V SAB/Wa 4/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA – Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Rady m. st. Warszawy w przedmiocie bezczynności w sprawie rozpoznania wniosku o umorzenie opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu postanawia: odrzucić skargę A. J., dalej: "Skarżący" wniósł skargę na bezczynność Rady [...] w sprawie rozpoznania wniosku Skarżącego o umorzenie opłaty za parkowanie pojazdu. Z okoliczności sprawy wynika, że Skarżący pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. wniósł do Rady [...] o umorzenie opłaty dodatkowej w kwocie 58,80 zł nałożonej z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu na obszarze strefy płatnego parkowania niestrzeżonego w W.. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. wniosek Skarżącego został przekazany według właściwości Prezydentowi [...]. Rada [...] pismem z dnia [...] lipca 2014 r. poinformowała Skarżącego, iż będąc organem stanowiącym posiada kompetencje do ustalania wysokości opłat za parkowanie, ale nie posiada uprawnień do podejmowania interwencji w jednostkowych przypadkach poszczególnych kierowców, dlatego też nie może uwzględnić wniosku Skarżącego o umorzenie opłaty dodatkowej. Ponieważ przesyłka dot. pisma z [...] lipca 2014 r. nie została odebrana przez adresata i wróciła do nadawcy z adnotacją: "zwrot nie podjęto w terminie", Rada [...] przy piśmie z [...] stycznia 2016 r. przesłała ponownie Skarżącemu odpowiedź na jego skargę z [...] czerwca 2013 r., informując, że nie posiada kompetencji w zakresie zwrotu kwot pobranych przez komornika. W dniu [...] grudnia 2015 r. Skarżący uregulował opłatę dodatkową w wysokości 58,80 zł. W dniu 11 lutego 2016 r. Skarżący złożył za pośrednictwem Rady [...] skargę do tut. Sądu "na odmowę rozpoznania (...) sprawy dotyczącej umorzenia kwoty 58 zł 80 gr. ściągniętej przez Komornika Urzędu Skarbowego w P. za parkowanie pojazdu (...) prawidłowo oznakowanego karta parkingową w maju 2012 r." Odpowiadając na skargę Rada [...] wniosła o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga A. J. podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. 2016, poz. 718), dalej: p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Natomiast zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Bezczynność organów, o której mowa we wspominanym art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. podlega kontroli sądu administracyjnego jedynie w takim przypadku, gdy organ nie podejmuje czynności, czy też nie wydaje orzeczenia, które mogłyby być zaskarżone do sądu administracyjnego. Innymi słowy nie każda bezczynność organu może być przedmiotem skargi. Jeżeli określona aktywność organu nie podlegała kognicji sądu administracyjnego to i kontroli sądowoadministracyjnej nie będzie podlegać bezczynność organu w tym zakresie. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Rady [...], którą Skarżący upatruje w nierozpoznaniu jego wniosku o umorzenie opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczonej opłaty za parkowanie pojazdu. Przechodząc na grunt sprawy, stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga podlegałaby jedynie wówczas rozpoznaniu, gdyby ustalone zostało na gruncie przepisów prawa, iż Rada [...] posiada umocowanie do umarzania lub stosowania innych ulg w uiszczaniu opłaty dodatkowej nałożonej w związku z nieuregulowaniem opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania. Tego rodzaju kompetencji Rada [...] nie posiada. Na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.) korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Należy zauważyć, że przepisy o drogach publicznych zawierają szczegółowe upoważnienie dla właściwego organu - rady miasta do ustanowienia przepisów prawa miejscowego w zakresie ustalenia strefy płatnego parkowania. I tak, ustawodawca w przepisie art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych jednoznacznie ustalił zakres kompetencji rady gminy, upoważniając ją do ustalenia strefy płatnego parkowania. Ustalając strefę rada upoważniona została w przepisie art. 13b ust. 4 tej ustawy do ustalenia wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, w tym do wprowadzenia opłaty abonamentowej, zryczałtowanej bądź zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników drogi oraz określenia sposobu pobierania opłaty za parkowanie na drogach publicznych w strefie. Ponadto, w myśl przepisu art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Zgodnie z art. 13f ust. 2. wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania określa rada gminy (rada miasta), a stosownie do ust. 3 opłatę dodatkową pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi. Wobec powyższego, skoro przepisy prawa nie zobowiązują Rady [...] do wydania rozstrzygnięcia w kwestii umorzenia opłaty dodatkowej, to nie jest uzasadnione twierdzenie, że organ ten był bezczynny, co z kolei uprawnia do stwierdzenia, że skarga A. J. jest niedopuszczalna w rozumieniu przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a i podlega odrzuceniu Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.