V SAB/Wa 15/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w przedmiocie wniosku o dofinansowanie realizacji projektu postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 200,00 (dwieście) złotych, wpisaną do rejestru opłat sądowych WSA w Warszawie z [...] lipca 2018 r. pod pozycją [...] tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi (kosztami zwrotu obciążyć stronę). M. sp. z o.o. z siedzibą w C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości polegającą na braku wydania aktu (informacji), o którym mowa w art. 45 ust. 4 i 5 w zw. z art. 52 ust. 2 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2017 r., poz. 1460 ze zm. dalej jako ustawa wdrożeniowa) w przedmiocie wniosku o dofinansowanie (nr [...]) realizacji projektu w konkursie w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój oś priorytetowa 2. Wsparcie otoczenia i potencjału przedsiębiorstw do prowadzenia działalności B+R+I. Działanie 2.3. Proinnowacyjne usługi dla przedsiębiorców Poddziałanie 2.3.1. Proinnowacyjne usługi IOB dla MŚP. W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik PARP w pierwszej kolejności wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wniosek ten uzasadnił faktem, że odmowa zawarcia umowy o pomocy finansowej zawarta w piśmie z [...] lutego 2018 r. nr [...], nie stanowi negatywnej oceny projektu w rozumieniu art. 53 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Natomiast złożony w dalszej kolejności ewentualny wniosek o oddalenie skargi pełnomocnik organu uzasadnił tym, że PARP nie pozostaje w bezczynności, gdyż wydano w dniu [...] lutego 2018 r. prawidłowe rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności Sąd z urzędu bada dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." Zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego określony został w art. 3 p.p.s.a., stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która - zgodnie z § 2 komentowanego przepisu - obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej jako: "k.p.a." oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) dalej jako: "Ordynacja podatkowa", postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto zgodnie z art. 3 § 2a p.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi jest bezczynność PARP przy dokonaniu oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu zgłoszonego w konkursie w ramach POIR Wsparcie otoczenia i potencjału przedsiębiorstw do prowadzenia działalności B+R+I. Konkurs został ogłoszony na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2017 r., poz. 1460 ze zm.). Ustawa ta reguluje również sposób postępowania w sprawie oceny wniosków, z możliwością złożenia skargi do sądu administracyjnego włącznie. I tak zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 ustawy istnieje możliwość zaskarżenia pisma o nieuwzględnieniu protestu, negatywnej ponownej oceny projektu, pozostawienia protestu bez rozpatrzenia czy wyczerpanej kwoty alokacji. W myśl art. 52 tejże ustawy podstawę dofinansowania projektu stanowi umowa o dofinansowanie projektu albo decyzja o dofinansowaniu projektu. Umowa o dofinansowanie projektu może zostać zawarta, a decyzja o dofinansowaniu projektu może zostać podjęta, jeżeli projekt spełnia wszystkie kryteria wyboru projektów, na podstawie których został wybrany do dofinansowania oraz zostały dokonane czynności i zostały złożone dokumenty wskazane w regulaminie konkursu albo w wezwaniu, o których mowa odpowiednio w art. 41 ust. 2 pkt 6a albo w art. 48 ust. 4a pkt 3 ustawy wdrożeniowej. Natomiast art. 61 ustawy przewiduje możliwość złożenia skargi, która jest obwarowana obowiązkiem spełnienia dodatkowych warunków tzn. wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1, a w przypadku, o którym mowa w art. 54 ust. 3 - w terminie 14 dni od dnia upływu terminu na uzupełnienie protestu lub poprawienie w nim oczywistych omyłek, wraz z kompletną dokumentacją w sprawie bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z kolei w myśl art. 64 ustawy wdrożeniowej w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Dodatkowo wskazać należy, iż do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów (art. 67 ustawy). Po przedstawieniu przepisów Sąd stwierdza, że uregulowanie w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju dotyczące środków zaskarżenia jest kompleksowe. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że we wskazanych przepisach dotyczących systemu realizacji programów operacyjnych nie przewidziano możliwości złożenia skargi na bezczynność organu. Jednakże pozostaje możliwość złożenia skargi przez Spółkę na negatywną ocenę projektu zawartą w piśmie PARP z [...] lutego 2018 r. nr [...], gdyż odstąpienie przez organ od zawarcia umowy w ramach złożonego wniosku o dofinansowanie odpowiada dyspozycji "negatywnej oceny projektu", o której mowa m.in. w wyżej powołanym art. 61 ust.1 ustawy wdrożeniowej. Podkreślić należy, że chociaż w początkowej fazie, projekt Spółki został oceniony przez PARP pozytywnie, to jednak ostatecznie nie doszło do podpisania umowy o dofinansowanie. Oznacza to, że pismo z [...] lutego 2018 r. nr [...], w istocie zamknęło drogę Skarżącemu do uzyskania dofinansowania. Brak uzyskania finansowania, jest równoznaczny (w zakresie skutku) z negatywną oceną projektu. Dotychczasowy dorobek sądów administracyjnych – pomimo odmiennego stanowiska pełnomocnika organu - potwierdza dopuszczalność szerokiej wykładni pojęcia negatywnej oceny projektu, zrównujący ją w zasadzie z każdą sytuacją, w której nie dochodzi do podpisania umowy o dofinansowanie. Zatem skarga do sądu administracyjnego na odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie będącą w istocie negatywną oceną projektu jest dopuszczalna (por. postanowienie NSA z 24.03.2010 r. sygn. akt II GSK 248/10, wyrok WSA w Warszawie z 20.03.2015 r. sygn. akt V SA/Wa 899/15, wyrok NSA z 17.06.2015 r. sygn. akt II GSK 1097/15). Innymi słowy, ocena pozytywna projektu jest przeciwieństwem negatywnej oceny, czyli takiej, której wyniki nie pozwalają na skierowanie go do dalszego etapu oceny bądź przyznanie dofinansowania (por. postanowienie NSA z 13 stycznia 2011 r. sprawie II GSK 1495/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Odmowa podpisania umowy o dofinansowanie oznacza, że projekt nie uzyskał pozytywnej oceny, wobec czego wnioskodawcy powinno przysługiwać prawo wniesienia środka odwoławczego (zob. wyroki: WSA w Szczecinie z 9 lutego 2011 r. w sprawie I SA/Sz 58/11; NSA z 20 lipca 2011 r. w sprawie II GSK 1380/11 oraz postanowienie NSA z 21 czerwca 2011 r. w sprawie II GSK 1058/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zatem pozytywna lub negatywna ocena projektu następuje także poprzez ocenę możliwości zawarcia umowy o dofinansowanie (postanowienie NSA z 21 czerwca 2011 r. w sprawie II GSK 1058/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nadto co warte podkreślenia, Skarżący w żadnym z pism dotyczących wskazanego wyżej wniosku o dofinansowanie, nie był informowany o procedurze odwoławczej. Jednak w myśl art. 63 ustawy - na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 45 ust. 5, art. 58 ust. 1 pkt 2 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 ust. 2 albo art. 66 ust. 2 pkt 1. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że przedmiotem skargi w istocie Skarżący winien uczynić pismo PARP z [...] lutego 2018 r. nr [...], w którym przedstawiono stanowisko organu o nie rekomendowaniu projektu Skarżącego do dofinansowania i tym samym odstąpieniu od zawarcia umowy o dofinansowanie. Nawet jeśli organ nie pouczył wnioskodawcy o jakichkolwiek środkach prawnych, które przysługiwałyby mu od takiego stanowiska organizatora konkursu. Wobec tego, że skarga na bezczynność PARP nie podlega kognicji sądu administracyjnego w zakresie określonym przepisami ustawy wdrożeniowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.