V SAB/Wa 36/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 12 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Głównego Policji w sprawie odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty za przechowywanie broni i amunicji w depozycie postanawia: odrzucić skargę R. J.(dalej jako skarżący, strona) wniósł w dniu 15 lutego 2022 r. (data stempla pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Komendanta Głównego Policji postępowania w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty za przechowywanie broni i amunicji w depozycie policji wraz z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie wyjaśniając, że skarga nie została poprzedzona ponagleniem. Z ostrożności procesowej organ wniósł o oddalenie skargi. Jak wskazał pełnomocnik organu, decyzją z 22 lutego 2022 r. nr 6/SWA/BF/2020/2021 Komendant Główny Policji uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z 13 stycznia 2020 r. nr 1/W/2020 w części dotyczącej wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za przechowywanie broni i amunicji w depozycie policji i orzekł, że wysokość zobowiązania za przechowywanie broni i amunicji w depozycie policji wynosi 9757,44 zł, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skarżący otrzymał decyzję w dniu 28 lutego 2022 r. W ocenie pełnomocnika organu kluczową kwestią dla przedmiotowej sprawy jest fakt, że decyzja z 22 lutego 2022 r. zakończyła postępowanie administracyjne, tym samym skarga na przewlekłość, która jej dotyczy, nie może zostać merytorycznie rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). W myśl art. 52 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zastosowanie znajduje zatem art. 37 § 1 k.p.a., w myśl którego stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie zawiera uzasadnienie (art. 37 § 2 k.p.a.). Z kolei w myśl art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z treści cytowanych przepisów wynika konieczność poprzedzenia ponagleniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na przewlekłość organu administracji publicznej, czego skarżący w niniejszej sprawie nie uczynił. Brak jest w aktach sprawy dokumentu potwierdzającego złożenie przez skarżącego takiego ponaglenia do Komendanta Głównego Policji. Wyjaśnić też należy, że błędnie wskazuje pełnomocnik organu, że skarga na przewlekłość została złożona przez skarżącego po zakończeniu postępowania i z tego powodu podlega odrzuceniu. Z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2021 r., sygn. akt II OPS 1/21 dotyczącej m.in. normatywnych reguł zaskarżania przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego wynika, że za rozstrzygnięcie sprawy należy uznać nie tyle samo wydanie aktu administracyjnego, ale jego uzewnętrznienie wobec stron postępowania w postaci jego doręczenia. Samo wydanie aktu przez organ jest bowiem czynnością techniczną, która nabiera doniosłości prawnej w postaci rozstrzygnięcia sprawy dopiero w chwili, gdy zostanie skutecznie oświadczona stronom postępowania. W niniejszej sprawie skarżący otrzymał decyzję z 22 lutego 2022 r. w dniu 28 lutego 2022 r., zaś skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wpłynęła do organu w dniu 23 lutego 2022 r. zatem skarżący nie posiadał wiedzy na temat wydania decyzji. Oznacza to, że to brak ponaglenia do Komendanta Głównego Policji czyni skargę niedopuszczalną, gdyż wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Wskazać też należy, że złożony w skardze wniosek o wymierzenie organowi grzywny za przewlekłe prowadzenie postępowania stanowi integralny wniosek związany ze skargą na przewlekłość postępowania, a zatem może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga na przewlekłość postępowania jest dopuszczalna i rozpoznawana przez sąd. W niniejszej sprawie warunek skutecznego wniesienia skargi na przewlekłość organu nie został spełniony. Skarga nie została poprzedzona ponagleniem i w rezultacie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.