VI SA/Wa 1001/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Maria Jagielska ( spr. ) Sędziowie: Sędzia WSA - Pamela Kuraś-Dębecka Asesor WSA - Ewa Marcinkowska Protokolant: Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2005 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2004r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części nałożenia kary pieniężnej w wysokości 6.665,50zł ( sześć tysięcy sześćset sześćdziesiąt pięć złotych pięćdziesiąt groszy ). 2. w pozostałej części skargę oddala, 3. stwierdza, iż decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu W. D., zwany dalej skarżącym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2004r. mocą której utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2001r. nakładającą na skarżącego kary za zajęcie określonej decyzja powierzchni pasa drogowego i za umieszczenie w pasie drogowym urządzenia nie związanego z funkcjonowaniem drogi. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym. W związku ze stwierdzeniem przez pracowników Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych Oddziału [...] w [...] prowadzenia robót kanalizacyjnych w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w [...], wezwano inwestora – W. D. do złożenia wyjaśnień. Skarżący stwierdził, że zajął pas drogowy bez zezwolenia celem ułożenia kanalizacji odprowadzającej wody opadowe z jezdni oraz parkingu przy prowadzonej przez niego restauracji "[...]", a prace prowadzone były bez wymaganych uzgodnień. Decyzja z dnia [...] czerwca 2001r. Generalny Dyrektor Dróg Publicznych Rejonu Dróg Krajowych w [...], na podstawie art. 36 i art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, nałożył na W. D. karę pieniężną: w wysokości 8.331,88 zł za zajęcie pasa drogowego – rowu przydrożnego i w wysokości 6.665,50zl za umieszczenie w pasie drogowym urządzenia nie związanego z funkcjonowaniem drogi. W krótkim uzasadnieniu organ odwołał się do ustaleń służb drogowych, które stwierdziły prowadzenie robót polegających na układaniu rur PCV o średnicy 100mm na skarpie i w rowie przydrożnym drogi krajowej nr [...] w miejscowości [...], dokonały obmiaru powierzchni zajętego pasa drogowego i uzyskały wyjaśnienia od skarżącego w niniejszej sprawie. W złożonym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący uzasadniając, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, wyjaśnił że prace, które przeprowadził, a które stały się podstawą faktyczną ustalenia o zajęciu pasa drogowego i umieszczeniu w nim urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem drogi, polegały na wymianie elementów istniejącego już rurociągu. Skarżący był zmuszony do wymiany odcinka rur w związku z przeciekami, które powodowały zalewanie łąki należącej do innej osoby. Podniósł, iż prowadzone przez niego prace winny były zostać ocenione jako konieczność usunięcia awarii urządzeń nie związanych z obsługa ruchu drogowego znajdujących się w pasie drogowym. Niezasadne, jego zdaniem, było orzeczenie o przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego oraz naliczenie kary za umieszczenie w pasie drogowym urządzenia nie związanego z funkcjonowaniem drogi. Generalny dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzja z dnia [...] stycznia 2004r. utrzymał w mocy decyzję zaskarżoną i podkreślił, że skarżący który wpłacił orzeczoną karę za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, nie przedłożył żadnych dokumentów , które świadczyłyby o tym, że wymieniał istniejącą już kanalizację, nie zaś budował ją, co uzasadnia przyjęcie, że prace prowadzone były jako budowlane nie remontowe i w następstwie tego na nałożenie kary za umieszczenie w pasie drogowym urządzenia nie związanego z obsługą ruchu drogowego. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze, W. D. domagał się uchylenia decyzji i umorzenia postępowania. Powołał się na to, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uzależnił pozytywne dla skarżącego rozstrzygnięcie od zakończenia prowadzonego równolegle postępowania przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, zaś organ ten uchylając decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie w sprawie o nakazanie rozbiórki ułożonych rur kanalizacyjnych. Zdaniem skarżącego, powinno stanowić to wystarczający powód do umorzenia postępowania o nałożenie kary za zajęcie pasa drogowego i umieszczenie w nim urządzenia z drogą nie związanego. W odpowiedzi na skargę, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Podtrzymał wcześniej wyrażone stanowisko, że skarżący nie udowodnił twierdzenia, że dokonywał tylko wymiany istniejących urządzeń, a decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie odnosiła się merytorycznie do sprawy z uwagi na błędy proceduralne, które skutkowały umorzeniem postępowania w sprawie o rozbiórkę ułożonych przez skarżącego rur. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( dz. U. nr 153, poz. 1269 ), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie jej zgodności z prawem tak materialnym, jak też procesowym. Badając zaskarżone rozstrzygnięcie pod tym kątem należy stwierdzić, że złożona skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. Nr 71, poz. 838 ze zmianami ), w brzmieniu sprzed zmiany ustawy dokonanej ustawa z dnia 14 lipca 2003r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 200, poz. 1953 ), za zajęcie pasa drogowego i za umieszczenie w nim urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem drogi pobiera się opłaty, a za niedotrzymanie warunków określonych w zezwoleniu lub zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia pobiera się kary pieniężne. Wysokość kary pieniężnej określona została w § 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych ( Dz. U. Nr 6, poz. 33 ze zmianami ). Konsekwentnie do brzmienia przepisu art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, cyt. przepis rozporządzenia przewiduje nałożenie kary za umieszczenie w pasie drogowym urządzenia nie związanego z funkcjonowaniem drogi. W rozpatrywanej sprawie organ, nakładając karę za umieszczenie w pasie drogowym niedozwolonego urządzenia, dokonał tego ustalenia z naruszeniem zasad określonych Kodeksem postępowania administracyjnego, w szczególności z naruszeniem określonej w art. 7 Kpa. zasady prawdy obiektywnej i nałożonego art. 77 § 1 Kpa. obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Decydujące dla obowiązku pobrania kary pieniężnej za umieszczenie, bez zezwolenia zarządcy drogi, urządzenia nie związanego z drogą jest ustalenie czy działanie takie wystąpiło. Należy stwierdzić, że zebrany w sprawie administracyjnej materiał dowodowy nie pozwala na taki wniosek, a sugeruje wręcz stan odmienny, który winien był zostać przez organ zauważony i oceniony. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, jak wynika z pisma z dnia [...] marca 2003r. skierowanego do Urzędu Miasta [...], doceniał konieczność ustalenia czy prowadzone przez skarżącego prace były jedynie pracami remontowymi dotychczas istniejącej kanalizacji, bowiem pismem z dnia [...] marca 2003r. zwrócił się o potwierdzenie lub zaprzeczenie istnienia kanalizacji w pasie drogi krajowej nr [...], stwierdzając wręcz, że brak odpowiedzi na postawione pytanie nie pozwala mu na ostateczne zakończenie sprawy. Ponadto, jak wynika z odpowiedzi na skargę, organ był poinformowany o stanie sprawy prowadzonej przed organami nadzoru budowlanego i wydanych przez nie decyzjach. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jako nierozstrzygająca sprawy merytorycznie, nie może stanowić podstawy do uznania zarzutów skargi za zasadne. Z pewnością, decyzja ta odnosząca się do kwestii rozbiórki ułożonych rur kanalizacyjnych nie może, tylko ze względu na treść sentencji, skutkować umorzeniem postępowania w sprawie o karę pieniężną za umieszczenie niedozwolonego urządzenia w pasie drogowym bez zezwolenia, jednak winna zostać wzięta pod uwagę przez organ prowadzący postępowanie w sprawie o nałożenie kary. Jak wynika bowiem z treści uzasadnienia decyzji Głównego Inspektora nadzoru Budowlanego i poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydanej przed wydaniem zaskarżonej decyzji, znajdujących się w aktach sprawy, prace prowadzone przez skarżącego były pracami polegającymi na wymianie rur kanalizacyjnych. Jeśli tak, to nie można byłoby uznać, że skarżący umieścił w pasie drogowym urządzenia nie związane z funkcjonowaniem drogi, bo znajdowały się one tam już wcześniej. Jak już wyżej Sąd zaznaczył, ustalenie tej okoliczności jest zasadnicze dla oceny, że nałożona zaskarżoną decyzją kara jest prawidłowa. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności decyzja organu nadzoru budowlanego, wskazuje, że organ albo nie dość dokładnie rozpatrzył zebrany materiał, albo z nieznanych powodów nie uwzględnił go. Ponownie rozpatrując sprawę, organ winien rozważyć składane przez skarżącego wyjaśnienia dotyczące prowadzenia przez niego prac polegających na wymianie istniejącej kanalizacji na tle ustaleń dokonanych przez organy nadzoru budowlanego zawartych w wydanych przez te organy decyzjach oraz ewentualnej odpowiedzi z Urzędu Miasta [...] na postawione wcześniej pytanie. Tylko tak przeprowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pozwoli na sformułowanie ostatecznego stanowiska w przedmiocie ewentualnego ukarania kara pieniężną za umieszczenie w pasie drogowym urządzenia z drogą nie związanego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1)c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), orzeczono jak w sentencji. O niewykonalności orzeczenia uchylonego orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.