V SO/Wa 11/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o wymierzenie grzywny Ministrowi Finansów w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi postanawia: oddalić wniosek. Wnioskiem z [...] maja 2014 r. W. S. (dalej jako: "wnioskodawca" lub "strona") wystąpił o wymierzenie Ministrowi Finansów (dalej jako: "Minister" lub "organ") grzywny za niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."). Zdaniem wnioskodawcy organ nie przekazał Sądowi kompletnych akt sprawy. W odpowiedzi na powyższy wniosek Minister wniósł o jego oddalenie, uznając zarzut strony za nieuzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do unormowania art. 54 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia przedmiotowego wniosku) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Bieg trzydziestodniowego terminu na przekazanie skargi do sądu administracyjnego liczony jest od momentu wpływu skargi do organu. Jak słusznie bowiem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 listopada 2013 r., sygn. akt II FZ 939/13 (dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl): "Ratio legis omawianego uregulowania polega bowiem na tym, że organ musi mieć zagwarantowane 30 dni na zapoznanie się z zarzutami zawartymi w skardze, przeanalizowanie ich, przygotowanie własnego stanowiska w sprawie, które zawarte zostanie w odpowiedzi na skargę oraz skompletowanie akt postępowania administracyjnego, które przekazane będą do sądu". Niezastosowanie się przez organ do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. skutkuje tym, że na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Grzywna, o jakiej mowa w przepisie art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" oznacza, że wyłączną materialnoprawną przesłanką orzeczenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku dostrzec wypada, iż Minister nie uczynił zadość wymogowi przekazania skargi do sądu w terminie 30 dni od daty jej otrzymania. Skoro bowiem skargę z 4 marca 2014 r. na postanowienie Ministra Finansów z [...] lutego 2014 r. nr [...] otrzymał [...] marca 2014 r. (koperta, w której nadano skargę - k. 4 akt sądowych o sygn. V SA/Wa 895/14), to obowiązany był najpóźniej 7 kwietnia 2014 r. przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Minister obowiązek ten zrealizował wysyłając odpowiednie dokumenty do sądu przesyłką nadaną 8 kwietnia 2014 r. (koperta, w której organ nadesłał skargę wraz z odpowiedzią i aktami – k. 8 akt sądowych o sygn. V SA/Wa 895/14), a zatem jeden dzień po terminie wskazanym w art. 54 § 2 p.p.s.a. Należy podkreślić, że wymierzenie grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. nie jest obligatoryjne, albowiem użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie słowa "może" oznacza, iż sąd winien nawet przy przekroczeniu terminu uwzględnić specyfikę i charakter danej sprawy, a także rozmiary zwłoki w przekazaniu sprawy. Biorąc więc pod uwagę fakt, że skarga wraz z niezbędnymi dokumentami została doręczona do sądu jeszcze przed złożeniem wniosku o ukaranie grzywną, jak i okoliczność jednodniowego przekroczenia ustawowego terminu do przekazania akt, Sąd uznał, iż nałożenie grzywny na organ nie będzie celowe. W ocenie Sądu mimo, iż grzywna ma charakter mieszany, czyli dyscyplinująco-restrykcyjny, jej podstawowym celem jest przymuszenie organu do wykonania obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a. Innymi słowy, przepis art. 55 § 1 p.p.s.a., zmierza przede wszystkim do wyegzekwowania od organu administracji wypełnienia przezeń obowiązków procesowych. A ponieważ organ zrealizował swój obowiązek – jeszcze przed nałożeniem grzywny i przed powzięciem wiadomości o złożeniu przez stronę wniosku o zastosowanie sankcji z art. 55 § 1 p.p.s.a. – sąd uznał, iż nie ma podstaw do nałożenia na organ grzywny. Ustosunkowując się do twierdzeń strony, że Minister nie przekazał kompletnych akt administracyjnych, wskazać należy, że są one nieuzasadnione i nie stanowią przesłanki wymierzenia organowi grzywny. W tym miejscu stwierdzić trzeba, że organ przekazał wszystkie dokumenty, o których stanowi wspomniany na wstępie przepis art. 54 § 2 p.p.s.a., a mianowicie skargę, odpowiedź na nią oraz akta administracyjne sprawy dotyczącej skargi na ww. postanowienie Ministra Finansów z [...] lutego 2014 r. Wnioskodawca nie formułował zarzutu, że organ nie przekazał wszystkich dokumentów zgromadzonych w toku postępowania, ograniczając się do twierdzenia, że upomnienia, decyzje, tytuły wykonawcze nie zostały mu skutecznie doręczone. Nie można zatem mówić, że organ nie wykonał omawianego obowiązku lub wykonał go częściowo. Ocena natomiast załączonego do sprawy materiału dowodowego, w tym jego kompletność, stanowiła przedmiot badania w postępowaniu sądowym wszczętym na skutek wniesionej skargi, zakończonym wydaniem przez tut. Sąd postanowienia z 16 maja 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 895/14 odrzucającego skargę jako niedopuszczalną w związku z niewyczerpaniem przez stronę środków zaskarżenia przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym. Z uwagi na powyższe, w oparciu o treść art. 55 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.