V SAB/Wa 9/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Wojewody M. w przedmiocie informacji dotyczącej mandatu karnego kredytowanego postanawia: odrzucić skargę. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych sprawy wynika, że M. M. przesłał w dniu 23 października 2014r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. drogą elektroniczną pismo z prośbą o udzielenie informacji kto i za co wymierzył mandat karny kredytowany żonie, M. M. ze względu na zajęcie wspólnej nadpłaty PIT 4 za rok 2013. Ponadto autor pisma wskazał, że zajęcia dokonał Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Wojewodę M. Organ udzielając odpowiedzi w dniu 4 listopada 2014r. – drogą elektroniczną – wskazał, że brak jest podstaw do udzielania wyjaśnień dotyczących przyczyn uruchomienia postępowania egzekucyjnego, o informacje dotyczące grzywien są danymi wrażliwymi podlegającymi szczególnej ochronie. Jednocześnie organ zobowiązał wnioskodawcę do podpisania pisma oraz nadesłania upoważnienia do reprezentowania małżonki. W odpowiedzi – tego samego dnia – M. M. wskazał na zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z powodu wspólnego rozliczenia z małżonką nadpłaty z podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2013. Z uwagi na brak wymaganych dokumentów przedmiotowe pismo pozostało bez rozpatrzenia. Następnie pismem z 21 listopada 2014r. również złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej M. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wojewody M., w której wskazał, że zwrócił się do organu o wyjaśnienie, czego dotyczy tytuł wykonawczy nr [...]. Dodatkowo wyjaśnił, że rozliczenie było wspólne, także kwota nadpłaty należy także do niego. Wskazał również, że według urzędnika prowadzącego sprawę nie jest stroną w postępowaniu, a pomimo to został wezwany do podpisania korespondencji, co jego zdaniem ma na celu przewlekanie sprawy wobec faktu, że pismo spełnia warunki ujęte w art. 63 ust. 2 kpa. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie i wyjaśnił, że M. M. kwitując odbiór mandatu zobowiązała się do uiszczenia grzywny w terminie 7 dni od jego przyjęcia. A zatem nieuregulowanie grzywny w tym terminie spowodowało, że jest ona ściągana w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W przedmiotowej sprawie, w ocenie organu brak jest podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a ewentualne zarzuty winny być skierowane do organu egzekucyjnego tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], a nie do wierzyciela. Wojewoda M. podkreślił, że nie został naruszony art. 35 oraz art. 227 kpa, gdyż w sprawie nie doszło do zaniechania lub bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie w przepisie art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako "ppsa", który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. W myśl art. 3 § 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było to, czy Wojewoda M. pozostaje w bezczynności wobec żądań skarżącego. Wskazać należy, skarga na bezczynność służy, jeżeli organ nie wydaje decyzji, postanowienia, innego aktu, czynności, czy też pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ppsa, do których wydania jest zobowiązany w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Natomiast skarga na bezczynność Wojewody M. nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ppsa oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych. Przedmiot skargi tj. zdaniem skarżącego nienależyte wykonywanie zadań przez pracowników Urzędu Marszałkowskiego odnosi się do postępowania skargowego prowadzonego w oparciu o przepisy Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny nie ma ustawowego umocowania do rozpoznawania skarg załatwianych w oparciu o przepisy tego Działu. Sprawy uregulowane w Dziale VIII Kodeksu określają tryb postępowania i organy właściwe do rozpatrywania skargi w przedmiocie zaniedbań lub nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy lub ich pracowników. Jest to uproszczone postępowanie o charakterze administracyjnym nie objęte skargą do sądu administracyjnego, bowiem w takim postępowaniu nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej. Mimo, że na mocy art. 237 § 4 kpa w razie niezałatwienia skargi w terminie określonym w § 1 stosuje się przepisy art. 36-38 tego Kodeksu, to na tym kończy się możliwość wyegzekwowania od organu obowiązku udzielenia odpowiedzi. Zainteresowanemu podmiotowi nie przysługuje również prawo do zaskarżenia niesatysfakcjonującej odpowiedzi (postanowienie NSA z 9.12.1999r., III SAB 7/99, ONSA 2001/1/27; postanowienie NSA z 21.11.2000r., III SAB 108/99, LEX nr 48017). Brak podstawy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na działania organu podejmowane w ramach postępowań skargowych prowadzonych na podstawie przepisów Działu VIII kpa, wyklucza możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu z racji niezałatwienia żądania, które mieści się w zakresie takiego postępowania. Odnosząc się do podniesionej przez skarżącego kwestii wypełnienia przez niego wymogu z art. 63 ust. 2 kpa, to wskazać należy, że wniesienie podania drogą elektroniczną jest jednym ze sposobów złożenia pisma, a organ prawidłowo wezwał wnioskodawcę do podpisania i nadesłana w formie papierowej podania z własnoręcznym podpisem oraz do złożenia upoważnienia do działania w imieniu osoby uprawnionej tj. M. M. Nie dopełnienie tych obowiązków spowodowało, że podanie nie mogło odnieść skutków prawnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) i § 3 ppsa, postanowiono jak w sentencji postanowienia.