V SAB/Wa 37/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant st. sekr. sąd. - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. sprawy ze skargi D. A. Sp. z o.o. w W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa W. Z. z siedzibą w W. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez D. A. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako Skarżąca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 28 marca 2015 r. jest bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) W. Z. z siedzibą w W. odnośnie postępowania wszczętego wnioskiem D.A. Spółka z o.o. z dnia 15 maja 2012 r. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 rok. W dniu 21 maja 2012 r. (data nadania pisma wg stempla pocztowego – 15 maja 2012 r.) do Biura Powiatowego w B. wpłynął wniosek o przyznanie płatności na rok 2012 spółki D. A. sp. z o.o. W okresie od dnia złożenia wniosku, tj. od 21 maja 2012 r. do dnia 26 sierpnia 2013 r. sprawa była prowadzona przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B., który był wówczas organem właściwym do rozpatrywania niniejszej sprawy. W ramach prowadzonego postępowania Kierownik BP ARiMR w B. prowadził czynności wyjaśniające, kierując do spółki wezwania (z dnia 09.08.2012 r. i 28.02.2013 r.) związane z przyznaniem wnioskowanych płatności. Akta sprawy – w związku ze zmianą siedziby spółki, a tym samym zmianą organu właściwego w sprawie - zostały przekazane Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR W. Z. w dniu 29 sierpnia 2013 r. Skarżąca spółka, poza wnioskiem z dnia 21 maja 2012 r., złożyła w dniu 18 czerwca 2014 r. następujące wnioski: wniosek transferowy dotyczący przejęcia płatności w ramach systemów wsparcia za rok 2012 od spółki B. A.sp. z o.o., znak sprawy 0149-6400-0118-00003941/12; wniosek transferowy dotyczący przejęcia płatności w ramach systemów wsparcia za rok 2012 od spółki PSI A. sp. z o.o. 0149-6400-0118-00003942/12; wniosek transferowy dotyczący przejęcia płatności w ramach systemów wsparcia za rok 2012 od spółki O. A.sp. z o.o., znak sprawy 0149-6400-0118-00003945/12. Kierownik BP ARiMR W. Z. ustalił, że postępowania wszczęte przez pierwotnych wnioskodawców zostały zawieszone na wniosek strony (tj. spółek B. A., PSI A., O. A.) przez BP ARiMR w B. w sierpniu i wrześniu 2013 r. W dniu 5 lutego 2015 r. Kierownik BP ARiMR W. Z. wydał postanowienie o zawieszeniu sprawy toczącej się z wniosku dotyczącego przejęcia płatności na rok 2012 spółki B. A.przez spółkę D. A., następnie w dniu 9 lutego 2015 r. zawieszone zostało postępowanie dotyczące sprawy wniosku dotyczącego przejęcia płatności na rok 2012 spółki PSI A. przez spółkę D. A. i w tym samym dniu postępowanie dotyczące sprawy wniosku o przejęcie płatności spółki O. A. przez spółkę D. A. Postanowienia Kierownika BP ARiMR W. Z., dotyczące zawieszenia postępowania, były następnie przedmiotem postępowań prowadzonych przed Dyrektorem Mazowieckiego OR ARiMR w związku z wniesionymi przez spółkę D. A. zażaleniami. I tak np. postanowieniem z dnia (...) marca 2015 r. nr (...) organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Kierownika BP ARiMR W. Z. nr (...) z dnia (...) lutego 2015 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania z wniosku na rok 2012 o przyznanie jednolitej płatności obszarowej w przypadku następstwa prawnego, złożonym w dniu 18 czerwca 2014 r., w którym D. A. Sp. z o.o. jest następcą prawnym spółki PSI A. Sp. z o.o. Skarżąca spółka pismem z dnia 3 lutego 2015 r. wystąpiła do organu tj. Kierownika BP ARiMR W. Z. o wskazanie konkretnych przyczyn mających wpływ na wydanie decyzji w wymienionych przez spółkę sprawach, w tym o nr 0149-6400-0118-00003946/12, dotyczącej przyznania płatności OB na 2012 rok. Następnie w dniu 13 lutego 2015 r. D. A. Sp. z o.o. złożyła do organu nadzoru tj. Dyrektora Mazowieckiego OR ARiMR zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika BP ARiMR W. Z., wymieniając sprawę o nr 0149-6400-0118-00003946/12, dotyczącą przyznania spółce płatności OB na 2012 rok. Kierownik BP ARiMR W. Z. z siedzibą w W. pismem z dnia 3 marca 2015 r. odpowiedział Skarżącej spółce na jej pismo z dnia 3 lutego 2015 r., wskazując, że po jego stronie nie miało miejsce przewlekłe prowadzenie postępowania, m. in. jako przyczynę wskazując toczące się postępowania odnośnie zawieszenia postępowania. Dyrektor Mazowieckiego OR ARiMR, po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez spółkę D. A. na niezałatwienie sprawy w terminie i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 przez Kierownika BP ARiMR W. Z., postanowieniem z dnia (...) marca 2015 r. nr (...) uznał za niezasadne zażalenie na niezałatwienie sprawy terminie oraz za niezasadne zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania. W uzasadnieniu swojego postanowienia organ nadzoru stwierdził, że akta przedmiotowej sprawy zostały przekazane temu organowi w dniu 29 sierpnia 2013 r. i niewątpliwie ze względu na złożoność przedmiotu postępowania oraz konieczność dokonania analizy sprawy obejmującej około 100 kart niejako od początku skutkowało tym, że załatwienie sprawy niezwłocznie nie było w tej sytuacji wykonalne. Dyrektor wskazał, że Kierownik BP ARiMR regularnie informował stronę o przedłużaniu terminu załatwienia sprawy. Zauważył ponadto, że zgodnie z art. 22b ustawy o płatnościach, w przypadku gdy rolnik, który złożył za dany rok kalendarzowy wniosek o przyznanie płatności bezpośredniej, wsparcia specjalnego, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej oraz płatności do pomidorów, złożył również za ten rok kalendarzowy wniosek, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2, art. 22 ust. 2 lub art. 22a ust. 3, wnioski te są rozpatrywane łącznie przez kierownika biura powiatowego Agencji, o którym mowa w art. 5 ust. 2. Jednocześnie organ nadzoru wskazał, że Kierownik BP ARiMR W. Z. pismem z dnia 29 grudnia 2014 r. wyznaczył termin do załatwienia sprawy na dzień 29 marca 2015 r. D. A. Sp. z o.o. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dnia 26 marca 2015 r. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowań prowadzonych przez Kierownika BP ARiMR w W. w sprawach przyznania płatności OB za lata 2012 i 2013. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że tak jak w sprawie niniejszej - dopiero po kilku miesiącach (po bez mała pół roku) od otrzymania akt sprawy organ podejmuje pierwszą swą czynność tj. wysyła wezwania do uzupełnienia braku formalnego a czynność stwierdzenia braku wniosku nie wymaga skomplikowanych czynności jego analizy a jedynie prostej czynności sprawdzenia wymogów formalnych - to organ dopuszcza się ewidentnej przewlekłości prowadzenia postępowania. Zdaniem skarżącej jeśli postępowanie w sprawie wniosku poprzednika prawnego było (jest zawieszone) to nie występuje wstąpienie do postępowania na miejsce poprzednika gdyż ustawodawca wyraźnie wskazuje, iż skutecznie wstąpić można do toczącego sie postępowania i skutecznego złożenia wniosku transferowego. Nie ma więc żadnych przeszkód z art. 22b ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego aby rozpatrzeć wniosek główny spółki wraz wszystkimi innymi skutecznie złożonymi wnioskami transferowymi. Skarżąca wskazała ponadto, że jeśli zawieszone postępowania zostaną podjęte, wtedy dopiero skuteczne będą wnioski spółki o wstąpienie i organ będzie winien wydania decyzji korygującej w trybie przewidzianym przez art. 22 ust. 3 ustawy. W odpowiedzi na skargę Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa W. Z.wniósł o jej oddalenie. Organ, wobec zarzutów skarżącej dotyczących przewlekłego prowadzenia postępowania wskazał, że w przedmiotowej sprawie regularnie informował stronę o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. Wskazał ponadto, że zgodnie z art. 22b ustawy u płatnościach, w przypadku gdy rolnik, który złożył za dany rok kalendarzowy wniosek o przyznanie płatności bezpośredniej, wsparcia specjalnego, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej oraz płatności do pomidorów, złożył również za ten rok kalendarzowy wniosek, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2, art. 22 ust. 2 lub art. 22a ust. 3, wnioski te są rozpatrywane łącznie przez kierownika biura powiatowego Agencji, o którym mowa w art. 5 ust. 2. Jak wynika zatem z powyższego - zdaniem Kierownika BP ARiMR – organ nie może obecnie wypełnić dyspozycji art. 22b ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i rozpatrzyć wszystkich wniosków spółki D. A. na rok 2012 w sposób łączny i nierozerwalny, gdyż część z tych postępowań jest obecnie zawieszona, a strona nie wystąpiła o odwieszenie tych postępowań w trybie art. 98 § 2 k.p.a. Tym samym, w ocenie organu, jeśli z uzasadnionego powodu nie można rozpatrzyć jednego z tych wniosków, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR nie może rozpatrzyć żadnej sprawy tego wnioskodawcy do momentu zakończenia postępowań w każdej ze spraw dotyczących wniosków składanych w trybie art. 21 ust. 1 pkt 2, art. 22 ust. 2 lub art. 22a ust. 3 ustawy. W ocenie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR W. Z. jego postępowanie jako organu I instancji w przedmiotowej sprawie nie było prowadzona w sposób przewlekły, a podejmowane w toku postępowania czynności znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy. Kierownik Biura Powiatowego W. Z. wskazał ponadto, że w trakcie przeprowadzania postępowania administracyjnego wystosował szereg pism, wezwań do złożenia wyjaśnień, wniosku o udzielenie informacji na temat dzierżawionych przez spółkę i wspólników terenów. Wspomniał też, iż prowadzone przez organ czynności powodowane były przedkładanymi przez skarżącą wnioskami i oświadczeniami oraz dotyczyły kwestii wyjaśnienia wątpliwości związanych z prawidłowym prowadzeniem produkcji rolnej, a zatem kwestii mających znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zdaniem organu z dokumentacji, która została załączona do odpowiedzi na skargę jasno wynika, iż Kierownik bez zbędnej zwłoki podejmował kolejne działania zmierzające do wyjaśnienia szeregu wątpliwości i ustalenia stanu faktycznego. Na rozprawie przed WSA w dniu 29 października 2015 r. pełnomocnik skarżącej spółki złożył wniosek o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie przyznania płatności OB za rok 2012 w terminie 2 miesięcy od wydania orzeczenia przez Sąd, jak również o nałożenie na organ grzywny oraz o zwrot kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest skarga na przewlekłość postępowania, które zainicjowane zostało wnioskiem skarżącej z dnia 15 maja 2012 r. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 rok., z jakim zwróciła się do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa W. Z.z siedzibą w W. Mając na uwadze powyższe w pierwszej kolejności wskazać należy, że z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Pośród szeregu zasad ogólnych postępowania administracyjnego szczególne znaczenie z punktu widzenia jego sprawności ma zasada wyrażona w art. 12 k.p.a., tj. zasada szybkości i prostoty postępowania. Jej realizacja zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w doktrynie podkreśla się, że przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (patrz: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (patrz: J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Zatem o przewlekłości postępowania przed organem administracji publicznej można mówić wówczas, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice. W wyroku z dnia 26 października 2012 r. w sprawie II OSK 1956/12 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził iż przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przepisy art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), dają stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania, jak również jego bezczynność. Uprawnienie to sprowadza się do żądania wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. Na sąd nakłada natomiast, obok oceny czy mamy do czynienia z przewlekłością lub bezczynnością, obowiązek ustalenia czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może także, na wniosek lub z urzędu, orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. W niniejszej sprawie skarżąca zwróciła się do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. wnioskiem z dnia 15 maja 2012 r. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 rok. Trzeba w tym miejscu wskazać, że postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącej jest prowadzone pod rządami ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 z . zm., dalej jako ustawa o płatnościach). Zgodnie z art. 19 ust. 7 tej ustawy Agencja zawiadamia rolnika ubiegającego się o przyznanie płatności obszarowych oraz płatności: do krów i owiec o każdym przypadku niezałatwienia sprawy dotyczącej przyznania mu tej płatności, do dnia 1 marca roku następującego po roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Przyjąć zatem należy, że terminem załatwienia sprawy wniosku spółki D. A.sp. z o.o. złożonego w dniu 21 maja 2012 r. (data wpływu wniosku do Kierownika Biura Powiatowego ARiMRw B.) był dzień 1 marca 2013 r. Organ ten dokonał pierwszych czynności w sprawie (np. wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku). Należy w tym miejscu podkreślić, że wniosek ten – zgodnie ze zmianą właściwości organu – został skierowany wraz z aktami sprawy do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa W. Z. z siedzibą w W. dopiero w dniu 29 sierpnia 2013 r., zatem od tego dnia należy liczyć czas trwania postępowania przed tym organem i dokonać oceny, czy było (jest) ono prowadzone przewlekle. Jednocześnie z treści cyt. ustawy o płatnościach wynika – zgodnie z treścią art. 22b, dodanego przez art. 1 pkt 13 ustawy z dnia 27 stycznia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 243) zmieniającej nin. ustawę z dniem 15 marca 2012 r. – że w przypadku, gdy rolnik, który złożył za dany rok kalendarzowy wniosek o przyznanie płatności bezpośredniej, wsparcia specjalnego, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej oraz płatności do pomidorów, złożył również za ten rok kalendarzowy wniosek, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2, art. 22 ust. 2 lub art. 22a ust. 3, wnioski te są rozpatrywane łącznie przez kierownika biura powiatowego Agencji, o którym mowa w art. 5 ust. 2. (ust. 1). Natomiast z brzmienia ust. 3 tego przepisy wynika, że jeżeli decyzja w sprawie przyznania płatności bezpośredniej, wsparcia specjalnego, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej oraz płatności do pomidorów zostanie wydana przed złożeniem przez rolnika wniosku, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2, art. 22 ust. 2 lub art. 22a ust. 3, lub przekazaniem, o którym mowa w ust. 2, kierownik biura powiatowego Agencji, o którym mowa w art. 5 ust. 2, dokonuje zmiany decyzji w sprawie przyznania tych płatności lub tego wsparcia, jeżeli istnieje konieczność dokonania ich zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności lub zastosowania art. 132 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 lub modulacji zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 73/2009. Przypomnieć należy, że w myśl art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach w przypadku przekazania gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 82 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1122/2009 jednolita płatność obszarowa, płatność uzupełniająca, o której mowa w art. 7 ust. 2 i 2a, lub wsparcie specjalne, o które ubiega się przekazujący, są przyznawane przejmującemu, jeżeli przejmujący złoży wniosek do dnia 30 czerwca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności. Cyt. przepis art. 22b ust. 3 był następnie dwukrotnie zmieniany, mianowicie przez art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 25 stycznia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 311) zmieniającej nin. ustawę z dniem 15 marca 2013 r. oraz przez art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. (Dz. U. z 2014 r., poz. 240) zmieniającej nin. ustawę z dniem 15 marca 2014 r., jednakże w każdej z tych zmian jest mowa o przypadku, gdy decyzja w sprawie przyznania płatności bezpośredniej, wsparcia specjalnego, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej oraz płatności do pomidorów zostanie wydana przed złożeniem przez rolnika wniosku, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach. Z brzmienia cyt. przepisów wynika zatem jednoznacznie, że w przypadku złożenia przez producenta tzw. wniosków transferowych, wskazanych w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach, wówczas, gdy jeszcze nie została wydana decyzja co do przyznania płatności dla gruntów objętych wnioskiem transferowym, organ prowadzący postępowanie jest zobligowany do tego, aby wnioski te były rozpatrywane łącznie przez kierownika biura powiatowego Agencji, właściwego do rozpatrzenia sprawy. Tym samym należy podzielić zdanie organu, że nie mógł prowadzić sprawy wniosku skarżącej D. A., zainicjowanego wnioskiem z dnia 15 maja 2012 r., bez łącznego prowadzenia wniosków spółek B. A., PSI A. i O. A., które zostały objęte wnioskami transferowymi skarżącej z dnia 18 czerwca 2014 r. Jednocześnie – skoro te postępowania zostały zawieszone przez wówczas dla nich właściwy organ prowadzący tj. Kierownika BP Agencji w B. – organ zaskarżony tj. Kierownik BP ARiMR W. Z., który był właściwy do prowadzenia wniosku skarżącej spółki co do płatności obszarowych za 2012 rok, nie miał podstaw do tego, aby prowadzić postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia 15 maja 2012 r. do czasu zakończenia postępowań wpadkowych dotyczących tych zawieszeń, w tym zakończonych postanowieniami co do zawieszenia postępowania, które następnie podlegały zażaleniu przez skarżącą. Sąd – co należy podkreślić – w rozpatrywanej sprawie nie dokonuje oceny poszczególnych postanowień dot. zawieszenia postępowania w stosunku do skarżącej spółki, jak też i do spółek, które były poprzednikami skarżącej co do płatności obszarowej za 2012 rok, czy były one zasadne i czy były zgodne z przepisami, albowiem nie to jest przedmiotem rozważań Sądu. WSA rozstrzygając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania ocenia jedynie (o czym była mowa powyżej), czy zaskarżony organ działa w sposób opieszały, niesprawny i nieskuteczny w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również czy doszło do nieuzasadnionego przedłużania terminu załatwienia sprawy. Mając na uwadze złożony charakter sprawy nie należało oczekiwać natychmiastowego jej rozstrzygnięcia. Złożoność ta wynikała bowiem nie tylko z samego charakteru postępowania obejmującego wiele obszarów, ale przede wszystkim złożoność wynikającą ze złożenia dodatkowo wniosków transferowych w stosunku do trzech producentów rolnych, jak również i zawieszanie toczących się w tej sprawie poszczególnych postępowań, jak i prowadzone przed organem nadzoru postępowania zainicjowane zażaleniami skarżącej. W ocenie Sądu powyższe okoliczności nie uzasadniają stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie miało miejsce przewlekłe prowadzenie postępowania. Szczególnie jeśli wziąć pod uwagę całokształt sprawy, tj. jej złożony charakter oraz działania skarżącej. Trzeba też dodać, że skarżąca – powołując się na art. 22 ust. 3 ustawy o płatnościach – stwierdziła, że jeśli zawieszone postępowania zostaną podjęte, wtedy dopiero skuteczne będą wnioski spółki o wstąpienie i organ będzie winien wydania decyzji korygującej w trybie przewidzianym wskazanym przepisem. Sąd pragnie wskazać, że art. 22 ust. 3 ustawy odnosi się do działań spadkobierców i nie może być stosowany w rozpatrywanej sprawie. Sąd może jedynie domniemywać, że skarżącej chodziło o regulację art. 22b ust. 3, do której odniósł się we wcześniejszych rozważaniach wskazując, że nie mogła znaleźć zastosowania w sprawie. Powyższe pozwala na przyjęcie, iż nie można przypisać organowi przewlekłości w prowadzeniu postępowania. Organ nie podejmował bowiem czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy, a długotrwały czas prowadzenia postępowania, z uwagi na zawieszenie postępowań przez inny organ a także toczące się postępowania przed organem nadzoru, nie wynikał tylko i wyłącznie z działania zaskarżonego organu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.