VI SA/Wa 1003/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2016 r. sprawy ze skarg S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz R. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego oddala skargi Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (zwany dalej organem/Przewodniczącym KRRiT) decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołań spółek (zwanych dalej skarżącymi) S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwaną dalej S.) i R. S.A. z siedzibą w W. (zwaną dalej R.) od decyzji Przewodniczącego KRRiT (zwanego dalej organem I instancji ) z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję w sprawie udzielenia i odmowy udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego. Ogłoszeniem z dnia [...] lipca 2015 r. Przewodniczący KRRiT poinformował o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego (M.P poz. 669) – dalej Ogłoszenie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] organ I instancji udzielił koncesji spółce C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwaną dalej C./koncesjonariuszem) na rozpowszechnianie w sposób cyfrowy rozsiewaczy naziemny w sygnale multipleksu ósmego programu telewizyjnego o charakterze uniwersalnym pod nazwą "Z. TV". Wskazano, że program będzie prezentował aktualne wydarzenia z różnych stron Polski, a także zawierał audycje poświęcone idei samorządności i funkcjonowaniu lokalnych społeczności, edukacji obywatelskiej oraz poświęcone różnorodnym działaniom na rzecz interesu publicznego w warunkach pluralizmu poglądów politycznych. Wskazaną wyżej decyzją odmówiono udzielenia koncesji spółkom: S., R., D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Spółki S. i R. wniosły o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Nr [...] oraz uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie koncesji zgodnie z wnioskami. Nadto S. zwróciła się o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 65 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.; dalej: k.c.) poprzez błędne dokonanie wykładni oświadczenia woli wnioskodawcy; art. 7 k.p.a. przez pominięcie okoliczności faktycznych i prawnych wynikających z treści wniosku wnioskodawcy istotnych dla wydania decyzji; art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie i nieocenienie całego materiału dowodowego przedstawionego przez S.; art. 89 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej; art. 107 k.p.a. poprzez brak odpowiedniego uzasadnienia rozstrzygnięcia decyzji, w tym w sytuacji błędnego ustalenia faktów, na których oparto rozstrzygnięcie. W jej ocenie organ I instancji wydał negatywną dla niej decyzję, kierując się pozaustawowymi przesłankami odmowy wydania koncesji oraz błędnie oceniając jej wniosek. Jej zdaniem działanie organu, wykracza poza dozwolone przez prawo granice działania organu administracji i jest działaniem spełniającym znamiona dowolności, przekraczające prawo organu do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Podniosła, że w decyzji brak jest dostatecznego wskazania przesłanek jakimi kierował się organ I instancji udzielając koncesji i wyraźnego określenia "wyższości" przedstawionej oferty programowej koncesjonariusza nad projektem przedstawionym przez S. Uważa, że zaprezentowana przez nią oferta programowa jest najbardziej atrakcyjna dla widza spośród innych programów, prezentowanych przez pozostałych uczestników biorących udział w przedmiotowym postępowaniu. Podniosła, że program "N." miał zawierać najwięcej gatunków realizujących uniwersalny charakter programu prezentując aktualne wydarzenia z różnych stron Polski, a także zawierać audycje poświęcone idei samorządności i funkcjonowaniu lokalnych społeczności, edukacji obywatelskiej oraz różnorodnym działaniom na rzecz interesu publicznego w warunkach pluralizmu poglądów politycznych oraz oferować odbiorcom dostęp do bardzo zróżnicowanej oferty programowej. Podniosła, że podstawowym założeniem programu - "N." miało być pokazywanie obrazu "Polski na żywo" bez żadnego retuszu - non stop przez 24 godziny na dobę. Program ten miał mieć charakter uniwersalny, poświęcony różnorodnej problematyce i miał zawierać różne gatunki oraz formy telewizyjne o charakterze informacyjnym, publicystycznym, rozrywkowym, edukacyjnym, sportowym, poradniczym, religijnym, kulturalnym i artystycznym, ale przede wszystkim miał być w nim preferowany przekaz na żywo, którego głównym celem miało być informowanie widzów w czasie rzeczywistym o aktualnych wydarzeniach, często o charakterze lokalnym. Podniosła, że w programie preferowane miały być relacje na żywo z miejsca wydarzeń dzięki satelitarnym wozom transmisyjnym i kamerom z możliwością transmisji w technologii GSM LTE. Podniosła, że jako jedyna ze wszystkich wnioskodawców posiada obecnie 3 tego typu urządzenia (zestawy). Jednocześnie zadeklarowała dodatkowo zakup 6 kolejnych urządzeń umożliwiających deklarowaną transmisję. Oświadczyła we wniosku, że posiada dostęp do około 40 podobnych urządzeń w całej Polsce. Szybkie dotarcie na miejsce wydarzeń gwarantują korespondenci terenowi, którzy obecnie pracują dla spółki w Gdańsku, Krakowie, Olsztynie, Wrocławiu, Katowicach i Szczecinie, co jest - jak twierdzi - konkurencyjne w stosunku do złożonych przez koncesjonariusza deklaracji współpracy z lokalnymi nadawcami w zakresie tworzenia treści programowych. Skarżąca zamierzała w uzasadnionych wypadkach pokazywać widzom wszelkie ważne oraz interesujące rzeczy i wydarzenia a także nie unikać materiałów amatorskich, rejestrowanych choćby przy pomocy telefonów komórkowych i przesyłanych do redakcji przez widzów. Jej zdaniem program "N." dawał widzom możliwość współtworzenia. W opinii skarżącej powyższe atuty projektowanego programu, stwarzające niewątpliwą przewagę w stosunku do projektowanych programów prezentowanych przez pozostałych uczestników konkursu, nie zostały w sposób właściwy ocenione i docenione przez organ, w zakresie wartościowania zarówno treści jak i jakości projektowanego programu. Organ nie dostrzegł także innowacyjności proponowanych przez wnioskodawcę rozwiązań. Jej zdaniem organ naruszył art. 107 § 1 k.p.a. ponieważ w uzasadnieniu decyzji nie przedstawił kryteriów jakimi kierował się oceniając zawartość merytoryczną wniosków, co stanowiło podstawę rozstrzygnięcia decyzji, co ma szczególną wagę w sprawach, w których występuje kilka podmiotów, konkurujących o określone dobro będące przedmiotem reglamentacji administracyjnej. Zarzuciła przyjęcie błędnej interpretacji jej deklaracji dotyczącej zapewnienia udogodnień dla osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu słuchu: "Jednak wychodząc naprzeciw potrzebom osób niepełnosprawnych postanowiliśmy, że wszystkie audycje (100%) w programie telewizji N. będą nadawane z udogodnieniami dla osób z dysfunkcja słuchu.". Uważa, że z ww. zapisu nie wynika, iż nie realizowałaby w projektowanym programie udogodnień dla osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu wzroku. Nie ma bowiem żadnych technicznych czy realizacyjnych przeciwskazań aby zapewniać udogodnienia dla obu tych grup osób niepełnosprawnych jednocześnie. Według skarżącej w ten sposób doszło do naruszenia przez organ koncesyjny art. 65 § 1 k.c. i art. 7 k.p.a. R. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 36 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji oraz § 6b w związku z § 5 oraz § 18 rozporządzenia KRRiT z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych (dalej: rozporządzenie KRRiT) poprzez błędne uznanie, że przesłanki udzielenia koncesji wskazane w tym przepisie w najwyższym stopniu realizuje nie R. a C. W ocenie skarżącej w trakcie postępowania została naruszona zasada prawdy obiektywnej poprzez niepodjęcie wszystkich działań zmierzających do ustalenia stanu faktycznego, dotyczącego realizacji tematyki określonej w Ogłoszeniu. Skarżąca podniosła, że nie został dostatecznie wyjaśniony charakter współpracy spółki C. z lokalnymi nadawcami w zakresie tworzenia treści lokalnych. W ocenie skarżącej brakuje opisu mechanizmu ww. współpracy, który mógłby budować przewagę konkurencyjną C. nad wnioskiem R. S.A. Dodatkowo według skarżącej spółka C. zbyt szeroko zdefiniowała grupę docelową, w związku z czym program, który będzie tworzony dla tak szerokiej grupy widzów będzie miał małe szanse na pozyskanie lojalnych odbiorców utożsamiających się z marką. Skarżąca, powołując się na deklarację C. w brzmieniu: "będziemy całościowo obejmować temat idei samorządności, funkcjonowania lokalnych społeczności, edukacji obywatelskiej oraz organizacji pozarządowych" podniosła również argument, że takie ukierunkowanie tematyczne programu wskazuje raczej na charakter wyspecjalizowany, lokalny proponowanego programu, a nie na jego uniwersalny charakter. R. wskazała na nierozbudowaną ofertę programową spółki C. z zakresu rozrywki, w ramach której proponuje jedynie krótkie formy wideo, co jest zastanawiające w świetle badań preferencji widza NTC, który zdecydowanie preferuje tematykę rozrywkową w swoich wyborach programowych. Według niej naruszenie art. 77 i 80 k.p.a. przejawiało się w szczególności w niewyczerpującym zbadaniu całego materiału dowodowego oraz uznaniu za udowodnione okoliczności, które nie wynikają z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu poprzez przyjęcie, że zgromadzone w postępowaniu dokumenty programowe oraz zadeklarowane nakłady finansowe są wystarczające do zapewnienia realizacji programu w zakresie opisanym we wniosku C. Przepis art. 107 § 3 k.p.a. naruszony miał zostać także poprzez niewskazanie na jakiej podstawie Przewodniczący KRRiT uznał, że zadeklarowane nakłady finansowe są wystarczające na dokonanie inwestycji w zakresie opisanym we wniosku C. Podkreśliła, że ocena wniosków pod kątem kryterium wynikającego z art. 36 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji, powinna być dokonywana przy uwzględnieniu interesów wszystkich nadawców współkorzystających z multipleksu. W zakresie części ekonomiczno-finansowej spółka R. podniosła, że zgodnie z załącznikiem do wniosku "Informacje ekonomiczno-finansowe" (pozycja F.4 i F.5), jako źródło finansowania przedsięwzięcia wskazane zostało planowane podwyższenie kapitału zakładowego spółki C. przez nowego inwestora, spółkę K. TV S.A. Podniosła także, że w dacie składania wniosku przez spółkę C. w terminie przewidzianym w Ogłoszeniu, jako dokumentacje potwierdzającą źródła finansowania planowanego przedsięwzięcia wskazano przede wszystkim promesę udzielenia pożyczki z dnia [...] września 2015 r. oraz warunkową umowę pożyczki zawartą w dniu [...] września 2015 r. pomiędzy spółkami K. S.A. a B. Sp. z o.o. Wskazała we wniosku, że kwota pożyczki, zgodnie z powyższą umową, miała zostać przeznaczona przez B. Sp. z o.o. przede wszystkim na finansowanie zakupu środków trwałych lub oprogramowania niezbędnego do wykonywania usług przez B. Sp. z o.o. na rzecz C. w zakresie kompleksowej obsługi procesów związanych z przygotowaniem, emisją, produkcją i bieżącą obsługą techniczną kanału telewizyjnego. Uważa, że powyższa promesa udzielenia pożyczki jest jedynie jednostronnym oświadczeniem K. S.A., z którego wynika, że K. S.A. zobowiązuje się do udzielenia pożyczki spółce C. na cele prowadzenia bieżącej działalności, która następnie zostanie konwertowana na podwyższenie kapitału zakładowego C. poprzez wniesienie wierzytelności z tytułu pożyczki jako aport na pokrycie przez K. S.A. udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym. Podkreśliła, że umowa inwestycyjna oraz informacja dodatkowa zostały złożone przez C. dopiero dnia [...] października 2015 r. Działanie takie, zdaniem R., należy uznać za zmianę wniosku w rozumieniu § 18 rozporządzenia KRRiT, która to zmiana w przypadku części ekonomiczno-finansowej wniosku nie powinna być przez KRRiT uwzględniona. Zwróciła uwagę, że jedyny udziałowiec Spółki C. F. na koniec 2014 r. posiadała kapitał własny w wysokości - 206 tys. zł, co oznaczało, że majątek F. w całości był finansowany zadłużeniem. Na tę okoliczność wskazała również opinię ekonomiczną KRRiT do wniosku C. Jej zdaniem z przedstawionej we wniosku dokumentacji finansowej wynika, że K. S.A. jest jedynym gwarantem i podmiotem finansującym przedsięwzięcie spółki C. Biorąc pod uwagę zaproponowaną konstrukcję finansowania przedsięwzięcia spółki C., w którym F., jako jedyny udziałowiec nie dysponuje żadnymi aktywami dającymi przewagę konkurencyjną tego projektu, budzi wątpliwości biznesowe co do możliwości jego finansowania. Ponadto spółka C. nie dysponuje zabezpieczeniem finansowym ani własnymi zasobami. Stanowi to zdaniem R. naruszenie art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o radiofonii i telewizji. Według niej Przewodniczący KRRiT naruszył art. 11 k.p.a. zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Przewodniczący KRRiT ustalił, że spółka C. załączyła do "Informacji Programowych" listę filmów po rekonstrukcji cyfrowej, listę dystrybutorów współpracujących ze spółką K. S.A., dossier merytoryczne wnioskodawcy, dossier merytoryczne wspólnika wnioskodawcy oraz szereg listów intencyjnych, od najmniejszych do największych operatorów sieci kablowych, działających na terenie całej Polski i uznał to za wystarczające i wiarygodne udokumentowanie zamierzeń programowych. Wskazał, że wziął pod uwagę przy rozstrzygnięciu sprawy okoliczność, że spółka C. jest zgodnie z jej deklaracją w posiadaniu ponad 50 podpisanych listów intencyjnych z operatorami i nadawcami określających zasady przyszłej współpracy programowej i umieszczenia programu Z. w ofercie programowej. Przewodniczący KRRiT ustalił, że strony zobowiązują się do podjęcia współpracy programowej, polegającej na dostarczaniu lokalnych audycji, pod warunkiem uzyskania koncesji. Jego zdaniem dodatkowym atutem współpracy z lokalnymi nadawcami jest podkreślona przez koncesjonariusza okoliczność, że nadawcy lokalni dysponują doświadczeniem, kadrą reporterską oraz profesjonalnym sprzętem, nie będzie musiał on od początku budować całej struktury telewizji informacyjnej, a tylko stworzy struktury przepływu informacji, ewentualnie rozbuduje już istniejącą bazę, opracowując standaryzację i stosunkowo szybko uruchomiając realizację programu. W ocenie Przewodniczącego KRRiT uniwersalność programu należy rozpatrywać pod kątem następujących przesłanek: różnorodności gatunkowej audycji, możliwe szeroko zakreślonego kręgu odbiorców oraz charakteru treści programowych, które powinny być skierowane zarówno do każdej z danych grup czy kategorii wyróżnionych w ramach kręgu odbiorców programu, ale także treści wspólnych dla wszystkich odbiorców. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, KRRiT doceniła fakt, że program "Z." ma być skierowany do szerokiego grona odbiorców tj. wszystkich grup wiekowych, z wykształceniem wyższym, średnim i podstawowym, mężczyzn i kobiet, dzieci i seniorów, do mieszkańców wsi, małych miejscowości i dużych miast, aktywnie zaangażowanych zarówno w życie lokalnych społeczności jak i odlegle wydarzenia na świecie, ludzi, którzy afirmują życie i cenią pozytywny przekaz. Jego zdaniem powyższe uwiarygodniła spółka C. we wniosku o udzielenie koncesji, załącznikach do wniosku, jak i stanowisku z dnia 1 lutego 2016 r. Zdaniem organu spółka C. przedstawiła projekt, który wyróżnia się proporcjonalnym udziałem różnorodnych audycji, realizujących uniwersalny charakter programu (brak nadmiernej przewagi jednego rodzaju audycji), co najpełniej odzwierciedla założony uniwersalny charakter programu oraz potrzeby odbiorców rynku naziemnej telewizji cyfrowej. W ocenie organu po ponownym przeanalizowaniu całości materiału dowodowego stwierdzono bezzasadność podniesionych zarzutów. Program "Z.", projektowany przez spółkę C. będzie, w jego ocenie, w największym stopniu realizował wymogi zawarte w treści Ogłoszenia Przewodniczącego KRRiT, zarówno te, ustanowione dla charakteru programu, jak i dotyczące tematyki treści programowych, przy jednoczesnym spełnieniu wszystkich kryteriów ustawowych określonych w art. 36 i art. 1 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji. W zakresie zarzutów dotyczących części ekonomiczno-finansowej wniosku wskazano, że na mocy § 6b rozporządzenia KRRiT, wniosek o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w standardzie DVB-T składa się z formularzy określonych w § 4 pkt 1, 2, 5 i 7a oraz zawiera dokumenty wskazane w § 5 pkt 1-9 i 12-14 ww. rozporządzenia. Wskazał, że zgodnie z § 18 ust. 2 i 3 rozporządzenia KRRiT, w postępowaniach, o których mowa w § 1 pkt 1 lit. a i e, zmiany wniosku, w części dotyczącej informacji programowych oraz ekonomiczno-finansowych, wskazane w § 4 pkt 5, § 5 pkt 88a oraz § 11 pkt 3 i 4, dokonane w czasie postępowania, nie będą uwzględniane, jeżeli w postępowaniu rozpatrywane są wnioski złożone przez więcej niż jednego wnioskodawcę, przy czym za zmianę, o której mowa, uważa się również uzupełnienie wniosku polegające na złożeniu dokumentów lub dostarczeniu informacji brakujących w dniu złożenia wniosku. W związku z tym w przedmiotowym postępowaniu każdy wniosek w dniu jego złożenia powinien zawierać m.in.: formularz "Informacje ekonomiczno-finansowe - rozpowszechnianie programu drogą rozsiewczą naziemną w sposób analogowy lub cyfrowy w standardzie DVB-T lub drogą rozsiewczą satelitarną", stanowiący Załącznik nr 5 do rozporządzenia (§ 4 pkt 5 rozporządzenia KRRiT); założenia do trzyletniego planu finansowego: a) opis sposobu wyliczeń planowanych przychodów, b) opis sposobu wyliczeń planowanych kosztów, c) plan inwestycyjny dotyczący wnioskowanego przedsięwzięcia, z wyszczególnieniem typów sprzętu, jego wartości oraz czasu realizacji inwestycji, d) oszacowanie wysokości opłaty za udzielenie koncesji (§ 5 pkt 8 rozporządzenia KRRiT); specyfikację źródeł finansowania planowanego przedsięwzięcia: a) w przypadku finansowania kapitałem własnym - wskazać czy kapitał będzie pochodził z nadwyżki finansowej, planowanego podniesienia kapitału zakładowego czy planowanych dopłat do kapitału, b) w przypadku finansowania z kredytów i pożyczek - określić warunki spłaty i stopę procentową (§ 5 pkt 8a rozporządzenia KRRiT). Wskazano, że wprowadzenie dla ww. dokumentów rygoru, jakim jest brak możliwości zmiany lub uzupełnienia dokumentów wskazanych w § 18 pkt 2 i 3 rozporządzenia KRRiT, ma na celu uniemożliwienie manipulowania danymi finansowymi, czy też dopasowywania ich do założeń poczynionych przez konkurencyjnych wnioskodawców, uniknięcie uporczywego przeciągania czasu trwania procesów koncesyjnych w wyniku konieczności dokonywania analizy po każdorazowej zmianie założeń. Organ podniósł, że w związku z § 5 pkt 9, niepodlegającym rygorowi z §18 pkt 2 i 3 rozporządzenia KRRiT, wnioskodawca zobowiązany jest przedstawić dokumentację potwierdzającą źródła finansowania planowanego przedsięwzięcia. Przepis § 5 pkt 9 nie określa informacji, których zmiana, na mocy ww. § 18 ust. 2 i w okolicznościach w nim wskazanych, nie może być przez organ uwzględniona. Jednocześnie, treść dokumentacji potwierdzającej źródła finansowania ma wpływ na ocenę wiarygodności planu finansowego. Przedstawianie organowi, na podstawie § 5 pkt 9 rozporządzenia KRRiT, dokumentacji dotyczącej uwiarygodnienia możliwości realizacji dokonanych założeń finansowych możliwe jest do momentu rozstrzygnięcia przez organ postępowania i jest uwzględnione przez organ przy ocenie wniosku. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt: II GSK 108 3/11 "Tylko takie uzupełnienie wniosku, które polega na złożeniu dokumentów lub dostarczeniu informacji brakujących w dniu złożenia wniosku, obejmujących informacje programowe oraz ekonomiczno-finansowe wskazane w powołanych w § 18 ust. 2 cytowanego rozporządzenia przepisach, nie będzie uwzględnione i to jedynie w sytuacji, gdy w postępowaniu rozpatrywane są wnioski złożone przez więcej niż jednego wnioskodawcę. Wszelkie inne uzupełnienia wniosku polegające na złożeniu dokumentów lub dostarczeniu informacji brakujących w dniu złożenia wniosku, nieobjętych wyłączeniem określonym w § 18 ust. 2 tego rozporządzenia są dopuszczalne". Wskazując na powyższe, zdaniem organu zmiana wniosku w zakresie dokumentacji potwierdzającej źródła finansowania planowanego przedsięwzięcia, w sytuacji gdy nie prowadzi do zmiany specyfikacji źródeł finansowania planowanego przedsięwzięcia w zakresie wysokości oraz sposobu finansowania, jest na mocy § 5 pkt 9 uwzględniana przez organ. Organ oceniając część ekonomiczną wniosków przedmiotowego postępowania dokonał analizy sytuacji finansowej zarówno wnioskodawców, jak i wspólników stron postępowania oraz podjął wszelkie czynności zmierzające do ustalenie stanu faktycznego. Wskazał, że żaden przepis prawa nie zobowiązuje organu do prowadzenia analizy porównawczej wniosków w zakresie możliwości finansowych poszczególnych wnioskodawców. Przedmiotem postępowania koncesyjnego nie jest bowiem wyłonienie wnioskodawcy o największym potencjale finansowym. Mając na względzie, iż koncesjonowaniu podlega rozpowszechnianie programu, zdefiniowanego w art. 4 pkt 6 ustawy o radiofonii i telewizji, istotą postępowania prowadzonego przez organ w sytuacji wielości wnioskodawców jest dokonanie wyboru najlepszej oferty programowej. Zdaniem organu wyczerpujące przedstawienie motywów decyzji, obejmujących kryteria, którymi kierował się organ oceniając fakty, które przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, ma szczególną wagę w sprawach, w których występuje kilka podmiotów-stron, konkurujących o określone dobro będące przedmiotem reglamentacji administracyjnej. Decyzja organu sprowadza się wówczas do wskazania (wyboru) jednego z podmiotów - tego, który w porównaniu z pozostałymi najpełniej spełnia kryteria przyznania określonego dobra. Zdaniem organu C. przedstawiła plan finansowy, wskazała oraz udokumentowała niezbędne do jego realizacji, szeroko przyjęte w praktyce gospodarczej, źródła finansowania, co zostało przez KRRiT ocenione pozytywnie. Wskazał, że celem postępowania jest udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu zdefiniowanego w art. 4 pkt 6 ustawy o radiofonii i telewizji jako "uporządkowany zestaw audycji, przekazów handlowych lub innych przekazów, rozpowszechniany w całości, w sposób umożliwiający jednoczesny odbiór przez odbiorców w ustalonym przez nadawcę układzie", podmiotowi który przedstawi program najlepiej wypełniający wymogi ww. ustawy oraz Ogłoszenia. Organ wskazał, że w toku postępowania ocenił wnioski z punktu widzenia kryteriów finansowych i technicznych, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazując indywidualnie, iż wszyscy wnioskodawcy przedstawili dane o bazie technicznej, która pozwala na produkcję, realizację i emisję programu telewizyjnego w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie ósmym, a także udokumentowali posiadanie środków finansowych, które umożliwią realizację wnioskowanego przedsięwzięcia zgodnie z przyjętymi założeniami. Zdaniem, organu to nie przedmiotowa analiza finansowa i techniczna stanowiła istotę rozstrzygnięcia postępowania przez organ, lecz porównanie zawartych we wnioskach ofert programowych. W wyniku ponownego porównania ofert programowych KRRiT najwyżej oceniła projekt programu "Z.". Organ uznał, że ww. program będzie w największym stopniu realizował uniwersalny charakter programu określony w Ogłoszeniu, zapewniając tym samym odbiorcom dostęp do urozmaiconej oferty programowej w ofercie bezpłatnej telewizji cyfrowej i nie przekroczono granice uznania administracyjnego. Skargi na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, wywodząc jak w skargach oraz zarzucając: I. S.: - naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 77 § 1, art. 80 oraz art 107 k.p.a., art. 7, art. 10 k.p.a., art. 89 § 2 k.p.a., polegające na: niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek wydania decyzji; niewskazaniu faktów (dowodów), na których oparto rozstrzygnięcie oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej; dowolności w wydaniu zaskarżonej decyzji poprzez niedostateczne i niepełne jej uzasadnienie; przeprowadzeniu postępowania w sposób uniemożliwiający stronie czynny udział w postępowaniu i Wypowiedzenie się co do twierdzeń i zarzutów podnoszonych podczas prowadzenia postępowania; - naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 36 ust. 1 pkt 3 (wskazany omyłkowo w treści skargi jako art. 6 ust. 1 pkt 3) ustawy o radiofonii i telewizji, poprzez błędną wykładnię o przyznanie koncesji podmiotowi, który w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sprawie nie spełnia wymogów stawianych przez ustawę. II. R.: - naruszenie przepisów postępowania tj. § 18 ust. 2 i 3 w zw. z § 6b w zw. z § 5 pkt 8a w zw. z § 6 b rozporządzenia KRRiT oraz art. 7, 8, 77, 80 k.p.a. poprzez uwzględnienie w postępowaniu o udzielenie koncesji dokumentów odnoszących się do części ekonomiczno-procesowej wniosku C. w postaci umowy inwestycyjnej z [...] października 2015 r. i Informacji dodatkowych z dnia [...] października 2015 r., które zostały dostarczone po upływie terminu do składania wniosków o udzielenie koncesji. Powyższe naruszenie skutkowało uznaniem, iż C. spełnił warunki ekonomiczno-finansowe dla uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego. - naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyczerpujące zbadanie całego materiału dowodowego oraz uznanie za udowodnione okoliczności, które nie wynikają ze zgromadzonych w sprawie dokumentów dotyczących części finansowo- ekonomicznej wniosku C. w szczególności wadliwe przyjęcie, że zadeklarowane nakłady finansowe są wystarczające na dokonanie inwestycji w zakresie opisanym we wniosku C. i przyjęcie na ich podstawie, że C. jako koncesjonariusz będzie w stanie zapewnić realizację programu telewizyjnego zgodnie z treścią Ogłoszenia oraz złożonego wniosku i to w wyższym stopniu niż skarżąca. Organ nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jakie elementy dotyczące części ekonomiczno-finansowej wniosku skarżącej zostały uznane za mniej wiarygodne niż podane we wniosku koncesyjnym C. - naruszenie art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyczerpujące zbadanie całego materiału dowodowego oraz uznanie za udowodnione okoliczności, które nie wynikają ze zgromadzonych w sprawie dokumentów dotyczących części programowej wniosku C. w szczególności wadliwe przyjęcie, ze zaproponowany przez C. program ma charakter uniwersalny i C. jako koncesjonariusz będzie w stanie zapewnić realizację programu telewizyjnego zgodnie z treścią Ogłoszenia oraz złożonego wniosku, i to w wyższym stopniu niż skarżąca oraz przyjęcie za udowodnione okoliczności podanych przez C. pomimo, iż okoliczności te są sprzeczne w stosunku do siebie co wynika z dostarczonych przez C. dokumentów. Organ nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jakie elementy dotyczące części programowej wniosku skarżącej zostały uznane za mniej wartościowe niż podane we wniosku koncesyjnym C. - naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię 36 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o radiofonii i telewizji, polegającą na przejęciu, że organ nie musi oceniać wiarygodności danych i deklaracji podawanych przez wnioskodawców we wnioskach koncesyjnych gdyż wystarczającą sankcją jest możliwość cofnięcia koncesji. W związku z powyższym skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], w sprawie udzielenia i odmowy udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja wbrew twierdzeniom skarżącej S. nie narusza art. 89 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Nie obejmuje jednak wszystkich takich przypadków. W postępowaniu administracyjnym toczącym się z udziałem dwóch lub więcej stron, ich interesy mogą bowiem być: a) wspólne (te same), b) różne, ale nie przeciwstawne, c) przeciwstawne, sporne. "Uzgodnić" to doprowadzić do braku rozbieżności, to również ujednolicać, harmonizować. Analiza przepisów k.p.a. odnoszących się do rozprawy, jak i regulacji z zakresu radiofonii i telewizji w zakresie postępowań o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów drogą naziemną, każe przyjąć, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 89 § 2 k.p.a. W postępowaniach toczących się w związku z ogłoszeniem Przewodniczącego KRRiT przewidzianym w art. 34 ustawy o radiofonii i telewizji liczba wnioskodawców przekraczać może możliwości rozpowszechniania programów, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. W takim wypadku koncesja udzielona zostaje jednemu podmiotowi, który w ocenie organu najpełniej odpowiada wymogom postawionym w ustawie. Skarżąca aktywnie uczestniczyła w postępowaniu odpowiadając na wezwania organu tak więc argument dotyczący niezapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu jest niezasadny. W ocenie Sądu organ słusznie stwierdził, że zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. § 18 pkt 2 i 3 w zw. z § 6b w zw. z § 5 pkt 8a rozporządzenia KRRiT z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych oraz art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. - poprzez uwzględnienie w postępowaniu o udzielenia koncesji dokumentów odnoszących się do części ekonomiczno-finansowej wniosku C. w postaci umowy inwestycyjnej z dnia [...] października 2015 r. i informacji dodatkowych, nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z § 18 rozporządzenia w czasie trwania postępowania wnioskodawca obowiązany jest zgłaszać niezwłocznie Przewodniczącemu Krajowej Rady zmiany stanu faktycznego lub prawnego objętego wnioskiem (ust. 1). W postępowaniach, o których mowa w § 1 pkt 1 lit. a i e (w tym m.in. w postępowaniach w sprawach udzielania koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych lub telewizyjnych drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w standardzie DVB-T), zmiany wniosku, w części dotyczącej informacji programowych oraz ekonomiczno-finansowych, wskazane w § 4 pkt 5, § 5 pkt 8 i 8a oraz § 11 pkt 3 i 4, dokonane w czasie trwania postępowania, nie będą uwzględniane, jeżeli w postępowaniu rozpatrywane są wnioski złożone przez więcej niż jednego wnioskodawcę (ust. 2). Za zmianę taką uważa się również uzupełnienie wniosku polegające na złożeniu dokumentów lub dostarczeniu informacji brakujących w dniu złożenia wniosku (ust. 3). Na mocy § 6b ww. rozporządzenia wniosek o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w standardzie DVB-T składa się z formularzy określonych w § 4 pkt 1, 2, 5 i 7a oraz zawiera dokumenty wskazane w § 5 pkt 1-9 i 12-14. Organ powołując się na orzeczenie sądu wyjaśnił co składa się na informacje ekonomiczno-finansowe, o których mowa w ww. przepisie. Formularz "Informacje ekonomiczno-finansowe - rozpowszechnianie programu drogą rozsiewczą naziemną w sposób analogowy lub cyfrowy w standardzie DVB-T lub drogą rozsiewczą satelitarną", stanowiący załącznik nr 5 do rozporządzenia (§ 4 pkt 5) oraz dokumenty takie, jak założenia do trzyletniego planu finansowego (§ 5 pkt 8), tj. opis sposobu wyliczeń planowanych przychodów (lit. a), opis sposobu wyliczeń planowanych kosztów (lit. b), plan inwestycyjny dotyczący wnioskowanego przedsięwzięcia, z wyszczególnieniem typów sprzętu, jego wartości oraz czasu realizacji inwestycji (lit. c), oszacowanie wysokości opłaty za udzielenie koncesji (lit. d), oraz specyfikacja źródeł finansowania planowanego przedsięwzięcia (§ 5 pkt 8a), tj. w przypadku finansowania kapitałem własnym - wskazanie czy kapitał będzie pochodził z nadwyżki finansowej, planowanego podniesienia kapitału zakładowego czy planowanych dopłat do kapitału (lit. a), a w przypadku finansowania z kredytów i pożyczek - określenie warunków spłaty i stopy procentowej (lit. b). Wprowadzenie dla ww. dokumentów rygoru, jakim jest brak możliwości zmiany lub uzupełnienia dokumentów wskazanych w § 18 pkt 2 i 3 rozporządzenia KRRiT, ma na celu uniemożliwienie manipulowania danymi finansowymi, czy też dopasowywania ich do założeń poczynionych przez konkurencyjnych wnioskodawców, uniknięcie uporczywego przeciągania czasu trwania procesów koncesyjnych w wyniku konieczności dokonywania analizy po każdorazowej zmianie założeń. Powołując się na przepis § 5 pkt 9, organ prawidłowo twierdzi, że jest to przepis niepodlegający rygorowi przewidzianemu w przepisie § 18 pkt 2 i 3 rozporządzenia KRRiT. Wnioskodawca zobowiązany jest przedstawić dokumentację potwierdzającą źródła finansowania planowanego przedsięwzięcia. Przepis § 5 pkt 9 nie określa informacji, których zmiana, na mocy ww. § 18 ust 2 i w okolicznościach w nim wskazanych, nie może być przez organ uwzględniona. Treść dokumentacji potwierdzającej źródła finansowania ma wpływ na ocenę wiarygodności planu finansowego. Przedstawianie organowi, na podstawie § 5 pkt 9 rozporządzenia KRRiT, dokumentacji dotyczącej uwiarygodnienia możliwości realizacji dokonanych założeń finansowych możliwe jest do momentu rozstrzygnięcia przez organ postępowania i jest uwzględnione przez organ przy ocenie wniosku. Powyższe wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt: II GSK 108 3/11 "Tylko takie uzupełnienie wniosku, które polega na złożeniu dokumentów lub dostarczeniu informacji brakujących w dniu złożenia wniosku, obejmujących informacje programowe oraz ekonomiczno-finansowe wskazane w powołanych w § 18 ust. 2 cytowanego rozporządzenia przepisach, nie będzie uwzględnione i to jedynie w sytuacji, gdy w postępowaniu rozpatrywane są wnioski złożone przez więcej niż jednego wnioskodawcę. Wszelkie inne uzupełnienia wniosku polegające na złożeniu dokumentów lub dostarczeniu informacji brakujących w dniu złożenia wniosku, nieobjętych wyłączeniem określonym w § 18 ust. 2 tego rozporządzenia są dopuszczalne". Należy uznać, że zmiana wniosku w zakresie dokumentacji potwierdzającej źródła finansowania planowanego przedsięwzięcia, w sytuacji gdy nie prowadzi do zmiany specyfikacji źródeł finansowania planowanego przedsięwzięcia w zakresie wysokości oraz sposobu finansowania, jest na mocy § 5 pkt 9 uwzględniana przez organ. Należy zaznaczyć, na co wskazał organ, że z możliwości uzupełnienia niezastrzeżonej przepisami prawa dokumentacji skorzystała również skarżąca R. poprzez złożenie w dniu [...] października 2016 r. (czyli 19 dni po złożeniu wniosku) zaświadczenia bankowego Banku BPH S.A. z dnia [...] października 2015 r., dokumentującego posiadanie przez jedynego udziałowca, spółkę T. S.A., dostępnego salda na rachunku w wysokości umożliwiającej podniesienie kapitału zakładowego skarżącej. Dokument ten, uwzględniony przez organ, miał decydujące znaczenie dla pozytywnej oceny możliwości finansowania projektu. W tym stanie rzeczy, dokumentację potwierdzającą źródła finansowania planowanego przedsięwzięcia wnioskodawca nie jest zobowiązany przedstawić na podstawie § 5 pkt 8 i 8a ww. rozporządzenia, ale na mocy § 5 pkt 9 w zw. z § 6b rozporządzenia a dokumenty składane zgodnie z § 5 pkt 9 rozporządzenia nie są objęte rygorem z § 18 ust. 2 rozporządzenia. Z tego też względu organ zasadnie twierdzi, że ma obowiązek uwzględnić ewentualne zmiany dokonywane przez stronę w tym zakresie. Zdaniem Sądu nieuzasadniony jest zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę dokumentów finansowo- ekonomicznych C. co miało w konsekwencji doprowadzić do błędnej oceny możliwości inwestycyjnych koncesjonariusza. Umowa inwestycyjna z dnia [...] października 2015 r. została zawarta przy zachowaniu poczynionych przez spółkę założeń o finansowaniu projektu ze środków w wysokości 10.000.000 zł, które będą pochodziły z podniesienia kapitału zakładowego spółki. Organ zasadnie uznał, że umowa ta zabezpiecza wpływ deklarowanych środków bezpośrednio do spółki. Należy zauważyć, że słusznie wskazano, że żaden przepis prawa nie zobowiązuje organu do prowadzenia analizy porównawczej wniosków w zakresie możliwości finansowych poszczególnych wnioskodawców. Przepis art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o radiofonii i telewizji stanowi, że w postępowaniu o udzielenie koncesji ocenia się możliwości dokonania przez wnioskodawcę koniecznych inwestycji i finansowania programu. Przedmiotem postępowania koncesyjnego nie jest wyłonienie wnioskodawcy o największym potencjale finansowym ale dokonanie wyboru najlepszej oferty programowej, co zostało zaaprobowane w powoływanym już wyroku z dnia 25 maja 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt: VI SA/Wa 627/12 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Umowa pożyczki z dnia [...] września 2015 r., której koncesjonariusz nie załączył do części ekonomicznej, a do części technicznej wniosku nie miała wpływu na ocenę ekonomiczną wniosku. Organ zasadnie twierdzi, że była ona przywoływana tylko i wyłącznie z tego względu, iż dzięki jej zawarciu B. Sp. z o.o. uzyskiwała możliwość zakupienia nowocześniejszego sprzętu, niż ten którym obecnie dysponuje. Przedmiotowe rozumienie ww. umowy wynika z faktu, iż w dacie [...] września 2015 r. B. sp. z o.o. oświadczyła, iż posiada odpowiedni sprzęt oraz licencje software-owe, które umożliwiają rozpowszechnianie programu telewizyjnego w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie ósmym (§ 2 ust. 1 listu intencyjnego z dnia [...] września 2015 r.). Zasadnie organ twierdzi, że z puntu widzenia oceny sytuacji finansowej najistotniejszy był fakt, iż wspomniana dzierżawa będzie po stronie C. generować miesięczny koszt w wysokości [...] zł. netto co zostało ujęte w planach finansowych. Biorąc powyższe pod uwagę warunkowa umowa pożyczki z dnia [...] września 2015 r. zawarta pomiędzy B. Sp. z o.o. a K. S.A. wskazuje tylko na fakt, iż B. Sp. z o.o. będą posiadać stosowne środki na zakup sprzętu nowszej generacji, który następnie zostanie wydzierżawiony przez C. Zasadnie stwierdzono, że zarówno model finansowania przyjęty przez C., jak i model finansowania przedstawiony przez skarżących, są zgodne z prawem, zostały udokumentowane od strony formalnej i możliwości finansowych, oraz pozytywnie ocenione przez organ - co znalazło wyraz w decyzji. Sąd uznał, że w koncesji nr [...]z dnia [...] grudnia 2015 r. omówiono planowany sposób finansowania każdego z uczestników oraz wymaganą prawem dokumentację. Przewodniczący KRRiT poszukiwał podmiotu chcącego rozpowszechniać program, który " będzie prezentował aktualne wydarzenia z różnych stron Polski, a także zawierał audycje poświęcone idei samorządności i funkcjonowaniu lokalnych społeczności, edukacji obywatelskiej oraz poświęcone różnorodnym działaniom na rzecz interesu publicznego w warunkach pluralizmu poglądów politycznych". Z tak sformułowanego wymogu nie można wnioskować, iż elementami pożądanymi w poszukiwanym programie będą audycje informujące o zdarzeniach mających miejsce w Polsce a nie na świecie. W niniejszym postępowaniu celem nie było wyłonienie jakiegokolwiek programu uniwersalnego o charakterze informacyjnym. Poszukiwano takiego programu, który w rozpowszechnianych, audycjach będzie przedstawiał co dzieje się w rożnych zakątkach kraju, zarówno w dużych miastach, jak i małych miasteczkach, czy wsiach. Ponadto w programie mają znaleźć się audycje promujące idę samorządności, lokalnych społeczności i nastawione na edukację obywatelską. Może tak się zdarzyć, że w serwisach znajdą się tzw. breaknews z całego świata, ale to nie jest głównym celem. Wyłoniony w konkursie program ma głównie przybliżać widzom wszystkie zakątki Polski. W istniejących obecnie programach dużą wagę przywiązuje się do wiadomości międzynarodowych i ogólnopolskich. Z tego też względu oceniając programy analizowano je pod kątem: różnorodności gatunkowej audycji, możliwe szeroko nakreślonego kręgu odbiorców oraz charakteru treści programowych, które powinny być skierowane zarówno do każdej z danych grup czy kategorii wyróżnionych w ramach kręgu odbiorców programu, ale także treści wspólnych dla wszystkich odbiorców. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, organ zasadnie docenił fakt, iż program "Z." ma być skierowany do szerokiego grona odbiorców tj. wszystkich grup wiekowych, z wykształceniem wyższym, średnim i podstawowym, mężczyzn i kobiet, dzieci i seniorów, do mieszkańców wsi, małych miejscowości i dużych miast, aktywnie zaangażowanych zarówno w życie lokalnych h społeczności jak i odlegle wydarzenia na świecie, ludzi, którzy afirmują życie i cenią pozytywny przekaz. Organ ustalił, że spółka C. przedstawiła projekt, który wyróżnia się proporcjonalnym udziałem różnorodnych audycji, realizujących uniwersalny charakter programu (brak nadmiernej przewagi jednego rodzaju audycji), co najpełniej odzwierciedla założony uniwersalny charakter programu oraz potrzeby odbiorców rynku naziemnej telewizji cyfrowej. Sąd uznaje stanowisko organu, że planowany program przedstawiony przez C. miał charakter uniwersalny i spełniał wymogi Ogłoszenia. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy o radiofonii i telewizji nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie koncesyjne mogło zakończyć się udzieleniem jednej koncesji, prawo do rozpowszechniania programu nie mogła być przyznana wszystkim wnioskodawcom w ramach zaskarżonego postępowania. Z tego powodu "działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela sprawy, ale nie nakazuje ... spełnienia każdego żądania obywatela" (por. wyrok WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2006 r., III SA/Wa 97/06). Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.