V SAB/Wa 21/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w W. na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie konkursu na udostępnienie powierzchni w ramach projektu współfinansowanego ze środków z budżetu UE postanawia: - odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. I. Sp. z o.o. w W. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie pouczenia o przysługującym środku odwoławczym od rozstrzygnięcia konkursu na najem powierzchni biurowej w C. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w dniu [...] lutego 2014 r. złożyła do Inkubatora Przedsiębiorczości C. (dalej jako: C.) prowadzonego przez Prezydenta [...] o udostępnienie powierzchni w tymże C. z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej przez małych i średnich przedsiębiorców. W dniu [...] marca 2014 r. skarżąca została poinformowana o wyniku konkursu w przedmiocie udostępnienia powierzchni w C. Informacja ta została przekazana skarżącej wyłącznie drogą elektroniczną i nie zawierała żadnego pouczenia w przedmiocie przysługującego środka odwoławczego (protestu, odwołania). W związku z powyższym brakiem skarżąca pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wezwała Prezydenta W. do usunięcia naruszenia prawa, tj. do uzupełnienia informacji o rozstrzygnięciu konkursu na wynajem powierzchni biurowej w C. o pouczenie o prawie do wniesienia środka odwoławczego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Prezydent [...] poinformował skarżącą w dniu [...] kwietnia 2014 r., iż nie przysługuje jej żaden środek odwoławczy. W skardze skarżąca zakwestionowała stanowisko organu wskazując, że C. dysponuje środkami z Unii Europejskiej, które są rozdysponowywane charakterze pomocy de minimis, w formie dofinansowania do umowy najmu zawieranej przedsiębiorcą. Wobec tego skarżącej winien przysługiwać środek odwoławczy w formie protestu zgodnie z art. 30b. ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r. (Dz.U. z 2009 r., nr 84, poz. 712 ze zm.) – dalej u.z.p.p.r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie lub ewentualnie o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a."). Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu administracyjnego (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Rozważając sprawę w tym zakresie przede wszystkim trzeba wskazać, że zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej powierzona sądom administracyjnym obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto, w myśl § 3 cytowanego artykułu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Taką ustawą szczególną jest ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W myśl jej art. 30c ust. 1 po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Tak więc u.z.p.p.r. poddała kognicji sądu administracyjnego negatywne oceny projektów, pod warunkiem wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej. Z powołanej regulacji wynika także, że skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje wyłącznie osobie ubiegającej się o dofinansowanie z programu (wnioskodawcy). Wyjaśnić jednocześnie należy, że pojęcie wnioskodawcy, to pojęcie podmiotu wnioskującego o przyznanie dofinansowania do realizacji przedstawionego do oceny konkursowej projektu, natomiast pojęcie "beneficjenta" określa art. 5 pkt 1 u.z.p.p.r. przez którego należy rozumieć osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, realizującą projekty finansowane z budżetu państwa lub ze źródeł zagranicznych na podstawie decyzji lub umowy o dofinansowanie projektu. Z informacji zawartych w aktach sprawy wynika, że skarżąca nie jest beneficjentem żadnego programu realizowanego w ramach "Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa [...] na lata 2007-2013", nigdy też nie ubiegała się o przyznanie dofinansowania (nie była wnioskodawcą) a organ w ramach powołanego programu operacyjnego w stosunku do skarżącej nie wydał żadnej decyzji administracyjnej. Zaznaczyć należy, że odrębności ustawy szczególnej jaką jest u.z.p.p.r. w powiązaniu z celami i funkcjami kontroli sądowej wskazują, że wnioskodawcą legitymowanym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyłącznie podmiot będący lub mogący być uczestnikiem postępowania konkursowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 2 u.z.p.p.r., projektu którego dotyczyła informacja negatywna (art. 30b ust. 2 pkt 1 albo 2) i który wyczerpał postępowanie odwoławcze w rozumieniu art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. Skoro zatem w niniejszej sprawie skarżąca nie była uczestnikiem postępowania konkursowego dotyczącego projektu pod nazwą "[...]", a [...] W. nie pełniło roli instytucji wdrażającej, zarządzającej czy pośredniczącej, stwierdzić należy, że skarżąca nie posiada legitymacji do wniesienia środków odwoławczych przewidzianych w u.z.p.p.r. W konsekwencji skarżąca nie posiadała też legitymacji do wniesienia skargi na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie udzielenia jej pouczenia o przysługującym środku odwoławczym. Podkreślenia wymaga, iż beneficjentem na podstawie umowy zawartej z Województwem [...] reprezentowanym przez Zarząd Województwa [...] jest [...] W.. C. działa natomiast w ramach realizacji ww. projektu. Celem C. jest m.in. wspieranie i promowanie przedsiębiorczości. Cel ten realizowany jest w szczególności poprzez udostępnianie powierzchni C. na warunkach korzystniejszych niż rynkowe z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej przez małych lub średnich przedsiębiorców. [...] W. w zakresie udostępniania tej powierzchni nie pełni jednak – jak wskazano powyżej – roli instytucji wdrażającej, pośredniczącej, czy zarządzającej w rozumieniu u.z.p.p.r. Fakt, iż udostępnienie przez beneficjenta powierzchni C. następuje na rzecz osób trzecich – przedsiębiorców nie oznacza, że stają się oni beneficjentami lub otrzymują dofinansowanie w rozumieniu ww. ustawy. Beneficjentem tym jest bowiem [...] W., zaś podmioty ubiegające się o udostępnienie powierzchni C., działającego w ramach realizacji projektu przez beneficjanta, jedynie pośrednio korzystają z udzielonego beneficjentowi dofinansowania. Wybór tych podmiotów – w tym skarżącej – nie odbywa się jednak na podstawie przepisów u.z.p.p.r. określających tryb wyboru ewentualnego beneficjenta oraz przysługujące mu środki odwoławcze. Zasady wyboru (udostępnienia powierzchni C.) określa bowiem regulamin z dnia [...] lutego 2014 r. opracowany na podstawie § 3 zarządzenia nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie C. w W. Z tych względów, wobec zaistnienia przesłanki z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.