V SAB/Wa 10/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2011 r. sprawy ze skargi A. K. w przedmiocie bezczynności Wojewody [...] w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się oddala skargę A. K. (zwany dalej: skarżącym), obywatel Rosji dnia ... września 2010 r., wystąpił do Wojewody M. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wezwaniem z dnia ... października 2010 r. skarżący, w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 89, poz. 1071 ze zm. – dalej: k.p.a.) został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie kserokopii wszystkich stron ważnego dokumentu podróży wraz z oryginałem do wglądu lub zaświadczenia z Ambasady Federacji R. o braku możliwości uzyskania niniejszego dokumentu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z ... października 2010 r. poinformował organ o powstałej, w jego wezwaniu z ... października 2010 r., pomyłce co do przedmiotu postępowania w zakresie złożonego wniosku. Odnosząc się do powyższego, pismem z ... października 2010 r. Wojewoda M. poinformował skarżącego o wystąpieniu oczywistej pomyłki pisarskiej wyjaśniając, iż zamiast "zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" powinno być "zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej". W piśmie tym organ ponownie wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku, jak w pierwotnym wezwaniu z 07 października 2010 r., informując jednocześnie o treści art. 71 ust. 5 ustawy z dnia ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.). W odpowiedzi na ponowne wezwanie z dnia ... października 2010 r. skarżący pismem z dnia ... listopada 2010 r. poinformował organ, iż decyzją Wojewody M. z dnia ... sierpnia 2010 r. nr ..., utrzymaną w mocy decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... października 2010 r. odmówiono mu wydania polskiego dokumentu podróży. On zaś, jako beneficjent ochrony międzynarodowej nie może zwrócić się do władz kraju pochodzenia o wydanie dokumentu podróży, a w związku z odmową wydania mu polskiego dokumentu podróży, nie ma możliwości przedstawienia wymaganego dokumentu. Wobec nieusunięcia braków formalnych tj. braku przedłożenia kopii wszystkich stron ważnego dokumentu podróży lub zaświadczenia z Ambasady Federacji R. o braku możliwości uzyskania niniejszego dokumentu, zawiadomieniem z dnia ... grudnia 2010 r. nr ... Wojewoda M., działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, pozostawił bez rozpoznania złożony w sprawie wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na powyższe zawiadomienie skarżący pismem z ... stycznia 2011 r. wniósł, w trybie art. 37 k.p.a. zażalenie na bezczynność Wojewody M. w sprawie udzielenia mu zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które postanowieniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... lutego 2011 r., Nr ... uznane zostało za nieuzasadnione. W jego rozważaniach Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podniósł, iż pomimo skutecznego doręczenia skarżącemu wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku z ... września 2010 r., braki te nie zostały uzupełnione a nadto nie przedłożono żadnych dokumentów potwierdzających brak możliwości uzyskania dokumentu podróży w Ambasadzie Federacji R. w W. Dalej analizując sprawę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wyjaśnił podstawy prawne na jakich oparto wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej a w konkluzji stwierdził, że pozostawienie bez rozpoznania przez Wojewodę M. powyższego wniosku było zasadne i zgodne z prawem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia ... kwietnia 2011 r., na bezczynność Wojewody M. w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania w sprawie o wydanie decyzji - zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uzupełnionej pismem z ... maja 2011 r. [(uznanego jako skarga na bezczynność organów, zarejestrowana w sprawie o sygn. akt V SAB/Wa 13/11) - treść protokołu z dnia 01 czerwca 2011 r., w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2937/10], skarżący wniósł o podjęcie i przeprowadzenie postępowania zarzucając: - naruszenie wolności i zasad zawartych w Karcie Praw Podstawowych UE tj. art. 4, art. 7, art. 21 pkt 1, art. 34 pkt 2 i pkt 3, art. 45 pkt 2 w związku z normami i uprawnieniami wynikającymi z Dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., w sprawie minimalnych standardów dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub osób, które, z innych powodów, potrzebują ochrony międzynarodowej, oraz zakresu przyznanej ochrony; - niezastosowanie przez organy administracji publicznej przyjętego w przepisach prawa i orzecznictwie WSA rozdzielnych, przeciwstawnych pojęć: "ochrona międzynarodowa" a "ochrona lub opieka konsularna"; - niezastosowanie żadnych regulacji decyzji nr 573/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. ustanawiającej Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców –na lata 2008–2013 jako część programu ogólnego "Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi" – dopisek Sądu; - naruszenie art. 64 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach poprzez zamierzone nieuwzględnienie przesłanek przemawiających za udzieleniem mu wnioskowanego zezwolenia na osiedlenie się; - art. 71 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach poprzez nieuwzględnienie w postępowaniu możliwości przedstawienia innego niż dokument podróży dokumentu potwierdzającego tożsamość; - art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony; - art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób, który nie pogłębia zaufania do organów administracji; - art. 77 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego; - art. 80 k.p.a., określającego obowiązek swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów przez organy administracji. W jej dalszej części, dokonując analizy prawnej art. 64 ustawy o cudzoziemcach skarżący stwierdził, że wbrew stanowisku organu, spełnia określone prawem wymogi do uzyskania zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wyjaśnił również, że okolicznością która uniemożliwiała mu zwrócenie się do Ambasady kraju pochodzenia z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o braku możliwości uzyskania dokumentu podróży, był fakt korzystania z ochrony międzynarodowej, którą (jak podkreślił) określa prawo międzynarodowe a nie Wojewoda M. czy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Ponadto, w ocenie skarżącego, od dnia ... maja 2008 r., tj. od dnia wejścia w życie zmian w ustawie o cudzoziemcach, posiada on na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochronę uzupełniającą, co oznacza, że mają w stosunku do niego zastosowanie wszystkie przepisy Dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., w sprawie minimalnych standardów dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub osób, które, z innych powodów, potrzebują ochrony międzynarodowej, oraz zakresu przyznanej ochrony. Skarżący podkreślił także, że każdorazowo jego postępowania wszczęte z wniosku o wydanie dokumentu podróży kończyły się wydaniem mu takiego dokumentu, w których to postępowaniach nie wymagano od niego "zaświadczenia" z Ambasady Federacji R. o braku możliwości uzyskania dokumentu podróży, tak jak miało to miejsce w niniejszym postępowaniu. Pozostawienie zaś bez rozpoznania wniosku o udzielenie mu zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej wobec nieuwzględnienia dokumentu tożsamości jakim jest karta pobytu wydana na podstawie objęcia skarżącego ochroną uzupełniającą narusza przepisy regulujące postępowanie dowodowe, a w szczególności art. 7 i 77 k.p.a. Konkludując skarżący stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie organ administracji nie ocenił wszechstronnie całokształtu materiału dowodowego, lecz zasugerował się rozstrzygniętym na poziomie postępowania administracyjnego postępowaniem o wydanie polskiego dokumentu podróży i analogicznie zażądał niewymagalnego i nieistniejącego "zaświadczenia" z Ambasady Federacji R. o braku możliwości otrzymania dokumentu podróży, co stanowi o bezprawności postępowania. W odpowiedzi na skargę z dnia ... maja 2011 r. oraz z dnia ... czerwca 2011 r. - (w sprawie o sygn. akt V SAB/Wa 13/11), Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż brak podjęcia przez skarżącego jakichkolwiek starań w przedmiocie uzyskania dokumentu podróży wynika z jego osobistego przeświadczenia, iż organy administracji nie maja prawa wzywać go zarówno o przedłożenie dokumentu podróży wydanego przez kraj pochodzenia jak i stosowanego zaświadczenia wydanego przez placówkę konsularną o braku możliwości wydania w/w dokumentu. Wojewoda M. wyjaśnił również, iż przytoczona w przedmiotowej skardze decyzja nr 573/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. nie ma zastosowania w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z tożsamością spraw zarejestrowanych pod sygn. akt V SAB 10/11 i V SAB/Wa 13/11, zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia ... sierpnia 2011 r. sprawę o sygn. akt V SAB/Wa 13/11 wykreślono z rejestrów jako podwójnie zarejestrowaną i akta sądowe sprawy, trwale dołączono do sprawy o sygn. akt V SAB/Wa 10/11. W piśmie procesowym z dnia ... września 2011 r. złożonym na rozprawie skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu wydania przez Komisję Europejską orzeczenia w sprawie ewentualnego naruszenia przez Wojewodę M. i Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców przepisów WE, dotyczących beneficjentów ochrony międzynarodowej, który to wniosek postanowieniem zawartym w protokole rozprawy z dnia 27 września 2011 r. nie został przez Sąd uwzględniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podnieść należy, że skarga została wniesiona przez cudzoziemca na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a. (Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.) – na bezczynność Wojewody M. w postępowaniu administracyjnym wszczętym wnioskiem skarżącego z dnia ... września 2010 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na osiedlenie się. Podstawą prawną wniosku był art. 71 ustawy o cudzoziemcach stanowiący o formie, treści i zasadach składania takiego wniosku. Przepis odnosi się do szczególnego uprawnienia jakie jest przewidziane art. 64 i następnym ustawy o cudzoziemcach. Jest to uprawnienie do osiedlenia się cudzoziemca się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przy spełnieniu przesłanek prawem przewidzianych. Uprawnienie to dotyczy wszystkich cudzoziemców spełniających wymogi prawa materialnego. W tym cudzoziemców przebywających w Polsce na podstawie zgody na pobyt tolerowany udzielonej na podstawie art. 97 ust 1 pkt 1 lub 1a lub ust 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 234 z 2006 poz. 1695 ze zm.) lub w związku z uzyskaniem statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej. Forma treść i załączniki do wniosku są jednakowo wymagane dla wszystkich cudzoziemców ubiegających się o udzielenie w/w zezwolenia. Zgodnie z treścią art. 71 ust 5 cudzoziemiec jest zobowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku fotografię i dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie stosownego zezwolenia. Zgodnie zaś z art. 71 ust 7 w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamości. Zatem wolą prawodawcy było aby cudzoziemcy zawsze przedstawiali ważne dokumenty podróży a jedynie w uzasadnionych przypadkach niemożności ich uzyskania przewidziano wyjątek od tej zasady. Niemożność, o której mowa w art. 71 ust 7 ustawy musi mieć charakter trwały i niezależny od cudzoziemca, na którym ciąży ciężar wykazania, że taka sytuacja miała miejsce. W myśl art. 7 ust 1 ustawy o cudzoziemcach do postępowań uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli wniosek - podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięci tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Przenosząc powyższe przepisy na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić że wniosek skarżącego z ... września 2010 r. nie zwierał przedstawienia ważnego dokumentu podróży. Prawidłowym wezwaniem z dnia ... października 2010 r., doręczonym cudzoziemcowi ... listopada 2010 r. , organ wezwał go do przedłożenia w zakreślonym 7 dniowym terminie kopii wszystkich stron ważnego dokumentu podróży (wraz z oryginałem do wglądu) lub zaświadczenia z Ambasady Federacji R. o braku możliwości uzyskania takiego dokumentu. Zarządzenie było prawidłowo zredagowane, odnosiło się do obu sytuacji tj. przedstawienia dokumentu lub wykazania, że istnieje niemożność jego przedłożenia niezależna od cudzoziemca. Zaświadczenie z Ambasady Federacji R. byłoby tego poświadczeniem. Dokument podróży zgodnie z brzmieniem art. 4 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach to dokument uznany przez właściwy organ Rzeczypospolitej Polskiej, uprawniający do przekroczenia granicy, wydany cudzoziemcowi przez organ państwa obcego, w tym przypadku władze rosyjskie. Skoro jest przedstawicielstwo Federacji R. w Polsce to cudzoziemiec chcący skorzystać z wyjątku przewidzianego art. 71 ust 7 ustawy powinien wykazać próbę uzyskania tegoż dokumentu i jej bezskuteczność niezależną od niego. Zarządzenie organu oparte było na w/w przepisach, zawierało pouczenie o treści tych przepisów i pouczenie o skutkach prawnych jego niewykonania. Zarządzenie to nie zostało przez skarżącego wykonane. Cudzoziemiec w żaden sposób nie wykazał, że nie może uzyskać dokumentu podróży w Ambasadzie Federacji R. W odpowiedzi na wezwanie – tj. w piśmie z ... listopada 2010 r. cudzoziemiec stwierdził, że korzysta z ochrony międzynarodowej, nie ma ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, gdyż nie może się zwrócić do kraju pochodzenia o wydanie paszportu. Zażądał z urzędu zastosowania art. 71 ust 7 ustawy o cudzoziemcach. Zatem cudzoziemiec wprost twierdził, że nie podejmie nawet próby uzyskania takiego dokumentu np. złożenia wniosku o jego wydanie na piśmie drogą pocztową. Takie postawienie sprawy nie jest wykonaniem zarządzenia, nie jest też podjęciem jakiegokolwiek działania mającego na celu wykazanie spełnienia przesłanek art. 71 ust 5 lub ust 7 ustawy o cudzoziemcach. Ciężar spełnienia tych wymagań jest po stronie cudzoziemca. Okoliczność, że A. K. korzysta z ochrony uzupełniającej od dnia ... maja 2008 r. po przekształceniu z mocy prawa zgody na pobyt tolerowany udzielonej mu decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... września 2007 r. nr ... – nie zwalnia go z wypełniania zmianom w/w przepisów. Twierdzenie, że tego nie wykona świadczy o jego odmowie stosowania polskiego prawa. Taki wniosek wynika z treści w/w pisma cudzoziemca z ... listopada 2010 r. jak i z dokumentów, na które się w nim powołuje, a które były znane organowi oraz były podstawą działania w innej sprawie dotyczącej wniosku cudzoziemca o wydanie polskiego dokumentu podróży. Wcześniej tj. ... lipca 2010 r. cudzoziemiec wystąpił również do Wojewody M. o wydanie mu polskiego dokumentu podróży. Decyzją z dnia ... sierpnia 2010 r. W. odmówił wydania takiego dokumentu, a Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpoznaniu odwołania, decyzję z dnia ... października 2010 r. utrzymał ją w mocy. Z uzasadnienia decyzji wynika, że odmówiono wydania takiego dokumentu, gdyż cudzoziemiec wbrew treści art. 73 ust 1 ustawy o cudzoziemcach nieudokumentował, iż nie jest możliwe uzyskanie przez niego dokumentu podróży w placówce dyplomatycznej jego kraju pochodzenia. Na wezwanie organu odpowiadał, że działanie takie jest bezprawne i stanowi nadinterpretację przepisu. Nie musi zwracać się o taki dokument, gdyż korzysta z ochrony międzynarodowej. Pomimo pouczenia go w uzasadnieniu decyzji z ... października 2010 r., że powoływana przez niego Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych, standardów dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznanej ochrony – stanowi w art. 25 ust 2, że państwa członkowskie wydadzą beneficjentom statusu ochrony uzupełniającej, którzy nie są w stanie otrzymać paszportów państwa, którego są obywatelami, dokumenty umożliwiające im podróżowanie, czyli po wykazaniu, że nie jest możliwe wydanie tych dokumentów przez kraj pochodzenia – skarżący nadal twierdził w niniejszej sprawie, w piśmie z ... listopada 2010 r. powołując się na w/w decyzję, że nie wystąpi z wnioskiem o paszport do władz kraju pochodzenia. Nie bez znaczenia jest też fakt, iż w uzasadnieniu w/w decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazywał, że wystąpienie do placówki dyplomatycznej kraju pochodzenia w celu uzyskania dokumentu podróży nie będzie powodem odebrania ochrony uzupełniającej na mocy art. 22 ust 1 pkt 1 i ust 2 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 16 ust 1 w/w Dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. Pozbawienie ochrony dopuszczalne jest w przypadku stwierdzenia, że okoliczności z powodu których była udzielona przestały istnieć lub zmieniły się w taki sposób, że ochrona nie jest już wymagana. Pozbawienie ochrony uzupełniającej w przypadku, o którym mowa w ust 1 pkt 1, może nastąpić wyłącznie wtedy gdy zmiana okoliczności ma charakter na tyle znaczący i długotrwały, że dalsza obawa cudzoziemca przed doznaniem poważnej krzywdy nie jest uzasadniona. Samo wystąpienie do placówki dyplomatycznej kraju pochodzenia w przypadku cudzoziemca nie powinno zostać uznane za powód odebrania ochrony uzupełniającej. Mając tą wiedzę skarżący odmówił wykonania zarządzenia organu z ... października 2010 r. nie wskazując żadnych racjonalnych powodów. Ani powoływanie się na ochronę międzynarodową ani wskazywanie, że w przeszłości dwukrotnie korzystał z rocznych polskich dokumentów podróży nie uzasadnia odmowy wystąpienie z wnioskiem o wydanie paszportu do władz kraju pochodzenia. Zwłaszcza, że zgodnie ze stwierdzeniem organu zawartym w końcówce uzasadnienia decyzji z ... października 2010 r., wydanie polskich dokumentów podróży odbywało się jedynie w oparciu o oświadczenie cudzoziemca. W tych warunkach zawiadomieniem z dnia ... grudnia 2010 r., doręczonym skarżącemu ... grudnia 2010 r., Wojewoda M. pozostawił wniosek skarżącego o zezwolenie na osiedlenie się bez rozpoznania w myśl art. 64 § 2 k.p.a. Była to czynność prawidłowa znajdująca oparcie w w/w przepisach. Prawidłowo również organ wyższego rzędu – Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia ... lutego 2011 r. uznał zażalenie cudzoziemca na niezałatwienie w terminie określonym art. 35 § 2 w/w k.p.a. wniosku o zezwolenie na osiedlenie się za nieuzasadnione. W sprawie nie występuje bezczynność organu. Wniosek o zezwolenie na osiedlenie się został pozostawiony bez rozpoznania. Jest to czynność materialno-techniczna przewidziana prawem polskim. Została zastosowana prawidłowo. Skarżący nie zastosował się do wymogów art. 71 ust 5, ust 7 ustawy o cudzoziemcach i art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 7 ust 1 ustawy o cudzoziemcach. Bezzasadnie odmawiał usunięcia braków wniosku. Był pouczony o obowiązującym prawie polskim i skutkach nie wykonania zarządzenia. Nieuprawnione jest twierdzenie skarżącego, iż z treści art. 71 i art. 64 ustawy o cudzoziemcach wynikają jakiekolwiek ustawowe, zwolnienia go z wykazania zaistnienia okoliczności niemożliwości uzyskania ważnego dokumentu podróży tylko dlatego, że uzyskał ochronę uzupełniającą. Wbrew zarzutom skarżącego przepis art. 71 ust 7 jest tak zredagowany, że obowiązek wykazania powyższej niemożności uzyskania dokumentu podróży musi być wykonany. Organ nie dopuścił się żadnych naruszeń prawa procesowego z art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. Organ nie prowadził postępowania dowodowego poza wezwaniem skarżącego do usunięcia braków wniosku. Nie jest postępowaniem dowodowym informacja o złożonym wniosku cudzoziemca skierowana do Komendanta Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej, Szefa ABW, Komendanta Stołecznej Policji. Wymienione organy mają prawo i obowiązek wypowiedzieć się czy wjazd i pobyt cudzoziemca nie zagraża obronności lub bezpieczeństwu państwa albo ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nieuprawniony jest zarzut, iż w sprawie organ dopuścił się naruszenia art. 2, 15, 17 ust 1 i 2 oraz art. 25 ust 2 Dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. Powyższa Dyrektywa w sprawie minimalnych standardów dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich..., została implementowana do ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dotyczy przyznania ochrony międzynarodowej w tym m.in. ochrony uzupełniającej. Skarżący ochronę taką uzyskał i obecny wniosek o zezwolenie na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dotyczy odrębnego uprawnienia, nie regulowanego w/w Dyrektywą. Ubieganie się o zezwolenie na osiedlenie się nie tylko nie koliduje z ochroną uzupełniającą ale tę ochronę umacnia dodatkowym uprawnieniem. Wymienione przepisy, tj.: art. 2 (definiuje ochronę międzynarodową i pojęcia prawne używane w Dyrektywie); art. 15 (wskazuje co obejmuje "poważną krzywdą"); art. 17 ust 1 i 2 (wskazuje kogo i w jakich przypadkach można wyłączyć z uzyskania ochrony uzupełniającej); art. 25 ust 2 (wskazuje komu i kiedy państwo członkowskie wyda dokument umożliwiający podróżowanie, jeżeli beneficjent ochrony uzupełniającej nie jest w stanie otrzymać paszportu kraju pochodzenia) – nie mają zastosowania w sprawie z wniosku o zezwolenie na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Opisany przepis art. 25 ust 2 Dyrektywy został wyżej omówiony wraz z uzasadnieniem decyzji z dnia ... października 2010 r. Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmawiającej skarżącemu wydania takiego wyjątkowego polskiego dokumentu podróży z uwagi właśnie na fakt, iż nie wykazał, że nie może uzyskać paszportu rosyjskiego. Skarżący nie rozumie lub nie chce zrozumieć co jest treścią tych przepisów i jakie wymagania nakładają na niego te przepisy. Obowiązkiem organu było poinformować go o treści tych przepisów, co organy uczyniły. Na użytek niniejszego postępowania skarżący powinien być pouczony o treści art. 71 ust 5 i 7 ustawy o cudzoziemcach – co zostało dokonane. Na użytek wcześniejszego postępowania z wniosku o wydanie polskiego dokumentu podróży pouczony był o treści m.in. art. 25 ust 2 Dyrektywy oraz art. 73 ustawy o cudzoziemcach. Zatem jego wiedza o ciążących na nim obowiązkach była pogłębiona i dawała podstawy do podjęcia właściwych ocen i decyzji przy otrzymanym wezwaniu do usunięcia braków wniosku. O tym, że tę wiedzę posiadał świadczy treść jego pisma z ... listopada 2010 r. i treść dokumentów, na które w nim się powołuje, w tym w/w decyzji z ... października 2010 r. Nieuprawnione jest twierdzenie skarżącego, iż organ naruszył przepisy zawarte w Karcie Praw Podstawowych UE tj. art. 4 (zakaz tortur i nieludzkiego, poniżającego traktowania albo karania); art. 7 (poszanowanie życia prywatnego i rodzinnego) art. 21 pkt 1 zakaz wszelkiej dyskryminacji); art. 34 pkt 2 (prawo do świadczeń z zabezpieczenia społecznego i przywilejów socjalnych zgodnie z prawem Unii oraz ustawodawstwami i praktykami); art. 34 pkt 3 (prawo do pomocy społecznej, mieszkaniowej); art. 45 pkt 2 (swoboda przemieszczania się i pobytu). Są to dowolne zarzuty skarżącego zawarte w piśmie z ... marca 2011 r. będącym uzupełnieniu skargi na bezczynność – złożonym na rozprawie w dniu ... czerwca 2011 r. w innym postępowaniu (ze skargi cudzoziemca na w/w decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... października 2010 r. w przedmiocie odmowy wydania polskiego dokumentu podróży zakończonej wyrokiem ją oddalającym tutejszego Sądu z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2937/10 – co Sądowi jest znane z urzędu, a skarżącemu z ogłoszenia wyroku) następnie przekazanym do niniejszego postępowania. W przedmiotowym piśmie skarżący utożsamia żądanie przedłożenia w/w dokumentu podróży lub zaświadczenia o niemożności jego uzyskania i pozostawienie wniosku o zezwolenie na osiedlenie się bez rozpoznania, "jako zorganizowane, świadome, skumulowane działanie organu mające na celu szykanowanie i nacjonalistyczne nękanie go w związku z posiadaną przez niego ochroną międzynarodową, chęcią pozbawienia go tych praw przy materialnej i psychicznej presji przez stosowanie manipulacji i dyskryminacji". Twierdzi, że organy dążą do okradania go z przyznanych w UE i nieotrzymanych w Polsce środków integracyjnych Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców. Zarzuca, że naruszają organy tym samym Decyzję nr 573/2007/WE Parlamentu i Rady z dnia 23 maja 2007 r. ustanawiającą Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na lata 2008 - 2013 jako część programu ogólnego "Solidarność i zarządzanie przepływami emigracyjnymi" oraz uchylająca decyzję Rady 2004/904/WE. Tak przedstawione zarzuty nie znajdują żadnego uzasadnienia w sprawie. Są to dowolne, gołosłowne twierdzenia skarżącego odmawiającego uznania treści obowiązujących przepisów prawnych, co do których żąda ich wybiórczego stosowania wg własnego poglądu. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za bezzasadną i orzekł zgodnie z treścią art. 151 p.p.s.a.