V SAB/Wa 47/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 23 grudnia 2015 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi W.S. na przewlekłość postępowania Ministra Finansów w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: odrzucić sprzeciw Zarządzeniem z dnia 23 grudnia 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek W. S. (dalej: "skarżący") o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Odpis ww. zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego do doręczeń w dniu 8 stycznia 2016 r. Pismem z dnia 15 marca 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw na postanowienie w przedmiocie prawa pomocy wydane w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, (w tym od postanowień referendarza sądowego co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy), strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W przedmiotowym przypadku Sąd uznał, iż skarżący wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 23 grudnia 2015 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy pomimo, iż w treści sprzeciwu wskazał, iż przedmiotem zaskarżenia obejmuje postanowienie w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, które w istocie nie zostało wydane w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu takie oznaczenie przedmiotu sprzeciwu stanowiło oczywistą omyłkę pisarską skarżącego, który nie legitymuje się fachową wiedzą prawniczą i wniósł skargi do WSA w Warszawie w wielu tożsamych przedmiotowo sprawach, w większości których wydano postanowienia w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W związku z powyższym należało zbadać terminowość wniesienia sprzeciwu biorąc pod uwagę datę doręczenia zarządzenia z dnia 23 grudnia 2016 r. Jak wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 78 verte akt sądowych), przesyłka pocztowa zawierająca odpis postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 grudnia 2015 r., skierowana na adres pełnomocnika do doręczeń, działającego za skarżącego do dnia 13 stycznia 2016 r., została skutecznie doręczona w dniu 8 stycznia 2016 r. Pismo przewodnie Sądu zaopatrzone zostało w pouczenie, w myśl którego złożenie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego powinno zostać wniesione w terminie 7 dni od dnia doręczenia tegoż orzeczenia. W niniejszej sprawie termin na złożenie sprzeciwu upływał więc dnia 15 stycznia 2016 r. Skarżący wniósł sprzeciw pismem nadanym w dniu 15 marca 2016 r. (data nadania), czyli z uchybieniem siedmiodniowego terminu. Stosownie do treści art. 259 § 2 p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.