V SA/Wa 995/13

Referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) stycznia 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy postanawia: – przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz radcy prawnego D. N. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 180,00 zł (sto osiemdziesiąt złotych i zero groszy) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 41,40 zł (czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy). Wyrokiem z 19 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. P. (dalej: "Skarżący") na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy. W związku z wnioskiem Skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego oraz zwolnienie od kosztów sądowych, postanowieniem z 14 marca 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustanowił skarżącemu radcę prawnego z urzędu. Rada Okręgowa Izby Radców Prawnych w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu radcę prawnego D. N. W dniu 8 maja 2014 r. do Sądu wpłynęła opinia przygotowana przez radcę prawnego D. N. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z grudnia 2013 r. wraz z wnioskiem o przyznanie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej i oświadczeniem, że koszty pomocy prawnej świadczonej z urzędu nie zostały opłacone. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Przepis § 15 cytowanego rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z §16 wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Dla wyliczenia zastępstwa procesowego w przedmiotowej sprawie przyjąć należało stawkę określoną na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Pełnomocnik przeglądał akta sprawy oraz sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji. Wobec tego zasądzić należało na jego rzecz wynagrodzenie w wysokości 75 % stawki minimalnej wynoszącej w niniejszej sprawie 240 zł, a więc wynagrodzenie w wysokości 180 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 250 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.