V SAB/Wa 10/11

Referendarz sądowy Anna Michałowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A. K. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się p o s t a n a w i a: - przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym, tj. ustanowienia adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. W dniu [...] sierpnia 2011 r. skarżący wystąpił - na urzędowym formularzu PPF - z wnioskiem o ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, nie posiada stałego zatrudnienia, dorywcza prawa związana z tłumaczeniami tekstów zapewnia jedynie podstawowe potrzeby życiowe. W Polsce jako cudzoziemiec korzysta z ochrony międzynarodowej. Mieszkanie i nocleg zapewnia mu kilku znajomych w W. Skarżący otrzymuje także niewielki zasiłek celowy (na zakup posiłku lub żywności) w Ośrodku Pomocy Społecznej. Skarżący prowadzi sam gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych nieruchomości przedmiotów wartościowych ani oszczędności pieniężnych. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) - dalej ustawy p.p.s.a. - ponoszenie przez Strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a.). Instytucja prawa pomocy powinna być zatem stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia, bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko ich podstawowe potrzeby życiowe. Zasadność wniosku skarżącego rozpatrzono w dwóch aspektach, tj. z jednej strony uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie on zobowiązany ponieść w postępowaniu, z drugiej zaś strony jego możliwości finansowe. Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o stanie majątkowym i porównując je z obciążeniem wynikającym z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Dokonując takiej oceny kierowano się tym, iż skarżący nie posiada stałego zatrudnienia, a jego dochody zgodnie z oświadczeniem wystarczają wyłącznie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Skarżący jest również objęty pomocą społeczną uzyskując zasiłek na zakup posiłków lub żywności, co potwierdza jego trudną sytuację materialną. Ponadto skarżący nie posiada żadnych oszczędności pieniężnych. W związku z tym skarżący nie jest w stanie ponieść, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, kosztów ewentualnej pomocy prawnej profesjonalnego pełnomocnika. W związku z powyższym na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.