V SAB/Wa 9/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi D. K. na bezczynność Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. w sprawie wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich; postanawia: - odrzucić skargę. D. K. (zwana dalej: skarżącą) pismem z ... lutego 2010 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skargę na nierozpatrzenie w terminie przez Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. jej odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z ... czerwca 2009 r. Powyższa skarga pismem z ... lutego 2010 r. została przekazana przez WSA w Warszawie Dyrektorowi M. Oddziału ARiMR w W. tj. organowi, za pośrednictwem którego powinna być wniesiona skarga do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.), zaś zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem jej do sądu wezwać właściwy organ na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym albo zwrócenie się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) – na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Zatem niezłożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do organu wyższego stopnia stanowi naruszenie cyt. wyżej art. 52 § 1 p.p.s.a. Z akt sprawy nie wynika aby skarżąca w dacie złożenia skargi do Sądu na bezczynność będącej przedmiotem niniejszego postępowania wyczerpała środki przewidziane w art. 37 k.p.a., tj. złożyła zażalenie na bezczynność organu. Podkreślić należy, iż wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu przed złożeniem zażalenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. (tj. do organu administracji publicznej wyższego stopnia ), skutkować musi stwierdzeniem jej niedopuszczalności. Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.