V SAB/Wa 1/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013 r. sprawy ze skargi S.K. na bezczynność Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w przedmiocie niewydania decyzji w przedmiocie umorzenia kosztów sądowych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z [...] listopada 2012 r. (data nadania) S.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa polegającą na niewydaniu przez organ decyzji w przedmiocie umorzenia kosztów sądowych. W odpowiedzi na skargę Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa wniosła o odrzucenie skargi wskazując, że sprawa nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Ponadto zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej "p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Natomiast zgodnie z § 3 ww. artykułu Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Bezczynność organów, o której mowa we wspominanym art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. podlega kontroli sądu administracyjnego jedynie w takim przypadku, gdy organ nie podejmuje czynności, czy też nie wydaje orzeczenia, które mogłyby być zaskarżone do sądu administracyjnego. Innymi słowy nie każda bezczynność organu może być przedmiotem skargi. Jeżeli określona aktywność organu nie podlegała kognicji sądu administracyjnego to i kontroli sądowoadministracyjnej nie będzie podlegać bezczynność organu w tym zakresie. W szczególności sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw o charakterze cywilnym, które zgodnie z art. 2 § 1 Kpc dochodzone są w postępowaniu przed sądem powszechnym. Analizując dopuszczalność przedmiotowej skargi zauważyć należy, że skarżący domaga się wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie umorzenia kosztów zastępstwa procesowego zasądzonych od skarżącego na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej postanowieniami Sądu Najwyższego z 6 czerwca 2012 r. (IV CZ 5/12 i IV CZ 17/12). Stwierdzić należy, że należności Skarbu Państwa z tytułu kosztów zastępstwa procesowego mają charakter cywilnoprawny. Przedmiotem skargi nie jest więc bezczynność organu w zakresie wydania któregokolwiek z aktów lub podjęcia czynności o których mowa w art. 3 p.p.s.a. Tym samym skarga nie podlega kontroli sądowo administracyjnej. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę S.K. jako nienależącą do właściwości sądu administracyjnego, należało odrzucić.