VI SA/Wa 1009/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant: Natalia Charewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2005 r. sprawy ze skargi Z. M. i S. P. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą F.H.U."H." s.c. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2005r. Nr [...] w przedmiocie odmowy lokalizacji zjazdu z drogi krajowej oddala skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2004r. nie zezwalającą Z. M. i S. P. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą F.H.U."H." s.c. z siedzibą w W. na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] Z.-M. do działki nr [...] położonej w W.. Jako podstawę prawną decyzji powołał art. 29 ust. 1 pkt 2 i ust.3 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. Nr 204, poz. 2086, 2004r.), art. 138 § 1 p.1 w związku z art. 127§ 3 Kpa. W uzasadnieniu powołał się również na § 9 ust.1 pkt 3c rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (DZ.U. Nr 43, poz.430). Stan faktyczny przedstawiał się następująco: Wnioskodawcy Z. M. i S. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą F.H.U."H." s.c. z siedzibą w W. w dniu 14 września 2000r. złożyli wniosek o wyrażenie zgody na budowę zjazdu z drogi krajowej do nieruchomości nr [...] położonej w W. km 50+530, której Z. M. jest współwłaścicielem - celem wykorzystania do dojazdu do sklepu. Pan Z. M. jest także współwłaścicielem drugiej działki sąsiedniej nr [...]. W toku tego postępowania, niespełna miesiąc później, na postawie protokółu oględzin z dnia [...] października 2000r. organ stwierdził, że wnioskodawcy ci zajęli bez zezwolenia zarządcy pas drogowy poprzez samowolne wybudowanie zjazdu z drogi krajowej nr [...], km 50+530 do posesji nr [...]. Na skutek powyższego toczyły się równolegle dwa postępowania administracyjne: jedno z wniosku zainteresowanych w sprawie działki [...], a drugie wszczęte z urzędu 13 marca 2001r. na skutek samowolnego wykonania zjazdu na działkę nr [...]. W pierwszym z nich, decyzją drugoinstancyjną z dnia [...] lutego 2001r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie decyzji I instancji nie wyrażającej zgody na wykonanie zjazdu uchylił w całości tę decyzję i umorzył postępowanie z uwagi na bezprzedmiotowość. Wziął pod uwagę fakt, że pomiędzy złożeniem wniosku o wyrażenie zgody na budowę zjazdu z drogi krajowej, a rozpatrzeniem sprawy przez organ I instancji strona wykonała zjazd. W drugim postępowaniu wszczętym z urzędu Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z [...] czerwca 2001r. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] marca 2001r. orzekającą o natychmiastowym przywróceniu stanu pierwotnego naruszonego pasa drogowego drogi krajowej nr [...] poprzez rozbiórkę samowolnie wykonanego zjazdu. Bezspornym jest, że skarga strony na powyższą decyzję została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalona wyrokiem z dnia 13 lipca 2004r. w sprawie II SA/Kr 1870/01. Stan poprzedni został przywrócony po uprawomocnieniu się decyzji i wezwaniu strony pismem GDDKiA z dnia 28.09.2004r. poprzez podniesienie krawężnika na odcinku 6,50 m. Pismem z dnia 25 listopada 2004r. Z. M. i S. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą F.H.U."H." s.c. złożyli wniosek o wydanie zezwolenia na wykonanie zjazdu z drogi krajowej do działki nr [...] poprzez obniżenie krawężnika, powołując się na utrudniony dojazd do sklepu z zaopatrzeniem i utrudnione prowadzenie firmy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie zezwolił na lokalizację zjazdu wskazując na fakt, że każdy zjazd z drogi krajowej – zaliczonej do klasy techniczno-użytkowej GP stanowi dodatkowy punkt kolizji i zagrożenie bezpieczeństwa ruchu panującego na drodze o znaczeniu tranzytowym. Ponieważ stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak jest innej możliwości dojazdu bądź nie jest uzasadnione albo możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Organ wskazał, że przedmiotowa działka ma zapewnioną obsługę komunikacyjną za pośrednictwem drogi gminnej oznaczonej nr [...] i [...] przy zachodniej granicy przedmiotowej działki. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona wywodziła, że zjazd zwiększy bezpieczeństwo ruchu, ponieważ samochody nie będą zatrzymywać się na ulicy, a będą wjeżdżały na posesję, gdzie znajduje się miejsce postojowe i manewrowe. Argumentem odwołujących się było to, że na odcinku 250 metrów są trzy połączenia z drogą gminną i piętnaście zjazdów do zabudowań, potwierdzonych namalowanymi liniami przerywanymi na ulicy – włącznie z ich zjazdem. Podnosili, że komunikacja do garażu odbywa się przez drogę gminną nr [...] oraz drogę osiedlową z wydzielonych gruntów właścicieli sąsiednich działek o nr [...],[...],[...] i służy wyłącznie właścicielom tych działek. Droga ta jest ślepa i wjazdu samochodom ciężarowym zabraniają znaki drogowe. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ustalił, że Pan Z. M. jest współwłaścicielem działki nr [...], która jest przyległa zarówno do drogi krajowej nr [...], która zalicza się do dróg głównych ruchu przyspieszonego klasy GP, jak i do drogi gminnej (osiedlowej) (działka nr [...]), która poprzez inną drogę gminną - ul. S. - ma połączenie z drogą krajową. Wywodził, że na podstawie cyt. w decyzji rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. W okolicznościach faktycznych sprawy nie dopatrzył się istnienia takiej wyjątkowej sytuacji, przemawiającej za wydaniem zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu, ponieważ istnieje możliwość dojazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] wymienionymi drogami gminnymi. Uwzględnienie wniosku Pana Z. M. oznaczałoby naruszenie powyższego tego przepisu, powodując zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dlatego też organ wyważając słuszny interes w sprawie, dał pierwszeństwo ważnemu interesowi publicznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego - nad interesem indywidualnym. Organ wywodził, że Pan S. P. nie jest właścicielem lub użytkownikiem działki nr [...] i jego wniosek należało rozpatrzyć odmownie z przyczyn formalnych. Odnosząc się do zarzutów odwołania Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, że: 1) na wolnej od zabudowy części działki nr [...] nie ma warunków do wykonania parkingu z odpowiednią liczbą stanowisk postojowych dla samochodów, szczególnie ciężarowych, oraz do ich zawracania po to, by ich wjazd (powrót) na drogę krajową nie odbywał się tyłem, co stwarza duże zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, 2) dojazd z drogi osiedlowej do działki nr [...] jest możliwy również po terenie działki nr [...], która także stanowi współwłasność Pana Z. M. i która już posiada zjazd z tej drogi, 3) zaopatrywanie w towary sklepu spożywczego, który zlokalizowany jest na przedmiotowej działce, może się odbywać od strony drogi osiedlowej za pomocą samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 t, 4) zastosowanie w osi drogi krajowej nr [...] (na wysokości działki nr [...]) linii pojedynczej przerywanej - prowadzącej szerokiej (P-le) nie było związane ze zjazdem do przedmiotowej działki, lecz do nieruchomości położonej po drugiej stronie tej drogi, gdzie wzniesiony jest dom pogrzebowy z kaplicą, 5) występujące na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...] inne zjazdy pochodzą sprzed wielu lat, kiedy to rozporządzenie z dnia 2 marca 1999 r., jeszcze nie obowiązywało, Na poparcie swoich argumentów organ powołał się na niepublikowany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2001 r., sygn. akt II SA 1219/2000, który w uzasadnieniu twierdził, że decyzja wydana na podstawie art. 29 pkt 2 (obecnie art. 29 ust 3) ustawy o drogach publicznych ma charakter uznaniowy, a zatem organ może, ale nie musi wyrazić zgody na zjazd. Ponadto w wyroku z dnia 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt II SA 3268/95 (niepubl.) NSA stwierdził, że prawo własności może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa, a do takich przepisów prawa należy niewątpliwie art. 29 pkt 2 (obecnie art. 29 ust. 3) ustawy o drogach publicznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Panowie Z. M. i S. P. wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucili organowi uchybienia proceduralne, w szczególności uchybienie art. 107 § 3 kpa poprzez pominięcie okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Zarzucali naruszenie prawa materialnego poprzez fakt, że § 9 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. stosowanie na drodze klasy GP zjazdów dopuszcza wyjątkowo, gdy brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do przyległej nieruchomości. Według skarżących w ich sprawie istnieje taka wyjątkowa sytuacja przemawiająca za wydaniem zezwolenia, bo nie istnieje inna możliwość dojazdu do nieruchomości, a bezpieczeństwo jest zapewnione poprzez wykonany parking z trzema stanowiskami i polem manewrowym dla pojazdów do i powyżej 3,5 t. W ocenie skarżących fakt, że w osi drogi krajowej na wysokości przedmiotowej działki jest pojedyncza linia przerywana, związany jest z oznaczeniem zjazdu do tej działki już od 2000 roku. Wywodzili, że dojazd z drogi osiedlowej do działki [...] nie jest możliwy po terenie działki nr [...] stanowiącej także współwłasność Z. M., ponieważ z drogi osiedlowej ma ona tylko wjazd do garażu z tyłu domu. Budynek handlowy i garaż nie mają połączenia komunikacyjnego, bo droga osiedlowa służy dziewięciu rodzinom osiedla Słonecznego, jest ślepa bez możliwości manewrowania, w miejscu gdzie miałby być zjazd stoi słup oświetleniowy, znajduje się szambo, obok trafo energetyczne, a szerokość pomiędzy domem a ogrodzeniem jest tak mała, że żaden samochód nie wykonałby tam skrętu. Załączyli do skargi pismo mieszkańców – właścicieli drogi osiedlowej nie wyrażające zgody na zjazd do sklepu z drogi osiedlowej. Pismo podpisała także H. P. współwłaścicielka obu nieruchomości. W toku postępowania przed Sądem skarżący nadesłali pismo procesowe w którym podnosili, że nigdy nie twierdzili, że właścicielem drogi osiedlowej nie jest gmina W., ale że powstała ona z działek sąsiadów. Złożyli decyzję Burmistrza W. z [...] czerwca 2005r. wydaną dwa miesiące po decyzji GDDKiA odmawiającą zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi gminnej os. S. w W. na działki nr [...] i [...]. Od decyzji tej Z. M. i S.P. nie odwoływali się. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnosił o jej oddalenie. Podnosił, że właścicielem działek, na których usytuowana jest droga osiedlowa jest Gmina W.. Argument zapewnienia bezpieczeństwa poprzez miejsca postojowe jest nietrafny, skoro w sytuacji zajęcia dwóch miejsc postojowych, pozostała część placu będzie za mała, by umożliwić manewr zawrócenia przodem samochodu powyżej 3,5t. Zastosowanie w osi drogi krajowej linii pojedynczej przerywanej nie było związane ze zjazdem do przedmiotowej działki. Twierdził, że dojazd z drogi osiedlowej do działki [...] jest możliwy po terenie działki nr [...], stanowią obie współwłasność tych samych właścicieli i pouczył, że udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu z tej drogi należało będzie do Gminy W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz.U.02.153.1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U.02.153.1270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi obowiązującymi w czasie ich wydania, a nie zaś według kryteriów słusznościowych. Jeżeli zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, bądź prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy - sąd obowiązany jest skargę oddalić. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, przy czym Sąd miał na względzie zasadę rozstrzygania w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Z tego względu na wstępie wskazać należy, że z przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych wynika, że o uzyskanie, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu może się ubiegać właściciel lub użytkownik nieruchomości przyległych do drogi, a zatem obaj skarżący mieli legitymację do złożenia wniosku: jeden z tytułu współwłasności, drugi z tytułu użytkowania nieruchomości. Wobec tego, że po stronie skarżących – wspólników spółki cywilnej zachodzi współuczestnictwo materialne, uzasadnienie merytoryczne decyzji II instancyjnej należało odnieść do każdego z wnioskodawców, a naruszenie w tym zakresie art. 107 § 3 kpa należało ocenić jako nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy. Stosownie do przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną decyzji - art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych - obowiązującej w dacie wydania decyzji II instancyjnej - ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych dróg publicznych zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie określa rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz.U. Nr 43, poz. 430) wydane na podstawie upoważnienia art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, z 1996 r. ze zmianami). W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego § 9 ust. 1 określa warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów. Pkt 3 wskazuje, że droga klasy GP powinna mieć powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i drogami wyższych klas, a odstępy między skrzyżowaniami (węzłami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 2000 m oraz nie mniejsze niż 1000 m na terenie zabudowy; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 1000 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 600 m, jeżeli potrzeby funkcjonalno-ruchowe lub ukształtowanie istniejącej sieci drogowej takie odstępy uzasadniają, przy czym stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Obie decyzje wydane zostały w warunkach braku sporu co do tego, że przedmiotowa działka nr [...] położona w W. jest przyległa do drogi krajowej nr [...], która zalicza się do dróg głównych ruchu przyspieszonego klasy GP, jak i do drogi gminnej - osiedlowej - działki nr [...], która poprzez inną drogę gminną, ul. S. ma połączenie z drogą krajową. Przylega także do działki [...], której Pan Z. M. i jego siostra Pani H. P. są współwłaścicielami. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji strona nie starała się o dojazd z drogi osiedlowej, przeciwnie, wykazywała, że zarówno mieszkańcy osiedla S. jak współwłaścicielka Pani H. P. nie zgadzają się na taki dojazd. Podnieść należy, że dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji, w której organ wskazywał na brak wyjątkowo dopuszczalnej przesłanki do zjazdu na drodze klasy BP strona uzyskała pierwszoinstancyjną decyzję Burmistrza W. odmawiającą zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi gminnej na działki nr [...] i [...]. Decyzja ta stała się ostateczna jako, że strona jej nie zaskarżyła do SKO. Z akt administracyjnych nie wynika natomiast, by Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wiedział o toczącym się innym postępowaniu w sprawie przed Burmistrzem W.. Skoro strona w toku postępowania administracyjnego nie przedłożyła i nie poinformowała tego organu, że takie postępowanie administracyjne się toczy, należy domniemywać, że wniosek do Burmistrza W. rozpatrzony decyzja z dnia [...] czerwca 2005r. został złożony po wydaniu decyzji II instancyjnej GDDKiA ([...].04.2005r.). Z drugiej strony z uzasadnienia decyzji Burmistrza W. także nie wynika, by organ ten wiedział o odmowie wykonania zjazdu z drogi krajowej. W ocenie Sądu powyższe okoliczności wskazują, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2005r. jak i decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] grudnia 2004r. - organ ten prawidłowo zastosował § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Decyzje zarządu drogi w przedmiocie wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu z drogi publicznej do przyległej nieruchomości ma charakter uznaniowy i może być uzależniona od istniejących warunków technicznych (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 1997 r., sygn. II SA 3036/95, ONSA 1998, nr 1, poz. 12). Nie można organowi zarzucić decyzji naruszenia prawa materialnego. Wskazać należy, iż art. 29 ust.1 pkt 2 ustawy mówiąc o drogach publicznych mówi o konieczności uzyskania zgody zarządu drogi na wykonanie zjazdu z drogi do przyległego do niej gruntu i nie precyzuje bliżej kryteriów koniecznych dla jej wyrażenia. Jest to więc klasyczna konstrukcja decyzji wydawanej w ramach uznania administracyjnego. Zatem organ może, a nie musi wyrazić zgodę po należycie przeprowadzonym postępowaniu, wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, poczynieniu prawidłowych ustaleń, rozważeniu wszechstronnie materiału dowodowego, co zgodnie z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a zostało uczynione w sprawie niniejszej. Podnieść należy, że naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Okoliczność, że niektóre nieruchomości przyległe do drogi krajowej posiadają bezpośrednie zjazdy z tej drogi nie przesądza, że również w przypadku skarżącego na taki bezpośredni zjazd należałoby wyrazić zgodę, ponieważ są to rozwiązania sprzed wielu lat, kiedy to natężenie ruchu na przedmiotowym odcinku drogi było znacznie mniejsze niż obecnie. (m.in. wyrok NSA w Warszawie 1999.03.31 II SA 188/99, LEX nr 46764) Już w pierwszej decyzji jaka zapadła z wniosku skarżących z 22 listopada 2000r. wynikało, że za przyczyną odmowy stał interes społeczny, bowiem zgoda na zjazd spowodowałaby pogorszenie bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze krajowej. Obecnie zaskarżona decyzja przedkłada także interes społeczny nad interesem strony mając na uwadze bezpieczeństwo ruchu drogowego. Sąd nie podziela poglądu skarżących, że wykonanie 3 miejsc postojowych przy sklepie spożywczym umożliwia zachowanie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wszak chodzi o parkowanie, bezpieczny wjazd i wyjazd, ale również o to, że droga krajowa nr [...] na tym odcinku jest jednopasmowa, a samochody skręcające do sklepu zagrażają bezpieczeństwu jej użytkowników. W ocenie Sądu organ ustosunkował się w sposób wyczerpujący do wszystkich zarzutów strony. Działając w granicach uznania administracyjnego, wszechstronnie i wnikliwie rozważył i dał temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, które jest celowe, uwzględnia interes społeczny i słuszny interes strony, dając prymat interesowi społecznemu. (wyrok NSA w Warszawie z dnia 1999.04.15II SA 303/99 LEX nr 46768). Nie ulega wątpliwości, że przy podejmowaniu decyzji o ustanowieniu zjazdów z drogi publicznej zarząd drogi musi kierować się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa ruchu na drodze, któremu z pewnością zagraża nadmierna liczba zjazdów, szczególnie z dróg o dużym natężeniu ruchu (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 1998 r., sygn. II SA 705/98), zaś w pewnych sytuacjach może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 1999 r., sygn. II SA 188/99). Uwzględniając konieczność zapewnienia płynności ruchu na drodze publicznej, zarządca drogi jest zobowiązany do wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia argumentów podmiotu wnioskującego o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu, kierując się logiką oraz obowiązującymi przepisami prawa. Podejmując decyzję o wyrażeniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi, zarządca powinien kierować się zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która w pewnych sytuacjach może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 1999 r., sygn. II SA 188/99). Rola Sądu kontrolującego taką decyzję sprowadza się do zbadania, czy organ właściwie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i nie przekroczył granic swobodnego uznania administracyjnego. ( wyrok NSA w Warszawie z dnia 1999.04.15 II SA 303/99, LEX nr 46768). Prawidłowo ustalony stan faktyczny dotyczący usytuowania projektowanego zjazdu z drogi krajowej na nieruchomość – objętą wnioskiem - pozwalał na przyjęcie, że wykonanie spornego zjazdu stanowiłoby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, co jest wystarczającą przesłanką do uznania, że interes społeczny nie zezwalał na uwzględnienie wniosku skarżących. ( por. wyrok NSA w Warszawie z 1999.04.15, sygn. II SA 132/99, LEX nr 46769) Kontrolując zatem legalność decyzji uznaniowej należy stwierdzić, że organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, prawidłowo zastosował przepisy prawa, należycie uzasadniając treść rozstrzygnięcia, które mieści się w granicach prawa. Złożoną w toku postępowania sądowego decyzję Burmistrza W. należy ocenić jako nową okoliczność, jak zaistniała po wydaniu zaskarżonej decyzji GDDiKA i nie ma ona wpływu na ocenę jej legalności. Mając powyższe na uwadze, skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270).