V SAB/Wa 12/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. na bezczynność Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. w przedmiocie odwołania od decyzji o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości; postanawia: - odrzucić skargę W dniu 21 kwietnia 2011 r. (data nadania) B. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że odwołanie od ww. decyzji organu I instancji wniosła w dniu 19 stycznia 2011 r. Następnie pismem z dnia 26 stycznia 2011 r. została poinformowana, iż odwołanie zostało przekazane do organu II instancji. Pomimo upływu prawie trzech miesięcy odwołanie nie zostało jednak rozpoznane. Zarządzeniem z dnia 26 kwietnia 2011 r. Sąd zwrócił się do organu o wskazanie, czy skarżąca wykonała dyspozycję art. 37 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) - dalej jako: k.p.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] OR ARiMR w W. wskazał, że w dniu 11 kwietnia 2011 r. poinformowano stronę o przedłużeniu postępowania administracyjnego do dnia 30 maja 2011 r. Organ zaznaczył również, że przed złożeniem skargi skarżąca nie wniosła zażalenia na bezczynność organu zgodnie z dyspozycją art. 37 §1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 k.p.a. Z kolei stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego mu środka zaskarżenia, skarga w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. W przypadku bezczynności organu strona przed wniesieniem skargi zobowiązana jest wyczerpać środek zaskarżenia przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W myśl art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 z późn. zm.), w stosunku do dyrektorów oddziałów regionalnych organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu administracyjnym jest Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Oznacza to, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. powinna być poprzedzona zażaleniem do organu wyższego stopnia, czyli Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Tymczasem w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek pisma, które mogłoby być uznane za żalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Również Dyrektor [...] OR ARiMR w W. na wezwanie Sądu wskazał, że takie zażalenie nie zostało przez skarżącą wniesione. Z uwagi zatem na niewyczerpanie przez skarżącą środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.