V SAB/Wa 2/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie wniosku o wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu odwoławczym w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 10 grudnia 2012r. D. B., dalej "skarżący" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W., dalej "organ" w przedmiocie wniosku o wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu odwoławczym w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Skarżący wskazał, że organ do dnia dzisiejszego nie zrealizował wniosku strony z [...] października 2012r. w zakresie wyłączenia pracownika organu od prowadzenia sprawy odwoławczej. Wydane przez organ postanowienie, jak wskazał skarżący nie posiada podstawy prawnej, wobec czego nie wywołuje skutków prawnych dla strony i nie może funkcjonować w obiegu prawnym. Autor skargi zaznaczył, że nadal oczekuje na załatwienie sprawy. Strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu celnego do realizacji wniosku strony zgodnie z przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż skarżący nie wyczerpał środka prawnego w postaci uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu administracji publicznej do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zw. dalej jako p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, wówczas, w myśl art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego bez wyczerpania środków zaskarżenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa czyni taką skargę niedopuszczalną. Wówczas, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Celnej w W. wydał postanowienie z [...] listopada 2012r. odmawiające wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu odwoławczym. W takim wypadku przed wniesieniem skargi należało zwrócić się o usunięcie naruszenia prawa, zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. Ponieważ strona skarżąca tego nie uczyniła, skargę - jako niedopuszczalną - należało odrzucić. Jednak nie sposób pominąć fakt, że postanowienie z [...] listopada 2012r. zawierało jedynie pouczenie, że nie przysługuje na nie zażalenie, natomiast nie poinformowano skarżącego o możliwości wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Wprawdzie z art. 214 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej wynika, że stronie nie może szkodzić błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia, Sąd jednak stoi na stanowisku, że brak pouczenia o konieczności wykorzystania środka, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a, nie może przesądzać o tym, że skarga stanie się dopuszczalna mimo braku wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast norma zawarta w art. 214 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej oznacza, że skarżący, który nie został prawidłowo pouczony, będzie mógł powołać się na tę okoliczność w przypadku złożenia wniosku w trybie art. 162 cyt. wyżej ustawy tj. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pk 6 p.p.s.a., skargę odrzucił.