V SAB/Wa 32/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "B. J." Spółki jawnej w C. na bezczynność Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia: odrzucić skargę. Spółka jawna "B. J." z siedzibą w C. złożyła skargę na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W ocenie skarżącej bezczynność organu polega na nierozpoznaniu złożonego przez nią wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 10 lipca 2014 r. Wobec tego, Spółka wniosła o zobowiązania organu do zajęcia stanowiska w sprawie objętej wezwaniem oraz wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Złożona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna, bowiem bezczynność organu polegająca na nieudzieleniu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do przepisu art. 22 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 173; zwanej dalej: "ustawą o wspieraniu"), w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy (w ramach działań wskazanych w ustępie 1 tego artykułu), podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Jednocześnie w art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, zagwarantowano wnioskodawcom prawo do złożenia na takie pismo skargi do sądu administracyjnego, na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a." Zatem aby skutecznie wnieść środek zaskarżenia, o którym mowa w omawianym przepisie art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, sięgnąć należy do odpowiednich regulacji p.p.s.a., określających zasady i tryb skarżenia aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę w tym przypadku można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni – do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do złożenia skargi jest zachowany jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa stanowi obligatoryjny warunek wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zaś udzielenie odpowiedzi na takie wezwanie ma już właściwie jedynie znaczenie formalne, tj. dla oceny zachowania terminu skargi. Zauważyć bowiem należy, iż art. 53 § 2 p.p.s.a. przewiduje również wypadek nie udzielenia takiej odpowiedzi. Oznacza to, że udzielenie przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest obligatoryjne, a innymi słowy rzecz ujmując, organ nie ma obowiązku poinformowania strony wnoszącej wezwanie o sposobie jego załatwienia i może pozostawić je bez odpowiedzi (por. uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r. o sygn. akt II OPS 2/07; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając zatem dopuszczalność skargi na bezczynność polegającą na nieudzieleniu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wskazać należy, iż stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skoro zatem w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. zastrzeżono, że bezczynność musi dotyczyć przypadków określonych w pkt 1-4a, to rolą Sądu jest zbadanie czy oczekiwane przez stronę działanie organu mieści się w katalogu aktów prawnych podlegających właściwości sądu administracyjnego. Udzielenie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenie prawa nie stanowi aktu administracyjnego ani czynności z zakresu administracji publicznej, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W konsekwencji złożenie skargi na bezczynność organu polegającą na nieudzieleniu takiej odpowiedzi również jest niedopuszczalne, co uzasadnia jej odrzucenie. Z wyłożonych względów, na podstawie art. art. 58 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.