V SAB/Wa 13/04

PostanowienieWSA w Warszawie2004-03-24

Skład orzekający: Sędzia B. Wasilewska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy Wojewódzki Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność Fundacji w sprawie przyznania świadczenia pieniężnego, jeśli Fundacja nie działa jako organ administracji publicznej?
Ratio decidendi
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność Fundacji w sprawie przyznania świadczenia pieniężnego, ponieważ rozstrzygnięcia Fundacji nie są decyzjami administracyjnymi, a sama Fundacja nie działa jako organ administracji publicznej. W związku z tym skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Stan faktyczny
Strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Fundacji "[...]" w W. w sprawie przyznania świadczenia pieniężnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym i postanowił odrzucić skargę jako niedopuszczalną, wskazując na brak właściwości sądu do rozpoznania sprawy.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę jako niedopuszczalną.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia B. Wasilewska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym skargi W. D. na bezczynność Fundacji "[...]" w W. w sprawie o przyznanie świadczenia pieniężnego; postanawia: odrzucić skargę. Uchwałą z 3 grudnia 2001 r., wydaną w sprawie sygn. akt OPS 3/01, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że na ostateczne rozstrzygnięcie organów Fundacji "[...]" dotyczące świadczenia pieniężnego za represje doznane ze strony okupanta [...] nie służy skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stwierdził, że zarówno porozumienie między rządami Polski i Niemiec zawarte 16.10. 1991 r., które nie zostało ratyfikowane, jak i późniejsze akty dotyczące przyznawania przez Fundację pomocy finansowej z tytułu doznanych prześladowań [...] nie spełniają kryteriów pozwalających na zaliczenie ich do źródeł powszechnie obowiązującego prawa polskiego. Na podstawie tych źródeł pomiędzy osobą ubiegającą się o świadczenie a Fundacją nie powstaje stosunek administracyjno-prawny, co w konsekwencji oznacza, że Fundacja nie działa jako organ administracji publicznej powołany z mocy prawa do załatwiania spraw z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 i art. 17 ustawy z 11.05.1995 r. o NSA [Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.] Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne, a także rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 cyt. ustawy. Rozstrzygnięcia Fundacji "[...]" w przedmiocie przyznania, względnie odmowy świadczeń na rzecz poszkodowanych w następstwie prześladowań [...] nie są decyzjami administracyjnymi, z braku umocowania ustawowego Fundacji w tym zakresie. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy również w sprawach związanych z bezczynnością organów Fundacji. W tej sytuacji należało odrzucić skargę jako niedopuszczalną. [art. 27 ust. 2 cyt. ustawy o NSA]. Wobec wniesienia skargi po upływie ustawowego terminu i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 24.07.2026. · Źródło