V SAB/Wa 3/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. w przedmiocie wniosku o rozłożenie na raty kwoty nienależnie pobranych płatności; postanawia: - odrzucić skargę. Pismem z dnia 12 stycznia 2016 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o rozłożenie na raty kwoty nienależnie pobranych płatności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego trybu określonego w art. 37 § 1 k.p.a. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 16 marca 2016 r. Sąd zwrócił się do skarżącego o wyjaśnienie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sprawie wniosku o rozłożenie na raty kwoty nienależnie pobranych płatności, wyczerpał tryb z art. 37 § 1 k.p.a., a jeżeli tak wezwano skarżącego do nadesłania w ww. terminie odpisu zażalenia z adnotacją organu wskazującą na datę jego złożenia lub potwierdzeniem nadania tego zażalenia za pośrednictwem poczty. W odpowiedzi skarżący nadesłał niepodpisane pismo zatytułowane "Wezwanie do usunięcia naruszeń prawa" datowane na dzień 5 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 k.p.a. Z kolei stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego mu środka zaskarżenia, skarga w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. W przypadku bezczynności organu strona przed wniesieniem skargi zobowiązana jest wyczerpać środek zaskarżenia przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Należy zauważyć, że organem wyższego stopnia nad Prezesem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wynika to z treści art. 3 ust. 1 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2014 r. poz. 1438 ze zm.), który stanowi, że nadzór nad Agencją sprawuje minister właściwy do spraw rozwoju wsi. W związku z powyższym skarżący w niniejszej sprawie winien, przed wniesieniem skargi na bezczynność, złożyć zażalenie na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Z akt sprawy wynika jednak, że ww. zażalenie nie zostało przez skarżącego wniesione. Za takie zażalenie nie mogło być bowiem uznane pismo skarżącego nadesłane na wezwanie Sądu. Pismo to nosi bowiem datę późniejszą niż skarga. Niezależnie od tego pismo to nie zostało również podpisane, nie zostało opatrzone datą wpływu do organu, skarżący nie nadesłał też potwierdzenia nadania tego pisma do organu. Dodać należy, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest jakiegokolwiek pisma, które mogłoby być uznane za żalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Z uwagi zatem na niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.