V SAB/Wa 12/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Konrad Łukaszewicz po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Ż. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji w przedmiocie wniosku o umorzenie zaległości z tytułu opłat abonamentowych postanawia odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2015 r. K. Ż. (zwana dalej: "Skarżącą") zwróciła się do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (zwanej dalej: "KRRiT") o umorzenie należności z tytułu opłat abonamentowych. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. o numerze [...], KRRiT umorzyła postępowanie administracyjne. Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji KRRiT z dnia [...] maja 2017 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. o numerze [...] organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2017 r. Wnioskiem z dnia [...] marca 2020 r. Skarżąca wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. Jednocześnie, pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. Skarżąca wniosła ponaglenie, w którym zwróciła się o bezzwłoczne załatwienie sprawy zapoczątkowanej wnioskiem z [...] czerwca 2015 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. o numerze [...], KRRiT utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2020 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez KRRiT w sprawie wniosku o umorzenie zaległości z tytułu opłat abonamentowych domagając się, m.in. stwierdzenia, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarga jest niedopuszczalna została bowiem wniesiona już po ostatecznym zakończeniu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Wskazać należy, że Skarżąca wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez KRRiT już po jego zakończeniu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wniosek Skarżącej z dnia [...] czerwca 2015 r. o umorzenie należności został załatwiony poprzez wydanie decyzji KRRiT z dnia [...] maja 2017 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego. Decyzja umarzająca postępowanie była decyzją kończącą, a wobec jej niezaskarżenia w terminie – stała się decyzją prawomocną i ostateczną. Wprawdzie Skarżąca zainicjowała następnie – wnioskiem z dnia 20 grudnia 2018 r. – nadzwyczajne postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji KRRiT z dnia [...] maja 2017 r., jednakże postępowanie w tym przedmiocie również zostało zakończone poprzez wydanie przez KRRiT decyzji z dnia [...] czerwca 2020 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji, utrzymanej w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2020 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela tezę wywiedzioną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 listopada 2020 r. o sygn. akt II OSK 3804/18, zgodnie z którą, prowadzenie postępowania sądowego w przedmiocie oceny przewlekłości postępowania administracyjnego po jego zakończeniu nie jest prawnie dopuszczalne. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w uzasadnieniu do powyższego judykatu, że miał na uwadze podjętą przez NSA w dniu 22 czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której Sąd ten uznał, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ prowadzonego postępowania oraz wydaniu decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Co prawda uchwała ta zapadła na tle stanu faktycznego konkretnej sprawy i dotyczyła odrębnej od przewlekłości postaci zjawiskowej nieterminowego działania organu administracji publicznej, tym niemniej z racji na zaistniały w niniejszej sprawie stan faktyczny oraz argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu przywołanej uchwały, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, stanowisko w niej przyjęte znajdowało w rozpoznawanej sprawie zastosowanie. Tak samo bowiem jak w przypadku bezczynności, niedopuszczalnym w odniesieniu do przewlekłego prowadzenia postępowania jest inicjowanie postępowania sądowego w sytuacji, w której zostało ono zakończone wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej kilka lat wcześniej (tak też NSA w postanowieniach: z dnia 18 listopada 2020 r. o sygn. akt II OSK 2075/19; z dnia 25 listopada 2020 r. o sygn. akt 2752/19; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem Skarżąca wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania po zakończeniu przez organ postępowania w sprawie, w której ta przewlekłość miała wystąpić, uznać należało, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi, a co za tym idzie, że skarga ta jest niedopuszczalna. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł – na podstawie na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. – w sentencji postanowienia.