V SAB 48/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 15 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. w przedmiocie bezczynności Prezydenta Miasta R. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 12 maja 2003 r. wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie skarga M. K.w przedmiocie bezczynności Prezydenta Miasta R. na jego wniosek o zameldowanie go w gabinecie Prezydenta Miasta R. i zatrudnienie w Urzędzie Miasta R.. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Stosownie do treści art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesienie skargi do sądu administracyjnego na tym etapie postępowania administracyjnego jest niedopuszczalne. Skarżący nie wyczerpał wszystkich przysługujących mu środków przewidzianych na etapie postępowania administracyjnego i służących zwalczaniu bezczynności organu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 37 par. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) na niezałatwienie sprawy w określonych przepisami terminie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, służących na drodze administracyjnoprawnej, przysługuje skarga na bezczynność organu, wnoszona do sądu administracyjnego (porównaj: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 284). M.K. nie wykazał, aby wyczerpał administracyjnoprawne środki zaskarżenia. Z tych też względów, na podstawie art. 58 par. 1 pkt. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić.