V SAB/Wa 11/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, , po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M.B. na przewlekłość postępowania Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie ponownego rozpatrzenia wniosku w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych na realizację projektu badawczego; 1. stwierdza, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego prowadził postępowanie w sposób przewlekły; 2. stwierdza, że przewlekłość nie miała charakteru rażącego; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz M.B. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez M. B. jest przewlekłe prowadzenie przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego postępowania w sprawie ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącego o przyznanie środków finansowych na realizację projektu badawczego w ramach programu "Diamentowy Grant". Sąd, na podstawie akt niniejszej sprawy oraz materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych dołączonych do sprawy o sygn. akt V SA/Wa 1019/16, dotyczącej odmowy przyznania skarżącemu środków finansowych na realizację ww. projektu, ustalił następujący stan faktyczny. Na podstawie komunikatu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (dalej jako: "Minister" lub "organ") z 27 października 2011 r. (M.P. z 2011 r. Nr 98, poz. 999) o ustanowieniu programu pod nazwą "Diamentowy Grant" oraz komunikatu z 16 grudnia 2014 r. (M.P. z 2014 r. poz. 1216) o zmianie zasad finansowania programu "Diamentowy Grant" 29 grudnia 2014 r. ogłoszono konkurs o finansowanie projektów badawczych w ramach tego programu. Do konkursu przystąpił Wydział [...] Politechniki [...] (dalej jako: "Wnioskodawca") z wnioskiem o finansowanie projektu badawczego autorstwa M. B. (dalej jako: "skarżący" lub "strona") pt. "[...]". W wyniku rozstrzygnięcia konkursu Minister wydał decyzję z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] odmawiającą przyznania Wnioskodawcy środków finansowych na realizację ww. projektu badawczego. Pismem z [...] sierpnia 2015 r. skarżący oraz Wnioskodawca zwrócili się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając organowi: – naruszenie art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji w sposób wyczerpujący i zindywidualizowany kryteriów merytorycznych, na podstawie których organ negatywnie ocenił wniosek, – błędną ocenę wniosku, – oparcie rozstrzygnięcia na opinii recenzenta zewnętrznego (podzielonej przez Zespół specjalistyczny), zawierającej wady metodologiczne oraz sformułowania niemerytoryczne. Pismem z [...] października 2015 r. poinformowano skarżącego o przekazaniu wniosku do rozpatrzenia przez Zespół Odwoławczy działający przy Ministrze oraz o przewidywanym na koniec listopada 2015 r. terminie zakończenia postępowania spowodowanym dużą ilością spraw kierowanych do zespołu po okresie wakacyjnym. Pismem z [...] listopada 2015 r. (data nadania) poinformowano strony o zakończonym postępowaniu opiniodawczym i o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w sprawie, z czego skarżący skorzystał w dniu [...] grudnia 2015 r. Decyzją z [...] lutego 2016 r. nr [...] Minister utrzymał w mocy własną decyzję z [...] sierpnia 2015 r. Powyższą decyzję doręczono stronie w dniu [...] lutego 2016 r. Pismem z [...] lutego 2016 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie decyzji w sprawie wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy o przyznanie środków finansowych na realizację projektu badawczego. W odpowiedzi Minister pismem z [...] lutego 2016 r. powiadomił strony, że przedmiotowe decyzje zostały wysłane w dniu [...] lutego 2016 r. Dodał, że opóźnienie w wydaniu decyzji spowodowane było spiętrzeniem prac zarówno skierowanych do rozpatrzenia przez zespół odwoławczy, jak i w Departamencie Nauki. Pismem z [...] marca 2016 r. skarżący wniósł za pośrednictwem organu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie ponownego rozpatrzenia przez Ministra wniosku o przyznanie środków finansowych na realizację projektu badawczego w ramach programu "Diamentowy Grant". Zarzucając organowi rażące naruszenie art. 35 § 3 k.p.a. skarżący wniósł o: – stwierdzenie, że postępowanie przed organem było prowadzone w sposób przewlekły zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."); – stwierdzenie, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.); – zasądzenie od organu na rzecz strony sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; – zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu poniesionych kosztów postępowania według norm przepisanych. W treści skargi strona wskazała, że długość prowadzonego przez organ postępowania w sposób rażący naruszyła dyrektywę zawartą w art. 35 § 3 k.p.a. Dodał, że Minister prawie miesiąc po upływie ustawowego terminu poinformował strony, że nie będzie w stanie wydać rozstrzygnięcia w terminie i zakreślił (w formie warunkowej) nowy termin na załatwienie sprawy (koniec listopada 2015 r.), którego i tak nie dotrzymał. Podkreślił, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z [...] sierpnia 2015 r. organ rozpoznał dopiero decyzją doręczoną mu [...] lutego 2017 r. Zdaniem skarżącego wskazywane przez Ministra w pismach z [...] października 2015 r. oraz [...] lutego 2016 r. powody niewydania decyzji w terminie nie stanowią żadnego wyjaśnienia, które tłumaczyłoby naruszenie art. 35 § 3 k.p.a., a tym bardziej wyłączałyby w niniejszej sprawie jego odpowiedzialność za przewlekłe prowadzenie postępowania. Argumentując wniosek o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. (podstawa żądania sprecyzowana pismem z [...] kwietnia 2016 r. – przyp. Sądu), strona wskazała, że przewlekłe prowadzenie postepowania przez organ uniemożliwiło jej aplikację do nowej edycji konkursu projektów badawczych w ramach programu "Diamentowy Grant". W odpowiedzi na skargę organ przedstawił przebieg postępowania w sprawie i wyjaśnił, że zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U z 2014 r., poz. 1620 ze zm., dalej jako: "u.z.f.n.") wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy są opiniowane przez organ doradczy Ministra, tj. Zespół odwoławczy, powołany na podstawie art. 52 ust. 2 ww. ustawy zarządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 15 września 2014 r. w sprawie powołania Zespołu odwoławczego do spraw opiniowania wniosków o ponowne rozpatrzenie spraw dotyczących przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych na naukę (Dz. Urz. MNiSW z 29 września 2014 r., poz. 50). Dodał, że zespół odwoławczy rozpatruje sprawy na posiedzeniach zwoływanych przez Przewodniczącego. Organ zwrócił uwagę na fakt, że przedmiotowy wniosek wraz z innymi 30 wnioskami o ponowne rozpatrzenie sprawy został skierowany do zaopiniowania przez Zespół odwoławczy na najbliższe posiedzenie, zaplanowane na [...] września 2015 r. Z uwagi na dużą ilość spraw skierowanych do rozpatrzenia na ww. posiedzeniu wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie wraz z 23 innymi wnioskami został przesunięty do rozpatrzenia na posiedzenie w październiku 2015 r. Wskazał dalej, że sprawa przedmiotowego wniosku została rozpatrzona przez Zespół odwoławczy na posiedzeniu w dniu [...] października 2015 r.. Ww. zespół w przypadku 13 wniosków wyraził opinię, iż zaskarżone decyzje powinny zostać utrzymane w mocy, natomiast w przypadku pozostałych wnioskował o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Zespół specjalistyczny bądź recenzenta zewnętrznego. Minister wyjaśnił dalej, że po otrzymaniu zwrotu dokumentów i opinii Zespołu odwoławczego (w dniu [...] listopada 2015 r.) niezwłocznie powiadomił strony pismem z [...] listopada 2015 r. o zakończonym postępowaniu i o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w ciągu 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia. Organ podkreślił, że w związku z dużą liczbą złożonych wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy będących wynikiem rozstrzygnięcia konkursu w ramach programu "Diamentowy Grant" racjonalnym było przedstawienie Ministrowi wszystkich 13 zaopiniowanych przez Zespół odwoławczy wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, w przypadku których Zespół odwoławczy wnioskował o utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy. Kompleksowa analiza zaopiniowanych przez Zespól odwoławczy wniosków dawała bowiem Ministrowi możliwość porównania zebranego materiału i wydania stosownej decyzji. Organ zaznaczył także, że wyznaczony termin 7 dni na zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem (w związku z pismem z [...] listopada 2015 r.) w pozostałych przypadkach upływał w drugiej połowie grudnia 2015 r. lub w końcu grudnia 2015 r. Po tym czasie właściwe komórki organu mogły przystąpić do przygotowania materiału do rozpatrzenia przez Ministra. Wyjaśnił, że po przeanalizowaniu spraw [...] lutego 2016 r. Minister podpisał ww. 13 decyzji, które zostały wysłane stronom [...] lutego 2016 r. - ze względu na przypadające w dniach [...]-[...] lutego dni wolne od pracy (sobota i niedziela). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności złożenia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, jest wcześniejsze wniesienie zażalenia do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organu w trybie art. 37 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie wymóg formalny, o jakim mowa w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., został przez stronę spełniony. Skarżący pismem z [...] lutego 2016 r. wezwał Ministra do usunięcia naruszenia prawa. Przechodząc do meritum sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Pośród szeregu zasad ogólnych postępowania administracyjnego szczególne znaczenie z punktu widzenia jego sprawności ma zasada wyrażona w art. 12 k.p.a., tj. zasada szybkości i prostoty postępowania. Jej realizacja zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Przepisy art. 149 § 1 p.p.s.a. dają stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania, jak również jego bezczynności. Uprawnienie to sprowadza się do żądania wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. Przepis ten na Sąd nakłada natomiast, obok oceny, czy mamy do czynienia z przewlekłością lub bezczynnością, obowiązek ustalenia, czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może także, na wniosek lub z urzędu, orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Orzekając w tej kategorii spraw Sąd kieruje się stanem faktycznym i prawnym obowiązującym w chwili rozpoznawania skargi. Wypada jednakże zauważyć, że badana na gruncie niniejszego postępowania sądowego przewlekłość postępowania administracyjnego jest stanem sprawy, którego zaistnienie Sąd ocenia bez względu na to, czy organ podjął, czy też nie podjął dalszych czynności procesowych w sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podjęcie przez organ czynności procesowych podlega bowiem ocenie odnośnie do ustania stanu ewentualnej bezczynności organu, ale nie stanowi decydującej podstawy do nieuwzględnienia skargi strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ bądź do umorzenia postępowania sądowego w tym zakresie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w doktrynie podkreśla się, że przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (patrz: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70; wyrok NSA z dnia 5 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (patrz: J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Zatem o przewlekłości postępowania przed organem administracji publicznej można mówić wówczas, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice. Ocena, czy postępowanie przed organem administracji publicznej trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być na podstawie zarówno charakteru dokonywanych czynności, jak i całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, że wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] sierpnia 2015 r. organ otrzymał [...] sierpnia 2015 r. Po rozpatrzeniu ww. wniosku organ wydał decyzję w dniu [...] lutego 2016 r., która została wysłana do strony [...] lutego 2016 r., a zatem po upływie prawie sześciu miesięcy od dnia wpływu do organu przedmiotowego wniosku. Jednocześnie na uwagę zasługuje fakt, że zgodnie z art. 14 ust. 2 u.z.f.n. wydanie przez organ tej decyzji musiało zostać poprzedzone zaopiniowaniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ doradczy Ministra. Mając na uwadze powyższe nie sposób uznać, iż organ działał w sprawie w sposób sprawny i skuteczny. W szczególności zwrócić należy uwagę na fakt, że po sporządzeniu w dniu [...] października 2015 r. przez Zespół odwoławczy przedmiotowej opinii, Minister o powyższym powiadomił stronę dopiero pismem z [...] listopada 2015 r., informując jednocześnie o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Nie sposób także zaakceptować wydania przez organ decyzji dopiero [...] lutego 2016 r. w sytuacji, gdy strona zapoznała się z materiałem dowodowym już [...] grudnia 2015 r. Mając na uwadze fakt, iż materiał dowodowy zebrany w toku postępowania odwoławczego stanowiła jedynie opinia Zespołu odwoławczego, zaś na długość toczącego się postepowania nie miała wpływu postawa skarżącego, organ niewątpliwie był w stanie wydać decyzję wcześniej niż po upływie prawie pół roku od chwili otrzymania wniosku. W ocenie Sądu w sprawie doszło zatem do przewlekłości prowadzonego przez Ministra postępowania. W tej sytuacji należało uwzględnić skargę w zakresie wniosku wskazanego w jej pkt 4 i orzec zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdzając, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego prowadził postępowanie w sposób przewlekły. Jednocześnie, mając na uwadze okoliczności sprawy, Sąd uznał, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Wyjaśnienia wymaga, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Akcentuje się przy tym, że rażące naruszenie prawa musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu, który może być podstawą stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości postępowania. Inaczej rzecz ujmując, naruszenie prawa "rażące" znaczy więcej niż "zwykłe" naruszenie prawa. W niniejszej sprawie natomiast, choć znacznie przekroczony został termin, to jednak nie zachodzi przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności czy też braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Z akt sprawy wynika bowiem, że po złożeniu wniosku przez skarżącego organ podejmował działania w celu jego rozpoznania, których długość wynikała w dużej mierze ze specyfiki postępowania w sprawach dotyczących przyznania środków finansowych na realizację projektów w ramach programu "Diamentowy Grant". Minister pismem z [...] października 2015 r. poinformował stronę o fakcie przekazania wniosku do zaopiniowania przez Zespół odwoławczy, o przyczynach przedłużającego się postępowania w sprawie oraz o przewidywanym terminie jego zakończenia. W treści odpowiedzi na skargę Minister szczegółowo opisał zaś kolejność podejmowanych działań w sprawie oraz przyczyny podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie dopiero w lutym 2016 r., co wynikało m.in. z łącznego rozpatrywania pozostałych 30 wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonych przez innych uczestników IV edycji konkursu w ramach programu "Diamentowy Grant". Mając na uwadze specyfikę przedmiotowej sprawy, a także okres, który upłynął od złożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do jego rozpoznania przez organ, uznać zatem należało, że stwierdzona w sprawie przewlekłość Ministra nie miała charakteru rażącego. Odnosząc się natomiast do wniosku o przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając m.in. skargę na przewlekłość może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Użycie przez ustawodawcę spójnika "lub" oznacza, że oba ww. rozstrzygnięcia nie wykluczają się wzajemnie, użycie zaś czasownika "może" przesądza o tym, iż mają one charakter fakultatywny. Podkreślić też trzeba, że o ile wymierzenie grzywny organowi ma na celu przede wszystkim oddziaływać na organ mobilizująco i prewencyjnie, o tyle przyznanie stronie od organu określonej sumy pieniężnej ma charakter głównie kompensacyjny. Ma ono niejako zrekompensować skarżącemu stratę, jaką poniósł na skutek przewlekłości w działaniu organu. Uzasadniając powyższy wniosek skarżący powołał się na brak możliwości aplikacji do kolejnej edycji konkursu projektów badawczych w ramach programu "Diamentowy Grant". Wyjaśnił, że termin na składanie wniosków upływał [...] lutego 2016 r., zaś do [...] lutego 2016 r. (do dnia doręczenia stronie decyzji organu) jego sytuacja była nierozstrzygnięta, czego skutkiem był brak możliwości przygotowania i złożenia nowego wniosku. W ocenie strony wniosek, który był w trakcie oceny w trwającym konkursie albo postępowaniu odwoławczym, nie mógł być składany ponownie w nowej edycji konkursu z uwagi na to, że wielokrotne finansowanie tych samych zadań badawczych jest niedopuszczalne. Zdaniem Sądu powyższe stanowisko strony jest chybione i nie może stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o przyznanie od organu sumy pieniężnej. Należy bowiem wyjaśnić, że wzięcie udziału w IV edycji konkursu w ramach programu "Diamentowy Grant" nie stanowiło przeszkody do aplikowania do jego kolejnej edycji. Jak wprost wynika z treści pkt II.3.2 Ogłoszenia V edycji konkursu w ramach programu "Diamentowy Grant" (opublikowanego: http://www.nauka.gov.pl/komunikaty/ogloszenie-v-edycji-konkursu-w-ramach-programu-diamentowy-grant.html) osoby objęte wsparciem w ramach programu nie mogą być laureatami poprzednich edycji konkursu w ramach programu "Diamentowy Grant". Z powyższego zapisu nie wynika więc, co błędnie próbowała wykazać strona, że toczące się postępowanie w przedmiocie poprzedniej edycji konkursu uniemożliwiało złożenie wniosku do jego kolejnej edycji. Zgodzić się należy również z organem, który w odpowiedzi na skargę wskazał, że w systemie teleinformatycznym OSF, w którym dokonuje się aplikacji wniosków do konkursu, nie ma ograniczeń, które uniemożliwiałyby skarżącemu aplikowanie do kolejnej edycji konkursu. Warto też podkreślić, że zawsze istnieje możliwość wycofania wniosku, np. w przypadku uzyskania finansowania projektu z innych źródeł - w tym z poprzedniej edycji konkursu. W ocenie Sądu pomimo przewlekłości w działaniu organu skarżący miał zatem możliwość aplikowania do kolejnej edycji konkursu w ramach programu "Diamentowy Grant", nie poniósł on również innej straty, która wymagałaby rekompensaty ze strony Ministra w trybie przewidzianym w art. 149 § 2 p.p.s.a. Wniosek strony należało zatem oddalić na podstawie art. 151 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 200 p.p.s.a.