V SAB/Wa 29/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Michał Sowiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.S.N. "E." Z.P. C. w E. na bezczynność Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w przedmiocie wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia: - odrzucić skargę Pismem z [...] października 2012 r. (data nadania) E.S.N. "E." Z.P. C. w E., dalej "skarżąca" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w przedmiocie wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Zarządzeniem z dnia 9 listopada 2012 r. wezwano skarżącą do wykazania, że przed wniesieniem skargi na bezczynność organu złożyła zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia albo wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego. Pismem nadanym w dniu [...] listopada 2012 r. skarżąca poinformowała, że przed złożeniem skargi nie zastosowała trybu postępowania z art. 37 kpa. W tym samym piśmie skarżąca cofnęła skargę i wniosła o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270) – dalej "p.p.s.a." skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność szczególnym środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zażalenie to powinno być skierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W wypadku braku takiego organu skarga przysługuje po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie skarżąca oświadczyła, że nie zastosowała w sprawie trybu unormowanego w art. 137 kpa. W związku z powyższym uznać należy, iż skarżąca nie spełniła koniecznego warunku skutecznego wniesienia skargi, czyli nie wyczerpała środków zaskarżenia. W konsekwencji jej skargę jako niedopuszczalną, należy odrzucić. Na marginesie stwierdzić należy, że skarżąca nie może cofnąć skargi, ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie doszło do skutecznego jej wniesienia. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. w zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, gdy z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne, związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.