V SO/Wa 16/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Konrad Łukaszewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 kwietnia 2025 r. sprawy z wniosku A.F. w przedmiocie wymierzenia Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości grzywny za nieprzekazanie skargi postanawia: odrzucić wniosek. A.F. (zwany dalej: "Wnioskującym"), wniósł o wymierzenie grzywny Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (zwanej dalej: "PARP") za nieprzekazanie skargi spółki z o.o. W. z siedzibą w Z. (zwanej dalej: "Spółką") na pismo PARP z dnia 11 grudnia 2015 r. znak DWG-14.14-512-08-125/15-BT(20543) w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania. Wnioskujący podpisał pismo swoim imieniem i nazwiskiem z dopiskiem "W.. sp. z o.o.". Jednocześnie, reprezentując Spółkę jako prezes jej zarządu, wniósł do tutejszego sądu skargę na pismo PARP z dnia 11 grudnia 2015 r. Zarządzeniem z dnia 28 marca 2025 r. wezwano Wnioskującego do określenia w czyim imieniu – swoim czy Spółki – składa wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi na pismo z dnia 11 grudnia 2015 r. oraz skargę na pismo PARP z dnia 11 grudnia 2015 r. znak DWG-14.14-512-08-125/15-BT(20543) – w terminie 7 dni. W odpowiedzi z dnia 9 kwietnia 2025 r., złożonej na elektroniczną skrzynkę podawczą tut. Sądu, Wnioskodawca oświadczył, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi wnosi w imieniu własnym, zaś skargę na pismo PARP z dnia 11 grudnia 2015 r. składa w imieniu Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek jest niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), na wniosek skarżącego, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., tj. za nieprzekazanie skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że wymierzenie grzywny może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego. Posiadanie legitymacji skargowej stanowi zatem podstawowy warunek prawidłowego (skutecznego) zaskarżenia określonego przejawu działalności administracji publicznej i jednocześnie wystąpienia z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Wniesienie do sądu administracyjnego wniosku o wymierzenie grzywny przez inny podmiot niż skarżący ocenić należy jako niedopuszczalne i dające podstawę do odrzucenia wniosku, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. Przenosząc powyższe w realia niniejszej sprawy należy zauważyć, że zaskarżone pismo PARP z dnia 11 grudnia 2015 r. zostało skierowane do Spółki. Wnioskujący nie był stroną postępowania w sprawie zobowiązania do zwrotu dofinansowania, a zaskarżone pismo nie było do niego skierowane. Nie można również stwierdzić, by Wnioskujący posiadał interes prawny do zaskarżenia ww. pisma, rozumiany jako związek między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a rozstrzygnięciem organu. Zaskarżony akt w żaden sposób nie kształtuje bowiem praw i obowiązków Wnioskującego, a jego interes prawny nie jest tożsamy z interesem faktycznym, objawiającym się z uwagi na pełnienie funkcji prezesa zarządu Spółki, uprawniającej go do jej reprezentowania. Skoro zatem Wnioskujący nie posiadał przymiotu skarżącego, a przez to również legitymacji procesowej do wystąpienia z wnioskiem o wymierzenie PARP grzywny, jego wniosek podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był wniosek odrzucić, o czym orzekł – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. – w sentencji postanowienia.