zakresie w terminie wskazanym w § 6 ust. 3 umowy z należytą starannością, zgodnie z umową i jej załącznikami. Na podstawie wniosku o płatność nr ... w dniu 17 maja 2013 r. Stronie została wypłacona zaliczka w pełnej wysokości w kwocie ... zł (w tym: ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w kwocie .. zł oraz ze środków dotacji celowej w wysokości ... zł). Wnioskami o płatność nr ..., a także poprzez zwroty dokonane 2 i 8 stycznia 2014 r. Strona rozliczyła udzieloną zaliczkę w kwocie ... zł, w związku z czym do rozliczenia pozostała kwota ... zł. Jednocześnie jak wynika z w. wym. wniosków o płatność, na rachunku do obsługi zaliczki, narosły od kwoty udzielonej zaliczki odsetki bankowe w wysokości ... zł, które zgodnie z § 5 ust. 10 umowy, są wykazywane we wniosku o płatności, pomniejszają kwotę kolejnych płatności na rzecz Strony. Zgodnie natomiast z § 7 ust. 20 umowy Beneficjent zobowiązany był do złożenia do Instytucji Wdrażającej/Instytucji Pośredniczącej II stopnia wniosku o płatność końcową, nie później niż w dniu zakończenia okresu kwalifikowalności wydatków, o którym mowa w § 6 ust. 3 umowy. Ponadto w myśl art. 189 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz.U. z 2013 r. poz.885 ze zm.), dalej: "u. o. f. p.", w przypadku niezłożenia wniosku o płatność na kwotę lub w terminie, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 4, od środków pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach zaliczki, nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia przekazania środków do dnia złożenia wniosku o płatność. Jednocześnie, zgodnie z art. 189 ust. 3 w zw. z art. 159 ust. 4 u.o.f.p. sposób oraz termin rozliczenia zaliczki został określony w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie warunków i trybu udzielania i rozliczania zaliczek oraz zakresu i terminów składania wniosków o płatność w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich (t.j. Dz. U. 2016. poz. 1161). Zgodnie z powołanym przepisem rozliczenie zaliczki polega na wykazaniu przez beneficjenta wydatków kwalifikowalnych we wnioskach o płatność złożonych do właściwej instytucji, w terminach i na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie oraz zgodnie z systemem realizacji danego programu operacyjnego, lub na zwrocie zaliczki. W przedmiotowej sprawie wniosek o płatność końcową nr ... został złożony 11 stycznia 2016 r., natomiast jak wynika z w. wym. § 6 ust. 3 umowy okres realizacji projektu został określony od 1 czerwca 2010 r. do 31 grudnia 2015 r., a więc wniosek o płatność powinien zostać złożony do 31 grudnia 2015 r. Organ I Instancji stwierdził, że Strona złożyła wniosek o płatność końcową z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 189 ust. 3 u.o.f.p. i decyzją z dnia ... grudnia 2016 r. o numerze wskazanym wyżej, określił do zwrotu przez Stronę "...kwotę: ... (...) stanowiącą brakujące odsetki liczone jak dla zaległości podatkowych od kwoty ... zł". Po rozpoznania odwołania Strony Minister stwierdził, że PARP błędnie ustaliła kwotę do zwrotu, uchylił w części decyzję organu I instancji i w tym zakresie orzekł, że prawidłowa kwota do zwrotu wynosi .. zł. W pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z art. 189 ust. 3 u.o.f.p. wynika, iż odsetki naliczane są od nierozliczonych środków przekazanych w ramach zaliczki, odsetki bankowe nie mogą stanowić zatem podstawy do naliczenia odsetek na podstawie w. wym. przepisu. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, kwota odsetek w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, powinna zostać naliczona od 17 maja 2013 r. do 11 stycznia 2016 r. od kwoty nierozliczonej zaliczki z uwagi na niezłożenie w terminie wniosku o płatność, tj. od kwoty ... zł i powinna wynosić ... zł. Biorąc pod uwagę dokonane potrącenia kwoty zadeklarowanej refundacji wykazanej we wniosku o płatność końcową, tj. ... zł - ... zł (refundacja, w tym potrącona kwota odsetek bankowych ... zł oraz odsetek naliczonych na podstawie art. 189 ust. 3 u.o.f.p., tj. ... zł), a także dokonany przez Stronę w dniu 4 stycznia 2016 r. zwrot w wysokości 26 zł do zwrotu pozostaje kwota ... zł odsetek naliczonych na podstawie art. 189 ust. 3 u.o.f.p., a nie jak wskazuje PARP w zaskarżonej decyzji kwota ... zł. Organ odwoławczy podkreślił również, że dokonane potrącenia były uzasadnione; Strona wyraziła zgodę na potrącenia, a ponadto organ w decyzji mógł sam postanowić o ich potrąceniu, co wynika bezpośrednio z art. 189 ust. 3b u.o.f.p. Ze względu na zgodę Strony na dokonanie potrącenia, organ I instancji nie musiał stosować rygoru określonego w tym przepisie. Na powyższą decyzję z dnia ... kwietnia 2017 r. Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, w szczególności: - naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 i § 4 K.p.a., polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji w oparciu o ustalenia organu I instancji w zakresie stan faktycznego, mimo wskazania przez Skarżącą podczas udostępnienia akt sprawy w dniu 6 marca 2017 r. na istotne braki i błędy w tych ustaleniach oraz na nieuwzględnieniu słusznego interesu Strony, a skutkiem tego wydanie krzywdzącej decyzji z dnia .. kwietnia 2017 r., utrzymującej w mocy wcześniejszą decyzję PARP z dnia ... grudnia 2016 r. zasadniczo w całości, gdyż dokonana tą decyzją korekta kwoty do zwrotu obniża kwotę naliczoną przez PARP o mniej niż 0,5% jej wartości, - art. 9 K.p.a., polegające na tym, że organ odwoławczy tolerował i ostatecznie zaakceptował brak aktywności po stronie PARP w zakresie należytego i wyczerpującego informowania Skarżącej o okolicznościach sprawy oraz czuwania nad tym, aby Skarżąca nie poniosła szkody i udzielania jej w tym celu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, a skutkiem tego wydanie krzywdzącej decyzji z dnia ... kwietnia 2017 r., utrzymującej w mocy wcześniejszą decyzję PARP z dnia .. grudnia 2016 r. i korygującej jedynie nieznacznie kwotę do zwrotu naliczoną przez PARP, - art. 8 K.p.a., polegające na tym, że organ odwoławczy tolerował i ostatecznie zaakceptował działanie PARP w oparciu o nie podlegającą negocjacji umowę o dofinansowaniu nr ... z dnia ... maja 2010 r. oraz o rzekomo dobrowolne oświadczenie o wyrażeniu zgody na potrącenie z płatności końcowej odsetek z tytułu art. 189 ust. 3 lub art. 207 u.o.f.p., burząc zaufanie niżej podpisanej do organów Państwa, a skutkiem tego wydanie krzywdzącej decyzji z dnia ... kwietnia 2017 r., utrzymującej w mocy wcześniejszą decyzję PARP z dnia ... grudnia 2016 r. i korygującej jedynie nieznacznie kwotę do zwrotu naliczoną przez PARP, - naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w brzmieniu: "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej" w związku z art. 1 oraz art. 5 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, poprzez tolerowanie przez organ odwoławczy oraz ostateczne zaakceptowanie działań i zaniechań PARP, niezgodnych z zasadami współżycia społecznego, a skutkiem tego wydanie krzywdzącej decyzji z dnia ... kwietnia 2017 r., utrzymującej w mocy wcześniejszą decyzję PARP z dnia ... grudnia 2016 r. i korygującej jedynie nieznacznie kwotę do zwrotu naliczoną przez PARP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność zobowiązania do Skarżącej do zwrotu kwoty ... zł z tytułu dofinansowania projektu pn. "Uzyskanie ochrony patentowej w Europie na wynalazek nowego nanoproduktu w działaniach wzmacniających zdrowie ludzi i zwierząt", realizowanego na podstawie umowy z dnia 31 maja 2010 r. w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, Działanie 5.4 Zarządzanie własnością intelektualną, Poddziałanie 5.4.1 Wsparcie na uzyskanie/realizację ochrony własności przemysłowej, osi priorytetowej 5 Dyfuzja innowacji. W krajowym porządku prawnym zasady prowadzenia polityki rozwoju, podmioty prowadzące tę politykę oraz tryb współpracy między nimi, określone zostały w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 383 ze zm.), dalej: "u.z.p.p.r.". Zgodnie z art. 25 u.z.p.p.r. za prawidłową realizację programu operacyjnego odpowiada: instytucja zarządzająca, którą jest odpowiednio minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego lub zarząd województwa (pkt 1); w przypadku programu rozwoju – odpowiednio właściwy minister lub zarząd województwa (pkt 2). W rozpatrywanej sprawie Instytucją Zarządzającą PO IG był Minister Rozwoju i Finansów. Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1, 5-8, 10, 11, 14, 15 i 15a u.z.p.p.r. do zadań instytucji zarządzającej należy między innymi: wypełnianie obowiązków wynikających z art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (...); zawieranie z beneficjentami umów o dofinansowanie projektu lub podejmowanie decyzji, o której mowa w art. 28 ust. 2; określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego; określenie poziomu dofinansowania projektu, jako procentu wydatków objętych dofinansowaniem; określenie systemu realizacji programu operacyjnego; zarządzanie środkami finansowymi przeznaczonymi na realizację programu operacyjnego, pochodzącymi z budżetu państwa, budżetu województwa lub ze źródeł zagranicznych; dokonywanie płatności ze środków programu operacyjnego na rzecz beneficjentów; prowadzenie kontroli realizacji programu operacyjnego, w tym kontroli realizacji poszczególnych dofinansowanych projektów; odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych; ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. W myśl art. 30 ust. 1 u.z.p.p.r., umowa o dofinansowanie stanowi podstawę dofinansowania projektu. Umowa ta określa warunki dofinansowania projektu, a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane (art. 30 ust. 2), w czym mieszczą się także zasady zwrotu otrzymanych środków w przypadku – ogólnie rzecz ujmując – nieprawidłowego ich wykorzystania. Zgodnie z art. 189 ust. 3 u.o.f.p. w przypadku niezłożenia wniosku o płatność na kwotę lub w terminie, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 4, od środków pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach zaliczki, nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia przekazania środków do dnia złożenia wniosku o płatność. W przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 3, instytucja, która podpisała umowę z beneficjentem, wzywa go do 1) zapłaty odsetek lub 2) wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności - w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania (art. 189 ust. 3a u.o.f.p.). Natomiast stosownie do art. 189 ust. 3b u.o.f.p. po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 3a, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej, instytucji pośredniczącej albo instytucji wdrażającej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (. . .) wydaje decyzję o zapłacie odsetek określającą: 1) kwotę środków, od których nalicza się odsetki; 2) termin, od którego nalicza się odsetki, a także sposób ich zapłaty. Przepis art. 207 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Powołany art. 207 ust. 2 u.o.f.p. stanowi, że zwrot środków może zostać dokonany przez pomniejszenie kolejnej płatności na rzecz beneficjenta o kwotę podlegającą zwrotowi. Minister Rozwoju i Finansów po rozpoznaniu odwołania, którym Skarżąca dochodziła uchylenia decyzji PARP z dnia ... grudnia 2016 r. określającej do zwrotu przez Skarżącą kwoty ... zł stanowiącej brakujące odsetki liczone jak dla zaległości podatkowych od kwoty ...zł, uchylił decyzję w części dotyczącej określenia kwoty do zwrotu i w tym zakresie orzekł, iż prawidłowa kwota do zwrotu to: ... zł oraz utrzymał decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołał m.in. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej: "K.p.a.". Zgodnie z art. 138 § 1 K.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Art. 138 K.p.a. zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Należy podkreślić, że istota postępowania odwoławczego polega na ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ II instancji. Organ odwoławczy powinien przeprowadzić na nowo postępowanie i dopiero wówczas wydać w sprawie rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, która powinna być przedmiotem jego analizy zgodnie z art. 7 K.p.a. Istota postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy. Decyzja organu drugiej instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu pierwszej instancji, a działanie tego organu jest działaniem merytorycznym (np. T. Woś, J. Zimmermann – glosa uchwały Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1986 r., sygn. akt II AZP 11/86, Państwo i Prawo z 1989 r. z. 8 str. 147). W rozpoznawanej sprawie, zaskarżoną decyzją organu odwoławczego, decyzja organu I instancji została uchylona w części, a w pozostałym zakresie została utrzymana w mocy. Jednakże porównanie treści sentencji decyzji wydanej w I i II instancji nie pozwala stwierdzić, w jakiej części decyzja organu I instancji została uchylona, a w jakiej utrzymana w mocy. Odnosząc treść decyzji wydanej przez organ odwoławczy do treści decyzji organu I instancji możnaby uznać, że decyzja organu I instancji uchylona została w części dotyczącej określenia kwoty do zwrotu (prawidłowa kwota do zwrotu wynosi ... zł), a utrzymana została w mocy część wyrażona w sentencji decyzji organu I instancji, wskazująca kwotę, od której liczone były odsetki (... zł). Jednakże z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że kwota ta wynosi ... zł, z czego należy wnosić, że również tę część decyzji objęto uchyleniem, mimo że nie zostało to wyartykułowane w sentencji decyzji organu II instancji. Sąd zwraca uwagę, że organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję w części, powinien wydać nowe rozstrzygnięcie w zakresie uchylonym dotyczącym części decyzji organu I instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 19/11). Natomiast orzeczenie co do pozostałej części decyzji, utrzymanej w mocy powinno znajdować odniesienie do decyzji organu I instancji. Utrzymanie w mocy zaskarżoną decyzją, decyzji organu I instancji w części, oznacza bowiem, że organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania w sprawie doszedł do takiej samej oceny i konkluzji, w odniesieniu do utrzymanej części decyzji, jak organ I instancji. Organ odwoławczy, który uchyla zaskarżoną decyzję w części i orzeka w tym zakresie co do istoty sprawy, jest zobowiązany do szczególnie starannego i niebudzącego wątpliwości oznaczenia, w jakim zakresie uchyla zaskarżoną decyzję. W rozpoznawanej sprawie jest to istotne z tego względu, że sytuacja prawna Strony jest określona decyzją organu odwoławczego w części, w której uchylił on zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, oraz decyzją organu pierwszej instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy. W kontrolowanej sprawie rozstrzygnięcie organu odwoławczego narusza określone przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego zasady. W szczególności w rozpoznawanej sprawie organ naruszył zasadę legalności działania (art. 6 K.p.a.), zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), zasadę pewności prawa (art. 8 K.p.a.), zasadę informowania stron (art. 9 K.p.a.), zasadę przekonywania (art. 11 K.p.a.), zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.), co w konsekwencji narusza również zasadę praworządności, na co w skardze wskazywała Strona. Charakter stwierdzonej wadliwości powoduje, że Sąd uznał za przedwczesne wypowiadanie się o pozostałych zarzutach zawartych w skardze. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien uwzględnić powyższe wywody i przedstawioną wykładnię prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany jest ponadto wyjaśnić, iż oddalając wnioski dowodowe Skarżącej, złożone w toku postępowania sądowoadministracyjnego, działał na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Stwierdzenie powyższych uchybień, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia decyzji organu odwoławczego, o czym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.