V SAB/Wa 7/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie wniosku o udzielenie ulgi w spłacie należności zasądzonej prawomocnym wyrokiem sądowym postanawia odrzucić skargę Pismem z ... lutego 2011 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność organów Izby Celnej w B. oraz Ministerstwa Finansów w sprawie umorzenia i rozłożenia na raty należności zasądzonych wyrokiem Sądu Okręgowego Wydział I Cywilny z dnia ... czerwca 1999r., sygn. akt ... . W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o odrzucenie skargi, wskazując na jej niedopuszczalność. Uzasadniając swoje stanowisko Minister Finansów zaznaczył, iż rozpatrzenie wniosku o ulgę w spłacie należności cywilnoprawnej nie jest działaniem z zakresu publicznoprawnego i orzekanie w sprawie bezczynności organu dotyczącego takiego wniosku nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Jak wynika z akt sprawy przedmiotem skargi wniesionej przez I. S. jest bezczynność organów Izby Celnej w B. i Ministra Finansów w zakresie nierozpatrzenia wniosku skarżącego o umorzenie i rozłożenie na raty należności wynikających z wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia ... czerwca 1999 r. Na wstępie należy wskazać, że sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: ustawy p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu administracyjnego (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Niewłaściwość sądu administracyjnego ma miejsce w szczególności, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Rozważając sprawę w tym zakresie przede wszystkim trzeba wskazać, iż zgodnie z art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej powierzona sądom administracyjnym obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Zauważyć należy, iż przepis art. 3 § 2 pkt ustawy p.p.s.a. określa właściwość sądów administracyjnych do orzekania w sprawie bezczynności organów jedynie w odniesieniu do aktów i czynności mających charakter publicznoprawny. W sprawach, w których rozpatrzenie wniosku następuje w drodze czynności cywilnoprawnej (oświadczenie lub zawarcie umowy cywilnoprawnej), działanie organu administracji nie należy do zakresu publicznoprawnego, lecz do zakresu stosunków cywilnoprawnych, w których organ występuje jako reprezentant Skarbu Państwa, zgodnie z art. 34 Kodeksu cywilnego, określającym osobowość prawną Skarbu Państwa i ustawą z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz.U. Nr 106, poz. 493 ze zm.), określającą zasady reprezentacji. Zatem określonej w skardze bezczynności organów w zakresie nierozpatrzenia wniosku o ulgę w spłacie należności cywilnoprawnej nie można zaklasyfikować do żadnej z wymienionych w § 2 art. 3, zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania (bezczynności) administracji publicznej. Wobec powyższego, tj. uznając wniesioną skargę za niedopuszczalną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił ją w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy p.p.s.a.