VI SA/Wa 1007/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Łukasz Jarocki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 września 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z 26 stycznia 2024 r., nr [...], Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "Komisja:, "KNF", "organ"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm., dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 753, z późn. zm., dalej: "ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym"), art. 97 ust. 1a pkt 1 w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 1, art. 69 ust. 1 pkt 2, art. 69 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2554, dalej: "ustawa o ofercie"), po rozpoznaniu wniosku M. K. (dalej: "Strona", "Skarżący") z 6 lipca 2023 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję KNF z 16 czerwca 2023 r., sygn. [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komisja opisała przebieg postępowania administracyjnego w I instancji wskazując, że zostało ono wszczęte postanowieniem z 4 października 2022 r. Postępowanie w I instancji zakończyło się ww. decyzją z 16 czerwca 2023 r., sygn. [...], którą Komisja: nałożyła na Stronę karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, w związku z naruszeniem art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie, gdyż nie dokonała zawiadomienia "[...]" S.A. z siedziba w W. i Komisji o zmniejszeniu 1 marca 2017 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta poniżej 5%r., II. nałożyła na Stronę karę pieniężną w wysokości 140 000 zł w związku z: 1) trzykrotnym naruszeniem art. 69 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie, gdyż: a) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. z siedziba w P] i Komisji o zwiększeniu 17 marca 2017 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta powyżej 5%, b) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. i Komisji o zwiększeniu 23 marca 2017 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta powyżej 10%, c) nie dokonała zawiadomienia [...] z siedziba w P. i Komisji o zwiększeniu 25 maja 2020 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta powyżej 10%, 2) trzykrotnym naruszeniem art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie, gdyż: a) nie dokonała zawiadomienia [..] S.A. i Komisji o zmniejszeniu 13 kwietnia 2017 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta poniżej 10%, b) nie dokonał zawiadomienia [...] i Komisji o zmniejszeniu 26 sierpnia 2020 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta poniżej 10%, c) nie dokonała zawiadomienia [...] i Komisji o zmniejszeniu 21 września 2020 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta poniżej 5%, III. nałożyła na Stronę karę pieniężną w wysokości 220 000 zł w związku z: 1) trzykrotnym naruszeniem art. 69 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie, gdyż: a) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. z siedziba w P. i Komisji o zwiększeniu 6 marca 2017 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta powyżej 5%, b) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. i Komisji o zwiększeniu 16 marca 2017 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta powyżej 10%, c) nie dokonała zawiadomienia [...] z siedzibą w T] i Komisji o zwiększeniu 9 lipca 2020 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta powyżej 15%, 2) trzykrotnym naruszeniem art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie, gdyż: a) nie dokonała zawiadomienia [...] i Komisji o zmniejszeniu 14 września 2020 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta poniżej 15%, b) nie dokonała zawiadomienia [...] i Komisji o zmniejszeniu 6 października 2020 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta poniżej 10%, c) nie dokonała zawiadomienia [...] i Komisji o zmniejszeniu 14 października 2020 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta poniżej 5%, 3) trzykrotnym naruszeniem art. 69 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie, gdyż: a) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. i Komisji o zmianie 7 grudnia 2017 r. posiadanego dotychczas udziału ponad 10% w ogólnej liczbie głosów tego emitenta o co najmniej 2%, b) nie dokonała zawiadomienia [...] i Komisji o zmianie 6 lipca 2020 r. posiadanego dotychczas udziału ponad 10% w ogólnej liczbie głosów tego emitenta o co najmniej 2%, c) nie dokonała zawiadomienia [...] i Komisji o zmianie 28 września 2020 r. posiadanego dotychczas udziału ponad 10% w ogólnej liczbie głosów tego emitenta o co najmniej 2%, IV. nałożyła na Stronę karę pieniężną w wysokości 40 000 zł w związku z: 1) naruszeniem art. 69 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie, gdyż nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. z siedziba w K] i Komisji o zwiększeniu 28 sierpnia 2018 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta powyżej 5%, 2) naruszeniem art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie, gdyż nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. i Komisji o zmniejszeniu 12 lipca 2019 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta poniżej 5%, V. nałożyła na Stronę karę pieniężną w wysokości 110 000 zł w związku z: 1) czterokrotnym naruszeniem art. 69 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie, gdyż: a) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. z siedziba w W] i Komisji o zwiększeniu 16 czerwca 2017 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta powyżej 5%, b) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. i Komisji o zwiększeniu 29 listopada 2017 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta powyżej 5%, c) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. i Komisji o zwiększeniu 27 grudnia 2018 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta powyżej 10%, d) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. i Komisji o zwiększeniu 15 stycznia 2019 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta powyżej 15%, 2) naruszeniem art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie, gdyż nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. i Komisji o zmniejszeniu 14 listopada 2017 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta poniżej 5%, VI. nałożyła na Stronę karę pieniężną w wysokości 200 000 zł w związku z: 1) trzykrotnym naruszeniem art. 69 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie, gdyż: nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. z siedziba w W. i Komisji o zwiększeniu 3 marca 2017 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta powyżej 5%, b) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. i Komisji o zwiększeniu 21 marca 2017 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta powyżej 10%, c) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. i Komisji o zwiększeniu 5 stycznia 2018 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta powyżej 15%, 2) trzykrotnym naruszeniem art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie, gdyż: a) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. i Komisji o zmniejszeniu 6 lipca 2020 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta poniżej 15%, b) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. i Komisji o zmniejszeniu 8 lipca 2020 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta poniżej 10%, c) nie dokonała zawiadomienia [..] S.A. i Komisji o zmniejszeniu 14 lipca 2020 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta poniżej 5%, 3) trzykrotnym naruszeniem art. 69 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie, gdyż: a) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. i Komisji o zmianie 24 istopada 2017 r. posiadanego dotychczas udziału ponad 10% w ogólnej liczbie głosów tego emitenta o co najmniej 2%, b) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. i Komisji o zmianie 13 grudnia 2017 r. posiadanego dotychczas udziału ponad 10% w ogólnej liczbie głosów tego emitenta o co najmniej 2%, c) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. i Komisji o zmianie 12 czerwca 2020 r. posiadanego dotychczas udziału ponad 10% w ogólnej liczbie głosów tego emitenta o co najmniej 2%, VII. nałożyła na Stronę karę pieniężną w wysokości 140 000 zł w związku z: 1) trzykrotnym naruszeniem art. 69 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie, gdyż: a) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. z siedziba w W. i Komisji o zwiększeniu 23 października 2017 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta powyżej. 5%, . b) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. i Komisji o zwiększeniu 9 stycznia 2018 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta powyżej 10%, nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. i Komisji o zwiększeniu 27 listopada 2019 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta powyżej 15% 2) trzykrotnym naruszeniem art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie, gdyż: a) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. i Komisji o zmniejszeniu 29 kwietnia 2020 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta poniżej 15%, b) nie dokonała zawiadomienia [...] S.A. i Komisji o zmniejszeniu 17 lipca 2020 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta poniżej 10%, nie dokonała zawiadomienia [...]S.A. i Komisji o zmniejszeniu 27 lipca 2020 r. udziału w ogólnej liczbie głosów tego emitenta poniżej 5%. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od powyższej decyzji Komisja wskazała, że Skarżący jest stroną umowy o świadczenie usług maklerskich nr [...] przez [...] S.A. z 6 maja 2008 r. (k. 2384-2385). Posiada rachunek papierów wartościowych w [...] S.A. o numerze [...] (k. 2388). W dniu 6 czerwca 2008 r. Strona ustanowiła pełnomocnika do wykonywania umowy maklerskiej nr [...] w osobie K. G. (k. 2387). Zgodnie z treścią dyspozycji, "Zakres pełnomocnika określa Regulamin" (pkt 6 dyspozycji, k. 2387). Komisja dodała, że K. G. jest stroną umowy o świadczenie usług maklerskich nr [...] przez [...] S.A. z 6 maja 2008 r. (k. 2923-2924). Posiada rachunek papierów wartościowych w [...] S.A. o numerze [..] (k. 2926). W dniu 6 czerwca 2008 r. K. G. ustanowił pełnomocnika do wykonywania umowy maklerskiej nr [...] w osobie Strony (k. 2926). Zgodnie z treścią dyspozycji, "Zakres pełnomocnika określa Regulamin" (pkt 6 dyspozycji, k. 2926). Komisja wyjaśniła, że w okresie od 27 lutego 2017 r. do 12 października 2020 r. Strona - będąca jednocześnie pełnomocnikiem do rachunku papierów wartościowych K. G. - oraz K. G., dokonywali transakcji zbycia i nabycia akcji: [...]" S.A., [...] S.A. albo [..] , [...] S.A. albo [...], [...] S.A., [...] S.A., [..] S.A., [...]S.A., skutkujących zmianą udziału posiadanych przez nią głosów w ogólnej liczbie głosów w ww. spółkach, co - w związku z przekroczeniem określonych w ustawie o ofercie progów - powinno być przedmiotem notyfikacji na podstawie art. 69 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie. Organ wyjaśnił, że wszystkie transakcje dokonywane przez Stronę (będącą pełnomocnikiem do rachunku papierów wartościowych K. G.i K. G., (będące przedmiotem rozstrzygnięcia KNF – uwaga Sądu), były transakcjami sesyjnymi (k. 5-2244). W związku z powyższym, w świetle art. 69 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie, na Stronie ciążył obowiązek niezwłocznego dokonania zawiadomienia KNF i spółki publicznej o zmianie wynikającej ze zbycia lub nabycia akcji spółki publicznej w transakcji zawartej na rynku regulowanym lub w alternatywnym systemie obrotu, nie później niż w terminie 6 dni sesyjnych od dnia zawarcia transakcji. Komisja wyjaśniła ponadto, że dwukrotnie zmiana zsumowanego stanu posiadania Strony i K. G. wynikała z rejestracji podwyższenia kapitału zakładowego emitentów. W dniu 13 kwietnia 2017 r. miało miejsce podwyższenie kapitału zakładowego [...] S.A. (raport bieżący [...]S.A. nr [...] z 13 kwietnia 2017 r., k. 2821-2831), w wyniku którego łączny stan posiadania Strony i jej mocodawcy zmniejszył się poniżej 10% głosów w ogólnej liczbie głosów [...] S.A. (z zsumowanego stanu posiadania w wysokości 11,14% głosów w ogólnej liczbie głosów [...] S.A. do zsumowanego stanu posiadania w wysokości 6,78% głosów w ogólnej liczbie głosów emitenta). Z kolei 14 listopada 2017 r. miała miejsce rejestracja podwyższenia kapitału zakładowego [...] S.A. (raport bieżący [...] S.A. nr [...] z 20 listopada 2017 r., k. 2818-2820), w wyniku której łączny stan posiadania Strony i jej mocodawcy zmniejszył się poniżej 5% głosów w ogólnej liczbie głosów [..] S.A. (z zsumowanego stanu posiadania w wysokości 5,15% głosów w ogólnej liczbie głosów [...] S.A. do zsumowanego stanu posiadania w wysokości 3,79% głosów w ogólnej liczbie głosów emitenta). Jak podkreśliła Komisja, w obu powyższych przypadkach Strona miała obowiązek niezwłocznego dokonania zawiadomienia KNF i spółki publicznej o zmianie posiadanego udziału, przy czym nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia, w którym dowiedziała się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się o niej dowiedzieć, co wynika z art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie. W obu powyższych przypadkach, Strona nie zawiadomiła o zmianie posiadanego udziału zarówno KNF, jak i emitentów (k. 5-2244,2737-2741,2742, 2744, 2837). W publicznie dostępnych informacjach (tj. raportach okresowych i bieżących emitentów) brak informacji o łącznym stanie posiadania akcji emitentów przez Stronę i jej mocodawcę. Komisja wskazał następnie w tabelach zamieszczonych w zaskarżonej decyzji zmiany stanu posiadania znacznych pakietów akcji, o których Strona (działając również jako pełnomocnik K. G.) nie zawiadomiła ani ww. emitentów ani KNF. Komisja podkreśliła, że Strona nie kwestionowała naruszeń prawa, dotyczących braku zawiadomienia KNF i emitentów o zmianach w zakresie posiadanych znacznych pakietów akcji (pisemne zeznania Strony z dnia 17 listopada 2022 r., k. 2864-2868, pisma Strony z dnia 22 listopada 2022 r. oraz 9 grudnia 2022 r., k. 2875-2881,2884-2890, protokół z rozprawy administracyjnej z 12 grudnia 2022 r., k. 2891-2894). Komisja wyjaśnił, że Strona złożyła do akt postępowania zaświadczenie sporządzone przez [..], z którego wynika, iż dokonując transakcji na akcjach spółek [...] S.A., [..] S.A. albo [..] , [..] S.A. albo [...] , [...] S.A., [..] S.A., [...] S.A., [..] S.A., poniosła 1 546 088,62 zł straty (pismo Strony z dnia 22 listopada 2022 r., k. 2875-2881). Komisja wyjaśniła, że Strona nie pełniła funkcji w organach ww. spółek publicznych w okresie objętym postępowaniem. Komisja wskazała, że w toku postępowania zgromadziła materiał dowodowy w postaci m.in.: dokumentacji dotyczącej rachunków papierów wartościowych prowadzonych dla Strony i K. G. (którego Strona jest pełnomocnikiem do rachunku), w tym umów o świadczenie usług maklerskich, dyspozycji ustanowienia pełnomocników do umów maklerskich, historii i zestawień transakcji na papierach wartościowych emitentów, zeznań Strony, zeznań złożonych przez emitentów przed wszczęciem postępowania, a także raportów bieżących przekazywanych przez emitentów. Komisja oceniła, iż w sprawie zgromadzono kompletny materiał dowodowy, a zgromadzone dowody są wiarygodne, bowiem są spójne i nie budzą wątpliwości. Komisja w toku ponownego rozpatrywania sprawy ujęła w tabelach zamieszczonych w zaskarżonej decyzji poprawne dane w zakresie kursów zamknięcia oraz kapitalizacji wynikające z archiwum Giełdy Papierów Wartościowych. Podkreśliła przy tym, że zmiana ta jednak nie ma wpływu na wysokość kar ani ocenę wagi naruszeń, ze względu na to, że przedstawione dane mają charakter ilustrujący wartości rynkowe spółek w danych okresach. Organ powtórzył naruszenia stwierdzone w decyzji I instancji, uznając ustalenia dokonane w tym zakresie w postępowaniu I instancji za prawidłowe. Komisja podsumowując wszystkie naruszenia Strony, wynikające ze zmian udziału w ogólnej liczbie głosów na akcjach siedmiu spółek publicznych, stwierdziła, iż Strona łącznie 38- krotnie naruszyła art. 69 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie. Komisja podkreśliła, że w związku z udzieleniem sobie wzajemnych pełnomocnictw do rachunków papierów wartościowych przez Stronę oraz K.G., na Stronie - działającej jako pełnomocnik K. G. - spoczywał obowiązek doliczania wprost do swojego stanu posiadania akcji ww. spółek publicznych, stanu posiadania swojego mocodawcy. Na podstawie tak zsumowanego stanu posiadania Strona winna była zadośćuczynić obowiązkom informacyjnym związanym z nabywaniem i zbywaniem znacznych pakietów akcji spółek publicznych. Strona nie wywiązała się ze wspomnianego obowiązku i nie zawiadomiła o ww. zmianach stanu posiadania zarówno Komisji, jak również emitentów. Komisja wskazała, że nie upłynął pięcioletni termin przedawnienia karalności żadnego z naruszeń wymienionych w decyzji I instancji. Komisja wyjaśniła, że co prawda, pierwsze sankcjonowane naruszenie Strony miało miejsce w 1 marca 2017 r., jednak termin przedawnienia karalności m.in. ww. naruszenia, z uwagi na regulacje ustawy COVID-19, jeszcze nie nastąpił. Komisja podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie wpływ na obliczenie ww. terminu przedawnienia będzie miała regulacja art. 31 za ust. 2 ustawa COVID-19, która weszła w życie w dniu 31 marca 2020 r. Zgodnie z ww. regulacją, w sprawach z zakresu właściwości Komisji bieg przedawnienia z art. 189g § 1 K.p.a. nie rozpoczyna się a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Uwzględniając zatem, iż od 31 marca 2020 r. na terenie Rzeczpospolitej Polskiej wprowadzono stan epidemii, zaś od 16 maja 2022 r. na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, aż do jego odwołania 1 lipca 2023 r. obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego, Komisja wskazał, że w okresie od 31 marca 2020 r. do 30 czerwca 2023 r. bieg terminów przedawnienia karalności czynów popełnionych przez Stronę był zawieszony. Oznacza to, zdaniem Komisji, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie upłynął jeszcze termin przedawnienia karalności naruszeń Strony z art. 69 w zw. z 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie objętych zaskarżoną decyzją. Komisja następnie odniosła się do zarzutów podniesionych przez Stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Komisja również omówiła odrębnie dla każdego punktu osnowy decyzji I instancji przesłanki decydujące o wymiarze nałożonych na Skarżącego, poszczególnych kar pieniężnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżył w całości decyzję KNF z 26 stycznia 2024 r., wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji, w całości oraz o zasądzenie od organu na Jego rzecz zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 97 ust 1g pkt 1 i 2 ustawy o ofercie w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, poprzez dowolne rozstrzygnięcie w zakresie wysokości kar pieniężnych, co skutkowało ich rażącą nieproporcjonalnością i nieadekwatnością do stwierdzonego naruszenia, nieuwzględnienie okoliczności przemawiających za nałożeniem kar w dużo niższym wymiarze; 2) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, poprzez pominięcie istotnych okoliczności faktycznych oraz nieprawidłowe rozpatrzenie materiału dowodowego, a w konsekwencji wymierzenie kar w rażąco zawyżonej wysokości, 3) art. 6 w zw. z art. 8 K.pa. w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, poprzez brak uprawnionej, należytej oceny proporcjonalności nałożonej kary do popełnionego deliktu administracyjnego, co skutkowało nałożeniem na Skarżącego kary w wymiarze rażąco zawyżonym, a w konsekwencji prowadzi do utraty zaufania obywateli do działań organów władzy publicznej, 4) art. 11 K.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego, co skutkowało nałożeniem na Skarżącego kary w wymiarze rażąco zawyżonym, 5) art. 97 ust. 1g pkt 1 i 2 ustawy o ofercie, poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, czego skutkiem było niewłaściwe dokonanie miarkowania wymiaru kary, a w konsekwencji nałożenie kary w rażąco wygórowanej wysokości, 6) art. 97 ust. 1g pkt 1 w zw. z art. 97 ust. 1f ustawy o ofercie, poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, czego skutkiem było niewłaściwe dokonanie miarkowania kary, a w konsekwencji nałożenie kary w rażąco wygórowanej wysokości, 7) art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 7 i 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie i nałożenie na Skarżącego rażąco nieadekwatnej kary pieniężnej w stosunku do stwierdzonych naruszeń oraz okoliczności sprawy, determinujących mylną kwalifikację okoliczności, które wystąpiły w sprawie jako obciążające w wyniku decyzji organu, a które to jako okoliczności łagodzące powinny wpłynąć na obniżenie wymierzonej kary administracyjnej. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że z zawodu jest technikiem elektrykiem i nie były mu znane regulacje prawne związane z nabywaniem akcji spółek publicznych, w tym regulacje nakazujące doliczać do swojego stanu posiadania akcji mocodawcy, który udzielił mu pełnomocnictwa do rachunku papierów wartościowych. Skarżący podniósł, że nie był świadomy, iż poprzez niedokonanie powyższych czynności narusza prawo. Otwierając rachunek maklerski Skarżący był przekonany, że indywidualny opiekun przydzielony mu w biurze maklerskim, będzie go informował o wszelkich formalnościach związanych z nabywaniem i zbywaniem papierów wartościowych. Ponadto, Skarżący wskazał, iż w czasie naruszania prawa nie wykonywał żadnych praw korporacyjnych związanych z posiadanymi akcjami emitentów, w szczególności nie wpływał na działalność tych spółek (tj. nie wykonywał prawa głosu z przysługujących mu akcji, nie proponował osób do zajmowania funkcji w organach emitentów ani sam nie zajmował takich funkcji itp.). Skarżący podkreślił, że udzielenie wzajemnych pełnomocnictw wynikało z faktu, że strony darzyły się zaufaniem, a także z uwagi na fakt, że we wspólnych przedsięwzięciach mieli zwyczajowy podział obowiązków, w ramach których Skarżący zajmował się sprawami informatyczno-organizacyjnymi, a jego pełnomocnik sprawami finansowymi. Szczególny nacisk Skarżący położył na okoliczności, że w związku z powyższym, przeważająca część transakcji nie była dokonywana przez Skarżącego lecz przez jego pełnomocnika. Skarżący wskazał również, iż w celu zapobieżenia powtórnemu naruszeniu przez niego prawa zwrócił się o pomoc do kancelarii prawnej, która poinformowała go o obowiązujących przepisach jeszcze przed wydaniem decyzji przez Komisję w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie, Skarżący wyraził żal z powodu niewykonywania przez niego obowiązków informacyjnych związanych ze znacznymi pakietami akcji. Skarżący wskazał, iż pomimo prowadzenia działalności gospodarczej od 27 lat, dotychczas nie naruszył on żadnych obowiązujących przepisów prawa i nie otrzymał żadnej kary ani sankcji od instytucji państwowych. Skarżący zarzucił, że Komisja nie wzięła pod uwagę powyższych okoliczności oceniając wagę stwierdzonych naruszeń. Skarżący za wadliwe uznał rozpatrywanie przez Komisję dyrektywy wagi naruszenia wyłącznie przez pryzmat celu regulacji (tj. zapewnienia przejrzystości rynku) z pominięciem pozostałych składowych, opisanych powyżej, które zdaniem Skarżącego, mieszczą się w pojęciu “wagi naruszenia" i winny być w równym stopniu brane przez pod uwagę przez Komisję przy określaniu wymiaru kary. Skarżący podkreślił brak w zasadzie uwzględnienia przez Komisję faktu braku profesjonalizmu Skarżącego w odniesieniu do stwierdzonych naruszeń - całkowite pominięcie tej kwestii w zakresie uzasadnienia decyzji, pomimo wyraźnego podkreślenia braku doświadczenia Skarżącego w zakresie działalności spółek publicznych, w tym m.in. w piśmie z 17 listopada 2022 r. oraz stosunkowo niedawnej zmiany przepisów w zakresie obowiązku doliczenia stanu posiadania akcji mocodawcy przez pełnomocnika, która to regulacja weszła w życie 4 czerwca 2016 r. i która to regulacja jest późniejsza aniżeli dotychczasowe zapisy dotyczące podmiotów zobowiązanych. W ocenie Skarżącego Komisja dokonując interpretacji dyrektyw wymiaru kary nałożyła na Skarżącego nieuzasadniony obowiązek dochowania podwyższonej należytej staranności. Zdaniem Skarżącego również ocena przesłanki przyczynienia się Skarżącego jako znaczącej, winna zostać istotnie zrewidowana. Nie jest bowiem uprawnionym fakt automatycznego przypisywania Skarżącemu znacznego stopnia przyczynienia się do popełnienia naruszeń, wyłącznie na podstawie przywołanej przez Komisję ogólnej zasady ignorantia iuris nocet, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie prowadzi do zupełnie odmiennych wniosków. Skarżący nie zgodził się z konstatacją Komisji, że na ocenę stopnia naruszeń nie powinien mieć wpływ fakt, iż 29 czerwca 2023 r., Skarżący (nie jak błędnie wskazuje Komisja 29 grudnia 2023 r.) niezwłocznie po wydaniu decyzji I instancji oraz po zwróceniu się do podmiotu prawnego, złożył zawiadomienie o przekroczeniu progów w ogólnej liczbie głosów spółek publicznych w zakresie objętym postępowaniem. Te dobrowolnie podjęte czynności zostały wykonane jeszcze przed ostatecznym zakończeniem postępowania w sprawie przed Komisją. Na Skarżącego nie został nałożony obowiązek działania, a mimo to podjął kroki celem zakończenia stwierdzonego stanu dezinformacji interesariuszy. Takie zatem działanie po stronie Skarżącego bez wątpienia stanowi, zdaniem Skarżącego, dobrowolne wykonanie ciążącego na nim obowiązku przed wymierzeniem kary, a w konsekwencji powinno znaleźć odzwierciedlenie w stopniowalności indywidualizacji kary wymierzonej przez Komisję, która to winna wziąć pod uwagę aspekt oddziaływania prewencji indywidualnej na Skarżącego wpływający na faktor dolegliwości finansowej. Zdaniem Skarżącego, ocena negatywnie dwóch z dziewięciu branych pod uwagę przez Komisję przesłanek (w tym trzech ocenionych pozytywnie) powinna uzasadniać niższy, aniżeli wymierzony wymiar administracyjnej kary pieniężnej. Wymierzenie kary w tak wysokim wymiarze (tzn. w górnych granicach jej wymiaru), pomimo przywołanych powyżej okoliczności, prowadzi do wniosku, że jej wysokość została ustalona z uwagi na przypisanie pierwszeństwa oraz nadmiernej wagi w odniesieniu do oceny jednostkowej (stopień znaczny) przesłanek ocenionych przez Komisję na niekorzyść Skarżącego, co jest jednoznacznie sprzeczne z powszechnie przyjętą wykładnią art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Komisji nakładająca na Skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 870.000 zł, za 38 - krotne naruszenie art. 69 w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy o ofercie. Zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie, kto: 1) osiągnął lub przekroczył 5%, 10%, 15%, 20%, 25%, 33%, 33 1/3 %, 50%, 75% albo 90% ogólnej liczby głosów w spółce publicznej albo 2) posiadał co najmniej 5%, 10%, 15%, 20%, 25%, 33%, 33 1/3 %, 50%, 75% albo 90% ogólnej liczby głosów w tej spółce, a w wyniku zmniejszenia tego udziału osiągnął odpowiednio 5%, 10%, 15%, 20%, 25%, 33%, 331/3 %, 50%, 75% albo 90% lub mniej ogólnej liczby głosów - jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić o tym Komisję oraz spółkę, nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia, w którym dowiedział się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się o niej dowiedzieć, a w przypadku zmiany wynikającej z nabycia lub zbycia akcji spółki publicznej w transakcji zawartej na rynku regulowanym lub w alternatywnym systemie obrotu - nie później niż w terminie 6 dni sesyjnych od dnia zawarcia transakcji. Stosownie do ust. 1a ww. przepisu dniami sesyjnymi, są dni sesyjne określone przez spółkę prowadzącą rynek regulowany lub przez podmiot organizujący alternatywny system obrotu w regulaminie, zgodnie z przepisami ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz ogłoszone przez Komisję w drodze publikacji na stronie internetowej. Jak zaś stanowi art. 69 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o ofercie, obowiązek dokonania zawiadomienia, o którym mowa w art. 69 ust. 1 tej ustawy, powstaje również w przypadku zmiany dotychczas posiadanego udziału ponad 10% ogólnej liczby głosów o co najmniej 2% ogólnej liczby głosów - w spółce publicznej, której akcje są dopuszczone do obrotu na rynku oficjalnych notowań. Skarżący był adresatem obowiązków, o których mowa w art. 69 ustawy o ofercie, jako akcjonariusz spółek publicznych, a także jako pełnomocnik K. G. - na podstawie art. 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie, zgodnie z którym z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach rozdziału IV tej ustawy (w tym art. 69 ustawy o ofercie), obowiązki w nim określone odpowiednio spoczywają również na pełnomocniku niebędącym firmą inwestycyjną, upoważnionym do dokonywania na rachunku papierów wartościowych czynności zbycia lub nabycia papierów wartościowych. Na podstawie art. 87 ust. 5 pkt 4 ustawy o ofercie, do liczby głosów, która powoduje powstanie obowiązków określonych w przepisach rozdziału IV ustawy o ofercie, po stronie pełnomocnika, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 7 tej ustawy, wlicza się liczbę głosów posiadanych przez mocodawcę wynikających z akcji zapisanych na rachunkach papierów wartościowych, w zakresie których pełnomocnik ma umocowanie. Zgodnie z art. 97 ust. 1a ustawy o ofercie, na każdego, kto nie dokonuje w terminie zawiadomienia, o którym mowa w art. 69-69b, lub dokonuje takiego zawiadomienia z naruszeniem warunków określonych w tych przepisach, Komisja może nałożyć karę pieniężną w przypadku osób fizycznych - do wysokości 1 000 000 zł. Kara pieniężna w wysokości, o której mowa w art. 97 ust. 1a albo 1b tej ustawy, może zostać nałożona odrębnie za każdy z czynów określonych w art. 97 ust. 1a (art. 97 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie). Mając na względzie ww. kontekst normatywny sprawy Sąd wskazuje, że Komisja prawidłowo przeprowadziła postępowanie wyjaśniające, w toku którego ustaliła wszystkie istotne okoliczności, a następnie bez naruszenia prawa dokonała subsumpcji tak ustalonego stanu faktycznego pod - właściwie zinterpretowane - normy prawa materialnego. Skarżący nie zaprzecza, iż nie wykonał obowiązków informacyjnych związanych z posiadaniem znacznych pakietów akcji spółek publicznych, kwestionuje natomiast wysokość nałożonej kary pieniężnej. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 czerwca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 783/24, rozpoznał skargę K. G. na decyzję Komisji nakładającą na K. G. karę pieniężną w tej samej wysokości za identyczne 38-krotne naruszenie obowiązku informacyjnego - art. 69 w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy o ofercie. W skardze K. G. podniósł identyczne zarzuty oraz argumentację, jak Skarżący w rozpatrywanej sprawie. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, po jej wnikliwym przeanalizowaniu, całkowicie zgadza się z argumentacją sądu wyrażoną w uzasadnieniu powyższego wyroku z 13 czerwca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 783/24, przyjmując ją za własną. Przesłanką odpowiedzialności Skarżącego w niniejszej sprawie jest bezprawność czynu, rozumiana jako zachowanie obiektywnie niezgodne z przepisami prawa. Kara administracyjna została nałożona za samo naruszenie obowiązku określonego w art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie, a zatem za zachowanie sprzeczne z dyspozycją tego przepisu. Niektóre z naruszeń Strony dotyczyły niewielkich zmian progów w ogólnej liczbie głosów spółki publicznej, niemniej nie jest to okoliczność, która wpływa na kwalifikację prawną stwierdzonego zaniechania Strony jako naruszenia art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie. Do znamion naruszenia nie należy także umyślność sprawcy. Komisja - wskazując na formalny charakter stwierdzonych uchybień - nie badała strat poniesionych w ich wyniku przez osoby trzecie (inwestorów). Dotyczy to również ewentualnych uzyskanych korzyści czy unikniętych strat przez podmiot, który dopuścił się naruszenia. Te okoliczności podlegały rozważeniu na gruncie dyrektyw wymiaru kary i - jako niemożliwe do ustalenia - zostały ocenione przez Komisję jako neutralne. Należy wskazać, że zgodnie z art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie, przy wymierzaniu kary za naruszenia, o których mowa w ust. 1 lub 1a, Komisja bierze w szczególności pod uwagę: 1) wagę naruszenia oraz czas jego trwania; 2) przyczyny naruszenia; 3) sytuację finansową podmiotu, na który nakładana jest kara; 4) skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, o ile można tę skalę ustalić; 5) straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić; 6) gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia; 7) uprzednie naruszenia przepisów niniejszej ustawy popełnione przez podmiot, na który nakładana jest kara. Komisja rozważyła również dodatkowo działania podjęte przez Skarżącego w celu zapobieżenia powtórnemu naruszeniu prawa. Sąd stwierdza, że oceniając wagę naruszenia Komisja słusznie wzięła pod uwagę funkcję i cel przepisów, które przez zachowanie Strony zostały naruszone. I tak, ratio legis art. 69 ustawy o ofercie jest zapewnienie przejrzystości w zakresie struktury akcjonariatu w spółce publicznej, co stanowi realizację zasady transparentności rynku kapitałowego. Stanowi ona podwalinę publicznego obrotu papierami wartościowymi, bez której nie mógłby on prawidłowo funkcjonować. W myśl tej zasady inwestorzy i emitenci obowiązani są do informowania pozostałych uczestników rynku o wszystkich istotnych zdarzeniach, które mogą mieć wpływ na rynkową wycenę papierów wartościowych, a całość infrastruktury rynku kapitałowego służy równemu i prostemu dostępowi do tych informacji. W tym kontekście organ trafnie ocenił przy wymiarze każdej z kar nałożonych w decyzji, przesłankę wagi naruszenia na niekorzyść Skarżącego. Tak jak wskazała w zaskarżonej decyzji Komisja, w związku z nieprzekazaniem zawiadomień dotyczących progów zaangażowania Skarżącego utrzymywał się na rynku stan dezinformacji, który organ słusznie określił jako długotrwały. Nie ma przy tym sprzeczności pomiędzy ww. stwierdzeniem a zakwalifikowaniem jako neutralnej ustawowej okoliczności wymiaru kary, tj. czasu trwania naruszenia, jako że naruszenia Skarżącego mają charakter skończony (nie mogą być sanowane). W tym kontekście organ zauważył, że ze względu na charakterystykę naruszonych przepisów nie można było mówić o czasie trwania naruszenia, a jedynie o czasie trwania dezinformacji. Stan dezinformacji trwał zaś kilka lat - w każdym przypadku precyzyjnie wyliczonym przez organ. Sam Skarżący wskazuje w skardze, że zawiadomienie o przekroczeniu progów w ogólnej liczbie głosów spółek publicznych w zakresie objętym postępowaniem złożył 29 czerwca 2023 r. niezwłocznie po wydaniu decyzji I instancji oraz po zwróceniu się do podmiotu prawnego. Okoliczność ta została uwzględniona zatem w ramach kryterium wagi naruszenia, które nie ma ustawowej definicji i które dekoduje się ad casum. Takie podejście jest racjonalne, pozwala ocenić rangę naruszenia w szerokim kontekście okoliczności. Komisja uwzględniła w tym zakresie również liczbę i powtarzalność naruszeń, których dopuściła się Strona. Skarżący w zakresie kryterium wagi naruszenia zarzucił organowi nieuwzględnienie jeszcze innych okoliczności, np. jaki podmiot dopuścił się naruszenia (z jednoczesną konstatacją, że w przypadku dopuszczenia się deliktu administracyjnego przez podmiot nieprofesjonalny, jakim jest Skarżący, okoliczność braku profesjonalnego charakteru podmiotu odpowiedzialnego za delikt administracyjny skutkować powinno tym, że kara administracyjna jest odpowiednio łagodniejsza), jaka jest skala skutków (skala naruszeń) wywołanych deliktem administracyjnym; jakie było zachowanie się sprawcy deliktu administracyjnego po stwierdzeniu deliktu administracyjnego (gdy w przypadku dobrowolnego podjęcia przez sprawcę działań nakierowanych na uniknięcie wystąpienia negatywnych skutków naruszenia prawa wymiar kary administracyjnej powinien być odpowiednio łagodniejszy aniżeli w przypadku braku takich działań). Swoją argumentację w ww. zakresie Skarżący poparł wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 15 października 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 931/12. Dla porządku wskazać należy, że ww. wyrok dotyczył stanu prawnego sprzed wejścia w życie art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie. Nie wynikają także z niego wnioski, jakie na jego podstawie formułuje Skarżący. W obowiązującym w sprawie stanie prawnym inne okoliczności, w tym te wskazane przez Skarżonego, podlegają uwzględnieniu w ramach pozostałych kryteriów wymiaru kary. Zdaniem Sądu, waga naruszania - w ujęciu przyjętym przez organ - nie zależy bezpośrednio od indywidualnych cech sprawcy. Nie jest przy tym wadą decyzji dokonanie przez Komisję tożsamej oceny ww. przesłanki w odniesieniu do poszczególnych grup naruszeń. Nie można bowiem w tym względzie zignorować faktu, że wszystkie te naruszenia dotyczyły tożsamych rodzajowo obowiązków notyfikacyjnych o zmianie progów w ogólnej liczbie głosów spółki publicznej. Poza tym organ w każdym przypadku wskazał, jakie jeszcze okoliczności w tym względzie uwzględnił. Wbrew stanowisku Skarżącego, Komisja wymierzając karę wzięła również pod uwagę przyczyny naruszenia, tj. stopień odpowiedzialności podmiotu zobowiązanego. Organ słusznie jednak uznał, że okoliczność niepoinformowania Skarżącego przez biuro maklerskie o omawianym tu obowiązku nie ma wpływu na odpowiedzialność Skarżącego w przedmiotowej sprawie. Skarżący podejmując bowiem decyzję o uczestniczeniu w obrocie papierami wartościowymi, powinien znać swoje obowiązki związane z tym obrotem. Sąd podziela stanowisko, że od wszystkich uczestników rynku kapitałowego podejmujących się działalności polegającej na obrocie akcjami spółek publicznych należy oczekiwać odpowiedniego doświadczenia i wiedzy na temat obowiązków związanych z obrotem instrumentami finansowymi. Tak więc w żadnym razie brak wiedzy i doświadczenia w ww. zakresie nie może zostać poczytany na korzyść Skarżącego albo potraktowany neutralnie. Dlatego Sąd podziela stanowisko organu, który analizując przyczyny naruszenia, rozumiane jako stopnień przyczynienia się i odpowiedzialności Strony, ocenił stopień przyczynienia się Strony do powstania naruszeń prawa jako znaczący i uwzględnił na niekorzyść Strony. Organ wziął pod uwagę, że w trakcie postępowania, postawa Skarżącego wskazywała na gotowość do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia, a fakt, że wobec Strony nie stwierdzono uprzednich przypadków naruszenia przepisów ustawy o ofercie wpłynął łagodząco na wymiar kary. Korzystnie/łagodząco na sytuację Skarżącego nie mogła natomiast wpłynąć okoliczność związana ze złożeniem przez niego zawiadomień notyfikacyjnych po wydaniu decyzji z 16 czerwca 2023 r. Stał temu na przeszkodzie charakter naruszonych obowiązków, a także kilkuletnia zwłoka w ich wypełnieniu. Podejście Komisji do obowiązków ciążących na akcjonariuszach były także prawidłowe w świetle pkt 11 Preambuły dyrektywy nr 2007/14/WE, która mówi: "Zasadne jest założenie, że osoby fizyczne lub prawne wykazują znaczną staranność przy nabywaniu lub zbywaniu znaczących pakietów akcji. W związku z tym osoby te bardzo szybko dowiadują się o takich transakcjach nabycia lub zbycia, lub o możliwości wykonywania prawa głosu; dlatego właściwe jest wskazanie tylko bardzo krótkiego okresu po dokonaniu transakcji, po upływie którego przyjmuje się, że dany fakt jest im wiadomy.". Organ podjął również działania na rzecz ustalenia sytuacji majątkowej Skarżącego, jednak Skarżący mimo wzywania go przez Komisję do przedstawienia okoliczności w ww. zakresie, nie odpowiedział na wezwania. Tym samym Komisja nie mogła przed wydaniem zaskarżonej decyzji ustalić sytuacji majątkowej Strony. Organ w zaskarżonej decyzji wyjaśnił więc wszystkie przesłanki, którymi kierował się nakładając na Skarżącego kary pieniężne w określonej w zaskarżonej decyzji wysokości. W tym względzie organ m.in. prawidłowo wskazał na funkcję prewencji indywidualnej i ogólnej. W takim ujęciu nałożona kara pieniężna ma wymóc na Stronie należyte przestrzeganie w przyszłości obowiązków ciążących na uczestnikach obrotu giełdowego oraz - w ramach uniwersalnego odziaływania - ma kształtować i ugruntowywać świadomość prawną podmiotów podejmujących działania na rynku kapitałowym, w ten sposób powstrzymując je od naruszania przepisów prawa. Sąd ma przy tym świadomość, że ze względu na to, że wysokość sankcji administracyjnych może być bardzo dotkliwa, istotna jest kwestia proporcjonalności kar administracyjnych. W tym kontekście kara powinna być sprawiedliwa, adekwatna do wagi naruszenia prawa, ale - dla spełnienia swych celów - powinna stanowić istotnie odczuwalną dolegliwość ekonomiczną, proporcjonalną do możliwości płatniczych karanego i adekwatną do rodzaju i stopnia naruszenia prawa. Dlatego kontrola zgodności z prawem decyzji o nałożeniu kary polega na zbadaniu, czy organ poprawnie zrekonstruował treść normy prawnej zawierającej sankcję i dokonał indywidualizacji przesłanek tworzących hipotezę normy prawnej (por. Komentarz do ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do organizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, pod red. T. Sójka; [w:] Prawo rynku kapitałowego. Komentarz; wyd. LEX 2015; por. komentarz do art. 96 ustawy o ofercie publicznej). Zdaniem Sądu, kara pieniężna nałożona przez KNF na Skarżącego odpowiada ww. warunkom, jest odpowiednia do skali, liczby i wagi stwierdzonych naruszeń. Organ w ww. zakresie działał w granicach prawa, przekonująco uzasadnił wysokość wymierzonej kary wskazując przesłanki, którymi się kierował. Odniósł się do argumentów Strony podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w tym do argumentu o zbyt wysokiej karze. Wymierzając kary w podanej w decyzji wysokości, odwołał się do indywidualnych okoliczności faktycznych dotyczących Skarżącego. Odnosząc się do wskazanej przez Skarżącego prawidłowości w wymiarze poszczególnych kar, którą określił w skardze jako zastosowaną przez organ multiplikacją uśrednionego z góry przyjętego pułapu kary wymierzanej w granicach 20-25 tysięcy złotych za jedno naruszenie, które to w zależności od aspektu powtarzalności naruszeń podlegały odpowiedniemu zwielokrotnieniu, należy wskazać, że wysokości kary administracyjnej nie można określić z matematyczną dokładnością, gdyż stopień naruszenia prawa stanowi wielkość ocenną, a wysokość kary w ustawie określa jedynie jej górny pułap. Zdaniem więc Sądu, ww. podejście, jeżeli było to intencjonalne działanie organu, nie stanowi naruszenia przepisów prawa, przede wszystkim z tego względu, że nie stanowiło dowolności przy wymiarze kary, a wręcz przeciwnie przy podobnej ocenie przesłanek wpływających na wymiar kary, ujednolicało jej wysokość przy jednorodzajowych naruszeniach obowiązku notyfikacyjnego w niniejsze sprawie. Reasumując, w ocenie Sądu, określenie wysokości nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej na łączną kwotę 870 000 zł - z uzasadnieniem wynikającym z zaskarżonej decyzji - nie jest nieadekwatne do okoliczności niniejszej sprawy, które zostały wnikliwie przenalizowane i prawidłowo ocenione przez Komisję, w związku z czym nie ma podstaw do przyjęcia, że wymierzona kara była nieproporcjonalna. W konsekwencji Sąd uznał, że kara w wymierzonej wysokości spełni postulat niezbędności, skuteczności, jak też funkcję zarówno represyjną, jak i prewencyjną. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że stanowią one w dużej mierze powtórzenie zarzutów podniesionych w postępowaniu administracyjnym i Sąd podziela stanowisko organu wyrażone w tym zakresie. Zdaniem Sądu, KNF prawidłowo również rozważyła możliwość odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f K.p.a. Trafna jest ocena KNF, że naruszenia obowiązków informacyjnych, których dopuścił się Skarżący, nie były znikomej wagi, a zatem wykluczone byłoby zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. Natomiast skoro na Skarżącego nie nałożono też uprzednio prawomocną decyzją administracyjną kary pieniężnej za te same zachowania, ani też Skarżący nie został prawomocnie ukarany za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazany za przestępstwo lub przestępstwo skarbowej, to nie było podstaw do zastosowania w tej sprawie art. 189f § 1 pkt 2 K.p.a. Zasadna była też ocena KNF, że nie zachodziły przesłanki odstąpienia od nałożenia kary określone w art. 189f § 2 K.p.a., skoro nie jest już możliwe usunięcie naruszeń prawa w okolicznościach tej sprawy, a organy Państwa mają wiedzę na temat naruszeń popełnionych przez Stronę. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności w ocenie Sądu, organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i ocenił je bez przekraczania granic swobodnej oceny dowodów, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w myśl art. 119 pkt 2 tej ustawy.