V SAB/Wa 5/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie złożonego odwołania; postanawia: odrzucić skargę; Pismem z 4 stycznia 2012 r. T. G. wniósł skargę na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie złożonego odwołania. Do skargi skarżący załączył dwa pisma z tej samej daty co skarga skierowane do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi stanowiące zażalenie złożone w trybie art. 37 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a." oraz skierowane do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zatytułowane "zawezwanie do usunięcia naruszenia prawa". W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej zwanej "p.p.s.a." lub ewentualnie oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga T. G. na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu- wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu, organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Z treści skargi wynika, że w rozpoznawanej sprawie w tym samym dniu skarżący złożył skargę, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz zażalenie na bezczynność skierowane do organu wyższego stopnia. Składając wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżący stanął na stanowisku, że nad Prezesem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie ma organu wyższego stopnia. Na wstępie należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom skarżącego, organem wyższego stopnia nad Prezesem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wynika to z treści art. 3 ust. 1 ustawy z 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. Nr 98, poz. 634 ze zm.), który stanowi, że nadzór na Agencją sprawuje minister właściwy do spraw rozwoju wsi. Dlatego też organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 37 w związku z art. 17 pkt 3 k.p.a. jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W związku z powyższym skarżący w niniejszej sprawie winien złożyć zażalenie na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, a nie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe ma określone konsekwencje związane z obowiązkiem udzielenia odpowiedzi na zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym w zakresie wezwania do usunięcia naruszenia prawa ukształtowało się stanowisko, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. Udzielenie odpowiedzi na takie wezwanie ma wyłącznie znaczenie formalne, tj. dla oceny zachowania terminu skargi. Organ może udzielić odpowiedzi na takie wezwanie, nie ma on natomiast obowiązku udzielenia odpowiedzi. Z kolei w wypadku złożenia zażalenia na bezczynność zgodnie z cyt. art. 37 § 2 k.p.a. organ wyższego stopnia ma obowiązek ustosunkowania się do zażalenia w formie postanowienia, w którym bądź może oddalić zażalenie uznając je za niezasadne, bądź uwzględniając zażalenie organ ten wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Mając powyższe na względzie w wypadku wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skarżący mógł złożyć skargę na bezczynność nie czekając na odpowiedź organu, którego bezczynność skarżył, natomiast w wypadku zażalenia, skargę na bezczynność należy złożyć dopiero po doręczeniu postanowienia wydanego w przedmiocie zażalenia na bezczynność. Brak takiego postanowienia stanowi o niedopuszczalności skargi na bezczynność organu. W związku z powyższym skarżący w myśl przywołanego powyżej przepisu obowiązany był przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego wnieść ponaglenie (w formie zażalenia) do właściwego organu i dopiero po uzyskaniu postanowienia w tym zakresie wydanego przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi złożyć skargę na bezczynność. Z akt administracyjnych wynika, że strona skarżąca z powyższego nie skorzystała, dlatego też nie zostały wyczerpane wszystkie przysługujące stronie środki zaskarżenia, co oznacza, że skarga jest niedopuszczalna. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.