V SAB/Wa 21/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA - Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 12 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego w W. w postępowaniu w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia ... czerwca 2012 r. M. M. (zwany dalej: skarżącym) wniósł skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego w W. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. W uzasadnieniu skargi wniesiono o zobowiązanie Naczelnika Urzędu Celnego w W. do dokonania czynności w postaci doręczenia decyzji z dnia ... września 2011 r. znak ... określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy wrzesień 2009 r. oraz o uznanie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie skarżącego powyższa decyzja nie został mu skutecznie doręczona, a zatem nie weszła do obiegu prawnego. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Celnego w W. wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, iż do dnia ... czerwca 2012 r. skarżący nie wniósł, na podstawie art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji Podatkowej, ponaglenia do Dyrektora Izby Celnej w W. na niezałatwienie sprawy przez organ podatkowy I instancji w terminie. Dodał również, iż wbrew twierdzeniu skarżącego, stosowne ponaglenie nie wpłynęło także do organu I instancji. W odpowiedzi na zarządzenie z dnia 1 sierpnia 2012 r. wzywające skarżącego do wykazania wykonania dyspozycji art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, tj. uprzedniego (przed złożeniem skargi do WSA) wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia, skarżący w piśmie z dnia 22 sierpnia 2012 r. w pierwszej kolejności poinformował, iż złożenie skargi z dnia 11 czerwca 2012 r. poprzedzone zostało wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.) – dalej: p.p.s.a. Dodatkowo wniósł o rozpatrzenie skargi z dnia 11 czerwca 2012 r. jako skargi na czynność, o której mowa w art. 3 pkt 4 p.p.s.a. i uznanie bezskuteczności czynności doręczenia decyzji z dnia ... września 2011 r. znak ... Zarzucił ponadto organowi, iż w przewidziany prawem sposobie nie został zawiadomiony o pozostawieniu przesyłki zawierającej powyższą decyzję wobec czego nie można uznać skutecznego doręczenia przedmiotowej decyzji. Do powyższego pisma dołączył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 3 kwietnia 2012 r. w którym wnioskował m.in. o doręczenie mu decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W. znak: ... W odpowiedzi na pismo z dnia ... sierpnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w W. wyjaśnił, iż przedmiotowa decyzja została nadana, do skarżącego, wraz z inną decyzją w jednej kopercie za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. w dniu 28 września 2011 r., której nadano numer nadawczy – ... W celu ustalenia kwestii doręczenia decyzji Naczelnik Urzędu Celnego wezwał właściwą miejscową placówkę pocztową o podanie dokładnej daty doręczenia przedmiotowej przesyłki poleconej, wskazania danych osobowych osoby odbierającej oraz ustalenie, czy osoba odbierająca była upoważniona do odbioru przesyłki. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Poczta Polska S.A. pismem z dnia .. listopada 2011 r. poinformowała, iż przesyłka o powyższym numerze w dniu 30 września 2011 r., na podstawie złożonego żądania przekierowania poczty, dosłana została na adres: ... Po nieudanej próbie doręczenia w dniu 3 października 2011 r. zaawizowano do odbioru w placówce oddawczej adresata UP ., a następnie w dniu 11 października 2011 roku dokonano powtórnej jej awizacji. Przedmiotową przesyłkę zwrócono nadawcy w dniu 18 października 201 r. z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Powyższe okoliczności pozwoliły Naczelnikowi Urzędu Celnego w W. uznać, iż w/w decyzja z dnia ... września 2011 r. została, zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej, skutecznie dręczona adresatowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna, ale tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie skarżący, według oświadczenia wyrażonego w piśmie z dnia 22 sierpnia 2012 r. wniósł o rozpatrzenie skargi z dnia 11 czerwca 2012 r. jako skargi na czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podtrzymując jednocześnie zarzut polegający na nie wykonaniu czynności doręczenia decyzji. Zdaniem Sądu zakres aktów i czynności o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. nie obejmuje czynność doręczenia decyzji organu. Wyjaśnić należy, że czynność doręczenia decyzji nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Doręczenie wywołuje jedynie ten skutek procesowy, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia. Doręczenie wydanej w postępowaniu administracyjnym decyzji, zgodnie z art. 211 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) jest zatem tylko czynnością procesową. Prawidłowość tej czynności może być przedmiotem badania przez sąd administracyjny tylko przy ocenie legalności danego aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Reasumując należało stwierdzić, że skoro doręczenie rozstrzygnięcia nie może być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego, to skarga na bezczynność, polegająca na braku tego doręczenia, również nie może być przedmiotem skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.