V SAB/Wa 1/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Bożek po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie postanawia: odrzucić skargę W dniu 13 grudnia 2010 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga [...] Sp. z o.o. (zwana dalej skarżąca spółką) na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie. Skarżąca spółka wniosła o zobowiązanie Prezesa ARiMR do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi o przywróceniu do rozpatrzenia jej wniosku o przyznanie pomocy oraz o zobowiązanie Prezesa ARIMR do ukarania pracowników za niepoinformowanie strony o bezskuteczności złożenia w dniu 12 sierpnia 2010 r. wniosku o przyznanie pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. W myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.): § 1. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. § 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Należy podkreślić, że stosownie do powołanego przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego przysługuje w sprawach, w których organ administracji publicznej wydaje rozstrzygnięcie, które może być zaskarżone do sądu administracyjnego, i gdy nie ma specjalnej podstawy do zaskarżenia bezczynności organu do sądu powszechnego. Rozpatrując sprawę merytorycznie należy zauważyć co następuje. Z akt niniejszej sprawy wynika, iż w dniu [...] października 2010 r. Agencja odmówiła skarżącej spółce przyznania pomocy finansowej z powodu złożenia wniosku o przyznanie pomocy nie w terminie określonym w § 6 ust. 2a. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 200, poz. 1444, z późn. zm.). Należy zauważyć, iż pismo o odmowie pomocy zawierało prawidłowe pouczenie o wyłączeniu stosowania przepisów k.p.a. w przeprowadzonym postępowaniu oraz o przysługującemu stronie uprawnieniu do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, jak również o trybie i terminach wniesienia takiego zaskarżenia. W dniu [...] października 2010 r. skarżąca spółka wniosła do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa od wyżej wymienionej odmowy pomocy, zatytułowane "odwołanie". Jak wynika z odpowiedzi na skargę Agencja stwierdziwszy terminowość wpływu wezwania przyjęła sprawę do dalszego zbadania przez właściwą komórkę. Ponieważ organ nie udzielił odpowiedzi skarżącej spółce na ww. wezwanie, ta na podstawie art. 53 § 2 in finem p.p.s.a wniosła skargę do sądu. Skarga ta jednak nie dotyczyła pisma z dnia [...] października 2010 r. (znak [...]) w którym Agencja odmówiła skarżącej spółce przyznania pomocy finansowej, lecz była skargą na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż brak odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie może być jednak przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, w tym również nie można skarżyć bezczynności działania organu w tej kwestii. Należy wskazać, iż z art. 52 § 3 p.p.s.a. wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest warunkiem formalnym złożenia skargi sądowo- administracyjnej. Zmierza ono niejako do wyczerpania środków odwoławczych w postępowaniu przed- sądowym przed organem władzy publicznej. Jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę ,,wezwanie" jest swego rodzaju odmianą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ, która daje ostatnią możliwość załatwienia sprawy na korzyść strony bez potrzeby założenia sprawy przed sądem administracyjnym. Natomiast organ nie ma obowiązku prawnego odpowiadać na takie wezwanie ponieważ w art. 53 § 2 p.p.s.a. przewidziano alternatywny termin wniesienia skargi właśnie na wypadek milczenia organu. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., przedmiotem skargi do sądu administracyjnego musi być negatywne dla strony władcze rozstrzygnięcie organu, od którego następnie strona złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przepisy ustawy p.p.s.a nie przewidują możliwości zaskarżenia organu za brak takiej odpowiedzi na wezwanie. Ww. przepisy nie przewidują także zaskarżenia treści udzielonej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z tego względu strona również nie może żądać przed sądem administracyjnym, aby odpowiedź została udzielona. Ponieważ odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie ma charakteru obligatoryjnego skarżąca spółka nie może twierdzić, iż przysługuje jej na podstawie art. 3 § 1 pkt. 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność organu, który nie odpowiada na wezwanie przez 60 dni. Należy również zauważyć, iż przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują takiego rozstrzygnięcia o jakie wnosi skarżąca spółka. Także wniosek ukaranie pracowników organów nie leży w kompetencji sądu administracyjnego. Sąd administracyjny jedynie może zobowiązać organ do danych czynności, gdy uwzględnia skargę na bezczynność organu (art. 149 p.p.s.a.) - jednak nie w zakresie, w jakim wnosi o to skarga. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż przedmiot skargi w niniejszej sprawie, jako nieobjętej zakresem właściwości sądu administracyjnego określonej w cytowanych wyżej przepisach, nie podlega rozpoznaniu przez sąd, a to oznacza, że skargę należało odrzucić. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Sąd odrzuca skargę gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.