V SAB/Wa 14/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie wniosków dotyczących umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z [...] lutego 2014r. R. P., dalej "skarżący" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej, dalej "organ" w przedmiocie wniosków z [...] lipca 2013r. i [...] października 2013r. dotyczących umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy za okres od 1 kwietnia - 27 września 1999r. oraz 1 października 1999r. – 30 kwietnia 2000r. Skarżący wskazał, że organ notorycznie przekazuje pisma skarżącego do rozpatrzenia przez ZUS, a ten z kolei wydaje identyczne pisma o odmowie umorzenia zaległości. ZUS, co zaznaczył autor skargi zasłania się prowadzonym rzekomo postępowaniem komorniczym, które od 10 lat jest bezskuteczne. Skarżący podkreślił, że od kilku lat oczekuje na wydanie decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż skarżący nie wyczerpał środka prawnego w postaci uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu administracji publicznej do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. W niniejszej sprawie oba wnioski skarżącego z [...] lipca i [...] października 2013r. zostały przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej przekazane pismami z [...] sierpnia i [...] grudnia 2013r. do właściwego w sprawie organu tj. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Minister zatem nie pozostaje w bezczynności, gdyż to do kompetencji ZUS należy ustalenie przebiegu ubezpieczenia, wymiaru składek, ich poboru, a w konsekwencji uprawnienia do umarzania należności z ich tytułu. Wskazać należy, że skarżący ma możliwość wystąpienia bezpośrednio do Oddziału ZUS (zgodnie z właściwością) z wnioskiem o umorzenie należności z uwagi na ewentualne spełnienie przesłanek z ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i podnoszoną przez skarżącego kwestię przedawnienia – wobec tego, że z treści skargi wynika, że R. P. zarzuca ZUS nieprawidłowe działanie, opieszałe, niezgodne z prawem i do tego nie uwzględnienie upływu okresu przedawnienia, jednakże nie wskazuje numeru decyzji ZUS, która dotyczyłaby jego wniosku o umorzenie i nie wiadomo, tak naprawdę, czy w ogóle taki wniosek o umorzenie złożył. Reasumując w przedmiotowej sprawie brak jest bezczynności Ministra Pracy i Polityki Społecznej, gdyż obydwa wnioski skarżącego zostały przesłane do rozpatrzenia przez ZUS. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), skargę odrzucił.